Zenless Zone Zero X Male Reader Wattpad

Ever since I married Myra Cowan, I started living like a beggar despite making an annual salary of a million dollars. She kept telling me, "We should hang in there for now, honey. Once we've saved enough money, we'll be able to live however we want without worrying about our financial situation." My closet was stuffed with old suits bought ten years ago. My lunches were always sandwiches, which were nearing their expiry dates, bought from convenience stores. My friends made fun of me for marrying a woman who was addicted to saving money. But my heart went out to Myra for suffering with me in life. But when I was diagnosed with late-stage stomach cancer and needed money for a life-saving surgery, Myra broke down in tears and told me that all of our savings were kept in a fixed-term deposit. Before I drew my last breath, I heard Myra telling her younger brother, Dwight Cowan, over the phone in a gentle tone, "I've already transferred you the down payment for your house." When I open my eyes again, I've returned to the day Myra demands that I sell my gaming account in exchange for money. The monitor shows a familiar login screen. Myra can be seen standing next to me. "This account can be sold for 8,000 dollars. We can save three months' worth of expenses with this money!" I just laugh in response. In my previous life, I had done nothing but save money. In the end, all of my money became someone else's assets. Why the hell should I save money in this life? With just one click on the mouse, I reload a million dollars into the game right away. Immediately, a reddish-golden meteor shower covers the skies of the entire server. The system makes an announcement in a bold, enlarged font that gets repeated for a long time. "Player 'Void' spares no expense, inviting fair maidens from across the realms to forge a destined bond! Those who are interested are welcome to attend the Celestial Lake Gathering. A bride price of one million awaits—offered in exchange for a single, sincere heart."

At midnight, I accidentally stumble upon the boss' daughter, Julianne Carter, pleasuring herself in the dimly-lit adult store. Her eyes are blindfolded, and her legs are spread on a special chair, where they are propped up on the arms. At the moment, she's cruising through the waves of pleasure uncontrollably. But when the chair malfunctions, Julianne is unable to free herself from the restraints no matter how hard she tries. That's when she starts calling for help. "Please… Please help me…" But I crouch down instead, allowing my fingers to glide across her thighs, past her calves, and back to her inner thighs. "Don't move. This chair's mechanisms are very complex. I need to study them thoroughly and slowly." "P-Please… hurry up…" I watch as Julianne's expression shifts from embarrassment to yearning. She finally stops struggling against the restraints when she breaks down from all the overwhelming sensations. "Give it to me… Please give everything to me…" Just as I'm about to yield, I hear the sounds of the boss, George Carter, opening the door coming from the outside. So, I quickly wheel Julianne into a nearby storeroom. That's where I see hyper-realistic molds that look exactly like Julianne.

My dad is a fan of tough love parenting. When I was a kid, there was a time when I obtained full marks on two subjects. But he told me, "Your grades don't mean anything in life. If you were a true man, you'd leap down five floors without batting an eyelash." Some time later, I was awarded for my act of bravery. But Dad scoffed in my face. "Not even a hair is harmed on your head. Why should you be awarded anyway?" I thought Dad wanted me to go through more training in life. On Christmas Eve, he ditched me on a snowy mountain under the guise of wanting me to go through more training. He didn't give me a tent or a lighter. Later on, Dad even brags about his parenting method to his relatives and friends. "A real man should survive and thrive in a desperate situation! I told Julian that he can forget about being my son if he can't even make his way back to the summit!" But the red dot on the GPS tracker installed in his phone hasn't moved for the past three hours. The truth is, I've already frozen to death in the mountains. Trapped in my fist is a scrap of paper detailing the SOS number that Dad had torn apart earlier. Meanwhile, my soul is currently floating above the dining table while watching Dad brag about his tough love parenting.

When my wife brought her lover home for the fifth time, I decided enough was enough. I said nothing, not a word of complaint or protest. Instead, I superglued the windows shut and locked the bedroom door from the outside. From the bedroom came the muffled sounds of her little escapade, breathless and feverish, carrying through the walls like a shameful melody no one asked to hear. Calmly, I sat in the living room, picked up the phone, and called my mother-in-law. "Jessie," I said, putting on my best tone of urgency, "it's bad—real bad! Your daughter's locked herself in the bedroom and says she's gonna end it all!"

On the fourth day after our son died, I decided to end my military marriage. Before that, I spent three days taking care of what remained of him. On the first day, I tricked my wife into signing the cremation papers. On the second day, I went to my son's school and collected the textbooks he never had the chance to use. On the third day, I prepared a table full of his favorite dishes and begged my wife to come home so we could celebrate his birthday one last time. She agreed. Then she turned around, claimed she had a mission, and spent the entire night setting off fireworks with her childhood sweetheart. That night, I sat beside my son's memorial photo and ate alone. The next day, she came home looking guilty and handed me a brand new backpack. She said it was a gift for our son to use at school. She did not know that our child would never live to see his first day of school.

เอื้อมนาง..หญิงสาวขี้โรค ผู้มารู้ความจริงทีหลังว่า..เธอโดนวางยาจากชู้ของพ่อ แถมดันโดนนังชู้เวรผลักตกบันได..เสียชีวิตดื้อๆ ไปซะอย่างงั้น คำอธิษฐานครั้งสุดท้ายของวิญญาณสาว..คือ 'การย้อนเวลา' แม้จะต้องแลกกับจิตวิญญาณหลังความตายเธอก็ยอม แต่ไหงคู่สัญญาสุดหล่อ ถึงส่งเธอมาอยู่ในร่างหญิงสาว ผู้ได้รับฉายาว่า 'ร่าน' 'แรด' ด้วยเล่า ตาย!! เธอตายแน่..ไม่โบ๊ะแตกยังไงไหว? แถมผู้ชายสุดหล่อเซอร์ในชุดช็อปคณะวิศวะ แปะหราคำว่า ‘friend zone’ นี่อีก เขาจะรู้มั้ยนะ ว่าหล่อนไม่ใช่เพื่อนสนิทสมัยเด็ก!! ไหนจะความสัมพันธ์อิรุงตุงนังชวนปวดหัวนี่อีก..ได้โปรดส่งหล่อนกลับร่างเดิมเถอะ!

"ครั้งนั้นฉันไม่ถามเหตุผลนาย ครั้งนี้ฉันอยากรู้ ทำไมนายถึงปฏิเสธฉัน" เธออยากรู้เหตุผลที่ทำให้ผู้ชายคนเดียวปฏิเสธเธอถึงสองครั้ง การก้าวข้ามเส้น Friend Zone แค่ครั้งเดียวมันก็แทบจะมองหน้ากันไม่ติด แต่เธอ เหมือนแพร หรือ เบบี๋ เธอก้าวข้ามเส้นที่เขาขีดไว้ถึงสองครั้ง ครั้งนี้เธอควรตัดใจได้สักที แต่พอจะตัดใจทีไร ก็เป็นมันหรือเปล่าที่กลับมาให้ความหวังเธออีกครั้ง หรือเพราะความใจดีของมัน ไตรฉัตร บริรักษ์ไพศาล หรือ ไตร ลูกชายเจ้าของโรงแรมหรู ที่ไม่สนใจธุรกิจของครอบครัว หลังจากเรียนจบก็ทำงานหาประสบการณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะผันตัวมาเป็นเจ้าของกิจการเปิดบริษัทก่อสร้างเป็นของตัวเอง เพราะความหล่อคมเข้มทำให้เขามีสาวๆ เข้าหาอยู่ตลอด แต่ทุกคนก็เห็นเขาครองตัวเป็นโสดมาจนอายุสามสิบ แม้จะมีแฟนมาไม่น้อย แต่ก็แทบจะไม่เคยคบใครได้ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ แต่เธอ เพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเดินข้างเขาในฐานะผู้หญิงด้วยซ้ำไป

[ ภาคิน x ลูกพีช ] เพราะความรักที่มากเกินพอดีจึงทำให้ "ภาคิน" ต้องการที่จะครอบครอง "ลูกพีช" ไว้เพียงคนเดียว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าความรักของเขาสร้างความทุกข์ให้กับคนที่ได้รับมากแค่ไหน และถ้าวันหนึ่ง...เธอไม่อยากที่จะทนกับเขาอีกแล้ว "พีชว่าเราลองถอยคนละก้าวก่อนดีไหม มันคงจะดีกว่าถ้าเราได้ทบทวนอะไรๆ มากกว่านี้" "หมายความว่ายังไง" "พีชเหนื่อย และพีชคิดว่าเราไม่...อึก!" "คิดดีแล้วใช่ไหมที่พูดคำนี้ออกมา..." "...เธอก็น่าจะรู้นะว่าฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ" สำหรับ "ล่ามรัก" จะประกอบไปด้วยเรื่องราวของ 2 คู่ ได้แก่ 1.Chained Love ล่ามรัก [ภาคิน x ลูกพีช] 2.Chained Love ล่ามรัก 2 [พิชญ์ x มัดหวาย] โดยตัวละครจะมีความเกี่ยวข้องกันคือ 'พิชญ์' และ 'ลูกพีช' เป็นพี่น้องกันค่ะ

ปกติ... คือแอบรัก - เรื่องลับ ๆ ของคนแอบรักเพื่อน เรื่องราวความรักข้างเดียวตลอดสิบปีของ 'เรน' สาวน้อยนุ่มนิ่มที่ตามหัวใจบินลัดฟ้าจากเชียงใหม่ มาเรียนไกลถึงชลบุรี กับ 'เพลิง' คนขี้หวงที่ชอบทำให้คิดไปไกลมากเกินกว่าคำว่า 'เพื่อน' ความทะนุถนอมที่ได้รับมากเกินพอดี เริ่มส่งผลกระทบต่อความรู้สึกส่วนลึก กระแทกรุนแรงเข้าอย่างจังที่ข้างใน ชนิดไม่สามารถหักห้ามได้ทันทั้ง 'หัวใจ' และ 'ร่างกาย' Friend Zone รู้สึกมากก็ไม่ดี รู้สึกดีก็ไม่ได้

The adopted younger sister claimed to be suffering from depression. To make her feel better, my parents hung me on the cliff, as if I were a kite. Servant reminded my parents that the little tree to which I was hung was fragile, leaving me in danger. My mom, Luna of the pack, replied scoffingly: "She makes Laurel sleep panic. She deserves to be treated like this. If she dies, it's her fate." My older brother, Zayn, joked by her side, saying: "It's a good chance to record how long werewolves live when they do not conduct feeding activities. We can contribute a lot to the Werewolf Council with this precious data." Even my mate, Greyson, showed an attitude of stoniness, uttering: "She is a vicious she-wolf. If she were not educated well enough before her transformation ritual, she would cause greater trouble to others." They left me alone on the cliff after saying these words. Three days later, it finally crossed their minds that I was still hanging. When they finally arrived at the cliff, they found nothing but emptiness—because I had already died long before. And when they realized the truth, they howled in agony, begging for me to come back to life. But I was long gone.