Undertale Story

ดินแดน ที่เป็นเหมือนคำจำกัดความ ขอบเขตของความเจ็บปวดสำหรับหญิงสาวที่แสนอ่อนหวานอย่างพาเพลิน เขาคือรักเดียวสำหรับเธอ แต่เพราะความแข็งกร้าวที่เขามี มันสร้างกำแพงสูงขึ้นเพื่อกั้นเธอเอาไว้แบบไร้เหตุผล

She was deceived by people who were wolves in sheep's clothing and ended up dead on the operating table with both her eyes and uterus removed. However, God was kind enough to give her a second chance of life. She was gifted with ethereal beauty and a gaze that could kill. Every gesture and expression she made was as poisonous as opium poppy. Step by step, she laid out her scheme, swore to send people who murdered her down to hell and suffer in eternal doom. At the same time, she took great lengths to insinuate herself in the life of her ex-fiancé after breaking off the engagement in her past life for the douchebag. One day, she approached him with a seductive smile and said, "Mr. Gu, you might view me as wild and promiscuous, but in reality, I am a well-mannered lady. I am also loyal and faithful to my loved one. You will have to see past this facade in order to know the real me."

“คุณแบล็คครับ คุณเอวาทำงานอยู่ที่บาร์XXครับ” “มึงว่าไงนะ!” “กำลังเต้นรูดเสาอยู่เลยครับ” มาเฟียหนุ่มวางปืนสุดหรูที่เพิ่งได้มาเป็นสินค้าใหม่ทันทีด้วยใบหน้าที่บอกบุญไม่รับ บาร์XX เสียงเพลงอีกทึกครึกโครมแสงไฟอันน้อยนิด หญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อย หุ่นเพรียว ผิวเนียนจรดทั่วทั้งตัว กำลังเต้นรูดอยู่บนเสาเหล็กเงาวับกลางบาร์ด้วยท่าทางพาเอาหนุ่มๆของขึ้นไปตามๆกัน “ไม่ได้กลัวตายเลยถูกมั้ย” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มร่างสูงรูปหล่อผิวขาวใส่ชุดดำสนิททั้งตัวพรางมีแมสสีดำปิดใบหน้า หญิงสาวเหมือนค้างกลางอากาศ แต่ก็ยังคงเต้นต่อจนกระทั่งชายหนุ่มปลดแมสสีดำสนิทที่ปิดหน้าลงจนเผยใบหน้าเต็มๆ “วอนตายมากซินะ” แบล็คเอ่ยพร้อมสายตาแสนน่ากลัว “ว๊ายยยยยยย” ผลัก!!!! ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก หญิงสาวหล่นร่วงลงมาจากเสาที่กำลังเต้นเมื่อตกใจใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนจังก้ามองเธอตรงหน้า

ฉันกุมความลับของเธอแล้ว ดูท่าเธอจะหนียากสักหน่อยนะ ฉันมันพวกเกลียดการโกหกซะด้วยซิ เธอจะไปไหนไม่ได้จนกว่าฉันจะสั่ง!

ฮาโล ทายาทตระกูลดัง เจ้าของสายการบินระดับโลกที่ตกหลุมรักสาวน้อยไร้เดียงสา “แม่ครับ ผมไปเรียนก่อนนะครับ” ฮาโลเอ่ย “ไม่กินข้าวก่อนเหรอลูก แม่ทำปลานึ่งของโปรดลูกไว้นะ” กอรักผู้เป็นแม่เอ่ย “ช่วงนี้ผมกินมังสวิรัตครับแม่” ฮาโลเอ่ย “มังสวิรัติ???? อารมณ์ไหน!!” “ผมชอบกิน ผักกาด!! ครับช่วงนี้” “ตามใจลูก แล้ววันนี้จะเข้าบ้านหรือเปล่า” กอรักเอ่ย “ไม่ครับ วันนี้ผมนอนคอนโดครับ มีนัด” ฮาโลเอ่ย ชายหนุ่มทายาทธุรกิจสายการบินชื่อดัง ขับรถสปอตคันหรูออกจากบ้านหลังใหญ่ ตรงไปที่หน้าโรงเรียนมัธยมเล็กๆแห่งหนึ่ง “กาดลืมของอ่ะหน่อย เดี๋ยวกาดรีบไปเอาก่อนนะ โรงเรียนจะเข้าแล้ว” หญิงสาวมัธยมหน้าตาน่ารักเอ่ยบอกเพื่อนสนิท เมื่อเธอลืมรายงานที่ต้องส่งไปวันนี้ซะสนิท “จะไปไหน!” “พี่ฮาโล!! กาดจะไปบ้าน..กาดลืมของ” “ขึ้นรถซิ เดี๋ยวพาไป” ฮาโลเอ่ย “เอ่ออ มะ..ไม่ดีกว่าค่ะ กาดไปเองได้” หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินไปขึ้นรถวินที่จอดอยู่ไม่ไปล แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงดุดันเอ่ยขึ้น “ผักกาด”

I can understand Wolfish, but I've never told my Alpha mate, Felix Grayback, about it. In public, he's the mate who dotes on me the most. He even declines a pack trading contract that's worth billions of dollars just to celebrate my birthday with me. As Felix holds me in his arms, he declares in front of his pack, "Bankruptcy is nothing as long as you're happy." I'm so touched that I'm about to burst into tears. So, I embrace Felix's huge, wolf-like body tightly in return. At that moment, I hear him emitting a low growl from his throat. It's a language that only wolves can understand. "This woman is finally plump enough to eat. Tonight, I shall share her flesh with my pack members."

At three in the morning, the class monitor, Hayden Clark, suddenly posted a message in the group chat announcing that the graduation photos would be taken the morning after next. He then sent a payment QR code in the chat, where each student had to pay 50 dollars for the graduation photos. I told Hayden that I had my thesis defense scheduled for the morning after next and asked if the time could be changed. He immediately snapped back at me, “Is your time the only time that matters? If you can’t come, then get lost!” Wanting to keep the peace, I paid the money and went through great trouble to rearrange my schedule. But when the day for the photos finally arrived, Corin Vale told me, “The graduation photos were already taken yesterday!”

My three-year-old daughter was playing in the room, and she suddenly fell from the window of the room and died. In my past life, I held her lifeless body after learning the news, crying so hard I thought I would never stop. But when my husband rushed back, he slapped me across the face without a second thought. "How could you be so cruel? You actually threw her out of the window—she was only three!" I was too stunned to react. Later, my husband and my best friend teamed up and testified that I had thrown my daughter from the window because I had an argument with my husband. I was cyberbullied and labeled the "evil mom". Amid the public hatred and the pain of losing my daughter, I jumped to prove my innocence. Even in death, I still didn't understand. My daughter had been fine playing in the room—how did she fall out of the window? When I opened my eyes again, I was back on the day she fell.

On the fifth year of their marriage, finding the vitamin C her husband bought tasted too bitter, Jeanne Dotson went to the hospital with the bottle. The doctor took one look and frowned. "This isn't vitamin C." "I-I'm sorry, Doctor?" "I could say it a dozen times and it'd still be the same," the doctor replied, pointing at the bottle. "This is Mifepristone. Taking too much of it doesn't just cause infertility—it can do serious harm to your body." Jeanne felt a lump stuck in her throat, and her fingers turned pale from clenching the bottle. "That's impossible. My husband got this for me. His name is Darren Walsh—he's a doctor here too." The doctor looked up at her, his expression turning strange, tinged with something she couldn't quite read. After a pause, he gave a small smile. "Miss, you might want to visit the psych ward instead. We all know Dr. Walsh's wife—she gave birth just two months ago. Don't let your imagination run wild, all right? There's no point."

During a charity gala, my boyfriend bids on a pair of matching watches but gives one of them to his true love. The media excitedly capture the scene and ask, "You bought a million-dollar watch without even batting an eye, Mr. Loewe. You've been single all these years—is it time for you to make an official announcement on your relationship status?" Everyone off stage applauds him, and I join them. I give him my blessings for his so-called announcement. To make it up to me, he attends my birthday celebration. Yet he pushes me into the cake to make his true love happy. Unbeknownst to him, there's a steel rack in the cake to keep it steady. I end up bloodied and on the brink of death.