Novels by Huneybunch

“อ๊ากกก”เสียงร้องโหยหวนอย่างทรมานดังสะท้อนในความเงียบ ก่อนที่อี้เซิงจะตวัดขาเตะเสยส่งร่างที่ไร้ทางสู้ของมันกระเด็นลอยไปอัดกระแทกเข้ากับกำแพงตึกอย่างรุนแรง แล้วร่วงลงมาสลบเหมือดพร้อมกับเลือดที่กลบปากหมดสภาพไปอีกรายหน้าจอไลฟ์สดเปลี่ยนเป็นก้อนพิกเซลเซนเซอร์ตามแทบไม่ทัน ชาวเน็ตพากันพิมพ์คอมเมนต์รัวจนแ

บทที่ 10 จุดจบแก๊งค้าอวัยวะ (เนื้อหามีความรุนแรง)คำเตือน: ตอนนี้มีการบรรยายฉากต่อสู้และความรุนแรงสูง ฉากทำร้ายร่างกาย กระดูกหัก และเลือด ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณ“ยืนบื้ออะไรกันวะ! ยิงมันสิ! ฆ่ามัน!”เสียงตะโกนนั้นราวกับปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวคนที่เหลือให้ตื่นขึ้น ความหวาดกลัวที่กดทับอยู่เมื่อครู่พลัน

“เพราะอีกไม่กี่วินาที พวกคุณคงไม่มีแรงแม้แต่จะเหนี่ยวไกแล้ว” “ปากดีนักนะอีนี่! อยากลองดีใช่ไหม!” ลูกน้องคนหนึ่งข้างหลังสบถลั่น เตรียมจะพุ่งตัวเข้ามา ทว่ากลับต้องชะงักกึกจนหน้าทิ่ม เมื่อหลงอี้เซิงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างภรรยา ขยับสายตาคมกริบดุจมัจจุราชไปมองมัน กลิ่นอายสังหารอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากร่างสู

บทที่ 9 ค่ำคืนนองเลือดของแก๊งค้าอวัยวะ (เนื้อหามีความรุนแรง) คำเตือน: ตอนนี้มีการบรรยายฉากต่อสู้และความรุนแรงสูง ฉากทำร้ายร่างกาย กระดูกหัก และเลือด ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณ เธอเรียกกล้องโดรนจิ๋วออกมาจากมิติอย่างเงียบเชียบ นิ้วเรียวแตะเปิดสวิตช์สั่งการทันที มันเป็นโดรนอัจฉริยะขนาดจิ๋วที่จะคอยบินวนห

ส่วนกำลังเสริมของจางอี้เฉินที่มู่เหยาประสานงานไปนั้น คาดว่าน่าจะยังเดินทางมาไม่ถึงในตอนนี้ และคงจะมาถึงหลังจากเกิดการปะทะกันไปแล้วแน่ๆ “ในเมื่อพวกมันยังมาไม่ถึง เราดักรออยู่ตรงนี้เลยดีกว่าค่ะ” ซินเหยากระซิบบอกอี้เซิง “ตามใจภรรยาเลยครับ” หลงอี้เซิงยิ้มรับ พลางขยับกายไปยืนเคียงข้างภรรยาในมุมมืดของ

บทที่ 8 ออกไปยืดเส้นกันหน่อย เมื่อผลักประตูบานใหญ่ออกจากห้องทำงาน เยว่ซินเหยาก็ก้าวเข้าสู่ห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟไว้เพียงสลัวๆ กลิ่นชาลอยปะปนอยู่ในอากาศ ตรงโซฟาตัวยาว มีร่างสูงใหญ่ของหลงอี้เซิงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มอยู่ในชุดลำลองเนื้อผ้าชั้นดี สีเรียบสุขุม ท่าทางสงบนิ่งเหมือนกำลังพักผ่อน ทว่าแ

บทที่ 52 กูคุยกับเมล็ดข้าวในถ้วยอยู่“ในเมื่อมึงรู้ดีขนาดนี้ แล้วทำไมมึงไม่ไปช่วยดูงานให้น้องมึงเองล่ะ”คณินนิ่งไปก่อนจะค่อยๆ ก้มลงสำรวจสารรูปของตัวเอง ตั้งแต่เสื้อยืดเนื้อผ้ายับยู่ยี่ราวกับเพิ่งผ่านการสู้รบกับที่นอนมาทั้งคืน กางเกงขาสั้นที่ชายกางเกงข้างหนึ่งพับขึ้นอย่างไร้ทิศทางเส้นผมยุ่งเหยิงชนิดที่แปรงหวีผมยังอยากยื่นใบลาออก ไปจนถึงใบหน้าซีดเซียวของคนที่ร่างกายยังไม่อภัยให้แอลกอฮอล์เมื่อคืนเขาเงยหน้าขึ้นสบตาเมลด้วยแววตาซื่อสัตย์จริงใจขั้นสุด“มึงดูสภาพกูก่อน เหมือนเพิ่งโดนขุดขึ้นมาจากหลุม...กูจะเอาปัญญาที่ไหนออกนอกบ้าน”เมลกวาดสายตามองเพื่อนสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วทำสีหน้าเหมือนเพิ่งเห็นหลักฐานชิ้นสำคัญในคดีอุกฉกรรจ์“กูดื่มมาสองวันติด สภาพกูยังไม่วิกฤตเท่ามึงเลย”“มึงอย่าเอาตัวเองมาเทียบกับกูสิ” คณินพยายามทำน้ำเสียงจริงจัง แต่สารรูปโดยรวมไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด“ทำไม”“มึงมันเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทตับเหล็กและแข็งแรงผิดมนุษย์มนา เปิดสกิลตับทองคำ คอทองแดงมาตั้งแต่สามขวบ”“ขอบคุณที่ชม”“กูไม่ได้ชม! กูเปิดโปงความไม่ปกติของมึงอยู่ต่างหาก” คณินโต้กลับ ทว่ามือที่ถือช้อนยังสั่นระริกจา

บทที่ 51 ใครบังคับให้มึงเปิดสงครามกับตับภาคินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ก้มหน้ามองจอตรงหน้าเหมือนเดิม แต่รอยยิ้มจางๆ ตรงมุมปากกลับยังไม่ยอมหายไปไหน...เมลที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็ทำได้แค่ตักข้าวต้มเข้าปากอีกคำอย่างจริงจังขึ้น ราวกับตั้งใจประกาศสงครามกับตัวเองว่า ต่อจากนี้เธอจะสนใจแค่ข้าวต้ม น้ำเปล่า และความสงบสุขของเช้าวันอาทิตย์เท่านั้น ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่แววตาตั้งใจฟังของเขา และไม่ใช่รอยยิ้มอันตรายที่ทำให้คนกำลังแฮงก์อย่างเธอเริ่มสมองรวนโดยไม่จำเป็นเคนประคองถ้วยข้าวต้มกลับมาทิ้งตัวลงนั่งข้างเมล แม้หัวจะยังปวดตุบๆ แต่ปากกลับพร้อมทำงานก่อนสมองเสมอ ชายหนุ่มก้มมองถ้วยในมือแล้วถอนหายใจยาว“ข้าวต้มถ้วยนี้แม่งเหมือนอาหารประทังชีวิตผู้ประสบภัยฉิบหาย”เมลเหลือบสายตามองเพื่อนสนิทอย่างไร้ความสงสาร“มึงแดกเอง ใครบังคับให้มึงเปิดสงครามกับตับ”คณินชะงักมือที่กำลังถือช้อน พลางปรายตามองเพื่อนสนิท ก่อนจะค่อยๆ ตักข้าวต้มเข้าปากแล้วพึมพำเสียงแห้ง“คำพูดมึงนี่ช่วยเยียวยากูมากเลยเพื่อน”“ดี งั้นรีบกินเข้าไป เผื่อมันจะช่วยเยียวยาปากมึงให้เงียบได้บ้าง”“กำลังพยายามอยู่”คณินเคี้ยวตุ้ยๆ

บทที่ 50 มึงเอางานมาอ้างเพื่ออ่อยเพื่อนกูหรือเปล่าเมลยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของภาคิน มือข้างหนึ่งวางค้ำไว้บนพนักเก้าอี้ที่ภาคินนั่งอยู่ ส่วนอีกมืออีกข้างยื่นข้ามไหล่หนาลงไปชี้บนแผ่นแปลน ร่างทั้งร่างโน้มเอียงข้ามไหล่ชายหนุ่มลงไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่า ระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันแทบไม่เหลืออยู่แล้ว“ตรงนี้...” ปลายนิ้วของเธอลากไปตามแนวทางเดินบนแบบแปลนด้วยความตั้งใจ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ได้มองแปลนเลยสักนิด...แต่ภาคินกำลังเอาแต่นั่งเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานของเธอจากมุมล่าง นัยน์ตาคู่คมจับจ้องทุกรายละเอียดเงียบๆ พร้อมกับหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ‘แกร๊ก’เสียงลูกบิดประตูห้องนอนอีกฝั่งส่งเสียงเบาๆ ก่อนจะเปิดออกอย่างเชื่องช้า...เผยให้เห็นร่างของเคนที่เดินออกมาในสภาพโซซัดโซเซประหนึ่งเพิ่งฟื้นคืนชีพมาจากซากปรักหักพังของสงครามเบียร์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเส้นผมชี้ฟูไม่เป็นทรงกระเซิงไปคนละทิศทาง เสื้อยืดตัวเดิมยับยู่ยี่ราวกับถูกยัดซุกอยู่ใต้หมอนตลอดทั้งคืน ใบหน้าคมคายบัดนี้ซีดเผือดแถมขอบตายังปรือจนแทบปิด มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดขมับ ส่วนมืออีกข้างเกาะขอบประตูเอาไว้แน่น...สภาพราวกับว่าถ้

บทที่ 49 ผมใส่ใจครับเธอฝืนกลืนข้าวต้มลงคอ พยายามดึงสติตัวเองกลับมา ก่อนจะรีบเบือนสายตาออกจากใบหน้าหล่อเหลานั่น แล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปโฟกัสโมเดลบนโต๊ะแทน“นี่งานนายเหรอ”“ครับ”“โปรเจกต์จบ?”“ใช่ครับ”เมลพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะตักข้าวต้มอีกคำ“แล้วทำไมเอางานมากองเต็มโต๊ะกินข้าวแต่เช้าเลยล่ะ”ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆ ให้เธอก่อนจะเอ่ยตอบ“บ่ายนี้ผมมีรีวิวกลุ่มที่คณะครับ เลยเอามาเช็กความเรียบร้อยอีกรอบก่อนออกไป”“รีวิวกลุ่ม...” เมลเลิกคิ้วนิดๆ“อ๋อ...คือซ้อมโดนเชือดก่อนเจออาจารย์จริง?”ภาคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลายขึ้นพลางยิ้มมุมปาก“ประมาณนั้นครับ เอาไปลองพรีเซนต์ให้เพื่อนกับรุ่นพี่ช่วยฟังก่อน จะได้รู้ว่าตรงไหนเล่าแล้วสะดุด หรือจุดไหนที่น่าจะโดนกรรมการจี้ถาม”เมลปรายตามองกองเอกสารที่มีทั้งลายเส้นยุ่งเหยิงกับตัวเลขละลานตาอีกครั้ง ก่อนจะตวัดสายตากลับมาสบตาเขา“เด็กสถาปัตย์นี่ชีวิตน่าสงสารจริงๆ ด้วย”แม้คำพูดจะฟังดูติดประชด แต่แววตาคู่สวยกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเองก็เรียนสายดีไซน์มาเหมือนกัน ต่อให้ไม่ใช่สายสถาปัตย์โดยตรง แต่ก็เคยผ่านคืนวันอันโหดร้ายของการนั่งหลังขดหลังแข็งหน้าจอค

บทที่ 48 เป็นห่วงผมเหรอครับเช้าวันอาทิตย์เริ่มต้นด้วยอาการตื่นที่ไม่รื่นรมย์เอาเสียเลย...หัวคิ้วของเมลขมวดเข้าหากันตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลืมตา ความรู้สึกหนักอึ้งและเวียนหัวเหมือนโลกหมุนแล่นจี๊ดขึ้นมาจากท้ายทอย ลามไปที่ขมับสองข้าง คอแห้งผาก ลิ้นขมปร่าเธอค่อยๆ ปรือตาขึ้นสู้แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านร่องผ้าม่าน เมลนอนนิ่ง ทอดสายตาว่างเปล่ามองเพดานอยู่พักใหญ่ รอให้สมองค่อยๆ ฟื้นคืนสติและตั้งหลักได้ทีละนิดทว่า...พอภาพเหตุการณ์เมื่อคืนเริ่มทยอยผุดขึ้นมาทีละฉาก เธอก็รีบหลับตาลงทันที!มือเรียวยกขึ้นมากดนวดขมับตัวเองแรงๆ หวังลึกๆ ว่าถ้ากดถูกจุด มันอาจจะช่วยรีเซ็ตหรือลบความทรงจำน่าอายออกไปได้บ้าง แต่มันไร้ผล...เพราะปัญหาใหญ่ที่สุดคือ เธอไม่ได้เมาจนภาพตัด ไม่ได้หมดสติ และไม่ได้โชคดีพอที่จะตื่นมาพร้อมความทรงจำที่ว่างเปล่าตรงกันข้าม...เธอกลับจำได้ดีทุกฉากทุกตอน! จนเมลอยากจะคว้าผ้าห่มมาคลุมหัวแล้วแกล้งตายไปเลย ร่างบางพลิกตัวซุกหน้าลงกับหมอนแล้วกัดฟันกรอด สองวันติดกันแล้วนะ...สองวันติดที่เธอปล่อยให้แอลกอฮอล์ละลายศักดิ์ศรีตัวเองหายวับไปกับตา!‘อีเมล มึงเป็นบ้าอะไร’เธอนอนนิ่งอยู่อีกพัก ก่อนจะเหลือบไปเห็

บทที่ 47 ผมมันเด็กดื้อครับ...พี่ก็รู้เมลพยายามหยัดตัวลุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ภาคินยื่นฝ่ามือมาตรงหน้า เธอมองมือเขาอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจ สุดท้ายก็วางมือตัวเองลงไปอย่างเสียไม่ได้ ทว่าเพียงแค่แรงดึงให้ยืนขึ้น ร่างของเธอก็โอนเอนเสียหลักเข้าหาเขาอีกครั้ง ภาคินตวัดแขนรวบตัวคนที่ยังทรงตัวไม่ได้เข้ามาชิดอก“พี่เมลครับ”“อะไร...” หญิงสาวค้อนขวับ น้ำเสียงอ้อแอ้“ผมขออนุญาตอุ้มพี่ไปส่งที่ห้องได้ไหมครับ”เมลเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาฉ่ำปรือเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เหมือนคำว่า 'อุ้ม' จะเรียกสติที่กระจัดกระจายให้กลับมาวูบหนึ่ง“ไม่ต้อง...ฉันเดินเองได้”ภาคินก้มมองมือเล็กที่ยังคงกำชายเสื้อเขาไว้แน่น“แต่ตอนนี้พี่ยังยืนเองไม่ได้เลยนะครับ”เมลก้มมองมือตัวเองเหมือนเพิ่งรู้ตัว แล้วรีบปล่อยออกอย่างมีพิรุธ“ฉันแค่...จับไว้กันล้ม”“ครับ”ภาคินรับคำง่ายๆ นัยน์ตาคมแอบฉายแววขำ ก่อนจะถามต่อด้วยสีหน้าสงบนิ่ง“แล้วถ้าผมปล่อย...พี่ยังเดินไหวไหมครับ”เมลเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นตอบอย่างไม่ยอมเสียฟอร์ม“ไหวสิ...พื้นมันแค่ไม่ค่อยให้ความร่วมมือต่างหาก”“ครับ พื้นไม่ค่อยดีเนอะ”เมลหรี่ตาใส่คนตัวโตที่รับคำอย่าง

ไม่พร้อมอะ ไม่พร้อมมากด้วย ชุดไม่พร้อม ร้องเท้าไม่ต้องพูดถึง ทรงตัวให้อยู่บนนี้ได้ก็ลำบากมากแล้ว ชู้ตเฉยๆไม่ได้เหรอ! ทำไมต้องดังค์ด้วย!! ฉันยืนทำใจอยู่สักพักจนเสียงรอบข้างเงียบกริบทุกสายตาหันมาจดจ้องและกดดันฉัน บ้าเอ้ย!! จ้องกันขนาดนี้มาดั้งด์เองเลยมา!!“ดังค์เลย...ดังค์เลยๆๆๆ ดังค์ๆๆๆ” เสียงเชียร์ฉันเป็นเสียงแรกคือชีต้าต่อมาคนอื่นๆก็เริ่มร้องกดดันฉันเข้าไปอีกเอาวะ!! ฉันถอดร้องเท้าออก แล้วเตรียมความพร้อมที่ไม่ค่อยจะพร้อมของร่างกายเท่าไหร่ เกาะอกจ้าอย่าหลุดนะ กระโปรงจ้าอย่าสะดุดนะ เสียงเชียร์ก็เริ่มดังขึ้นๆ พอทำสมาธิได้ฉันจึงจับลูกบาสออกวิ่งทันที ด้วยความระมัดระวังทุกฝีก้าว ฉันเร่งความเร็วขึ้นอีกระดับ จนอยู่ในระยะที่เห็นว่าดีแล้วจึงถีบตัวกระโดดขึ้นไปในท่าธรรมดาๆ ไม่รู้ว่าฟลุ๊คหรือแป้นมันเตี้ย!! ฉันดังค์ได้แล้ว!! ฉันอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ฉันยังคนโหนตัวอยู่กับห่วงแป้น ไปได้จะเก๊กแต่อยากใด แต่ประเด็ดเลยคือ ฉันจะลงยังไง!! กรี๊ดดดด พอมาโหนตัวอยู่บนนี้ยิ่งรู้สึกว่ามันสูงมาก!! โหนตัวได้พักเดียวชีต้าเหมือนจะรู้ดีว่าฉันลงไปไม่ได้เขาจึงเดินเข้ามาจับช่วงสะโพกฉันไว้ ฉันจึงปล่อย

-ซีซ่าส์- นี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้ว ธรรมเนียมอะไรแล้วลากฉันเข้ามาทำไม อ้ากกก ฉันได้แต่ยืนทำหน้างงจนฟรีสพูดจบก็พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง แต่ว่านะ...จะลากฉันเข้ามาเกี่ยวทำไม ฉันอุตส่าห์เปลี่ยนตัวคืนกับพี่แสบโดยที่ไม่มีใครจับได้แล้วนะ ทำอย่างนี้เดี๋ยวคนอื่นก็สงสัยกันหมด บ้าจริง!! ทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย มือฉันก็เย็นไปหมดไม่รู้เพราะตื่นเต้นหรือหนาวกันแน่ แม้ว่าชีต้าจะจับมือให้กำลังใจฉันไว้อยู่ตลอดเวลาก็เถอะ พอฟรีสพูดจบแล้วเขาก็มายืนข้างๆฉัน“ซีซ่าส์ เธอต้องดังค์ปิดท้ายนะ” ฟรีสหันมากระซิบฉันเบาๆ คำพูดเขาทำให้ฉันตกใจจนเผลอหลุดปากเสียงดังลั่น“ว่าไงนะ!!”“ชู่วว เบาๆสิ” ชีต้าปรามฉันให้เบาเสียงลง ฉันจึงหันไปสบตาเขาอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าที่ฟรีสพูดเมื่อกี้นั้นมันจริงหรือเปล่า และเขาก็พยักหน้าให้ฉันน้อยๆเพื่อยืนยันคำพูดฟรีส นี่มันบ้าไปแล้ว!! ฉันจะดังค์ถึงได้ยังไง!! ทำไมต้องดึงฉันมามีส่วนร่วมกับอะไรแบบนี้เนี่ย“ที่รักทำได้อยู่แล้ว แป้นเซตไว้เตี้ยพอในระดับที่น่าจะกระโดดถึงน่า”“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่...นู้นกัปตับทีมจะเริ่มแล้ว ต่อไปตาเค้าแล้ว สู้ๆครับ” พูดจบชีต้าก็หันไปมองที่

PAGASEUS CLUB คลับที่เจ้าของเป็นคนเดียวกันกับโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่ง ในงานเลี้ยงรุ่นเริ่มมานักเรียนทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ภายในงานตกแต่งต่างออกไปจากทุกที จากผับที่มืดๆมีแสงสีเสียงก็เปลี่ยนสไตล์เป็น งานเลี้ยงธรรมดา ที่ไม่ใช่แบบโต๊ะจีน แต่เป็นแบบบุฟเฟ่ มีอาหารให้เดินตักทานหลากหลาย โต๊ะส่วนใหญ่จะเป็นทรงสูงสำหรับยืนทาน ตามมุมห้องถึงจะมีที่นั่ง ทำให้ภายในนี้โล่งและกว้างมาก ส่วนชั้นบนรู้สึกว่าวันนี้จะปิดแบบแน่นหนา ฉันหาที่นั่งพร้อมกับน้ำแก้วหนึ่งด้วยความเซ็ง เพราะมีผู้ชายหลายๆคนเดินเข้ามาทักฉันอยู่เรื่อยๆจนฉันที่หงุดหงิดอยู่แล้วก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นไปอีก ด่าไปตะเพลิดหนีหายไปหลายรายแล้ว ส่วนไอ้ผู้ชายที่ฉันรออยู่ก็ไม่โผล่หัวมาสักที อลิซกับฟรีสก็ไปเดินหาอะไรกิน พี่แสบกับชีฟองที่มาในชุดสีขาวทั้งคู่ก็เข้ามาทักฉันแล้วก็จากไปอย่างไร้เยื่อใยเช่นกัน คนอื่นๆก็ด้วยจนฉันเริ่มจะเซ็ง นอย และไม่อย่างจะอยู่แล้ว น่าเบื่อไปหมดเลย!! พิธีกรก็พูดอะไรไม่รู้น่ารำคาญชะมัด เชิญอาจารย์ คนโน้นคนนี้มาให้โอวาท จนฉันเลิกสนใจแถวหน้าเวทีหันมากดโทรศัพท์เล่นไปเรื่อย เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้จ

BASKETBALL 55“ฮัลโหล ว่าไงเพื่อนรัก” ฉันกดรับสายพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ อลิซโทรจิกฉันเป็นรอบที่สิบแล้วเนี่ย!! ก็รถมันติดนี่หว่าถ้าฉันมีปีกคงติดเหาะไปหามันแล้ว{ที่รักคะ...เมื่อไรแกจะมาถึงเนี่ยฉันรอจนรากงอกตรึงร่างฉันไว้กับพื้นห้องแล้วเนี่ย!!}“ใกล้ถึงหน้าคอนโดแกแล้วเนี่ย”{ค่ะ..รีบวิ่งมาเลยนะ!}“วิ่งป้าแกสิฉันขับรถมาเว้ย..แค่นี้แหละ”ตรู้ดดดๆๆๆๆ พูดจบฉันก็ตัดสายยัยอลิซทิ้งแล้วโยนมือถือไว้เบาะข้างๆทันทีด้วยความเซ็งการจราจรของพี่ไทยเหลือเกิน ซอยข้างหน้าก็จะถึงอยู่แล้วเนี่ย!! ไม่ขยับสักที วันนี้ที่ยัยอลิซอยู่คอนโดได้เพราะมันปิดเทอมเรียบร้อยแล้วเตรียมพร้อมขึ้นมหาลัย และที่มันนัดฉันมาก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันเลี้ยงรุ่นส่งท้ายของโรงเรียน ยัยอลิซมันเลยโทรตามตัวฉันให้มาช่วย

อลิซสะดุ้งสุดตัวที่จู่ๆก็โดนจับหน้าอกแบบไม่ทันตั้วตัว เธอลืมตาขึ้นทั้งยังไปจะหันไปโวยวายโจรหื่นแต่พอหันไปไม่ทันได้ส่งเสียงโวยวาย เจ้าโจรราคะก็จู่โจมอีกครั้ง เข้าครอบครองริมฝีบางบางไว้อย่างรวดเร็ว รุนแรงและเร้าร้อน เขาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างแรง มือก็ไม่ปล่อยให้ว่างไหนๆก็มีโอกาสแล้ว ก็ขอรับไว้ให้เต็มที่ทั้งบีบขย้ำอย่างไม่ปราณี อลิซตกใจในทีแรงแต่ก็เริ่มจะคล้อยตามเมื่อเจ้าโจรหื่นเริ่มเบามือเบาแรงเปลี่ยนจากบทรักอันแสนเร้าร้อนเป็นค่อยๆช้าลงๆ ตะล่อมให้คนร่างบางค่อยๆเคลิ้ม จนตกอยู่ในใต้อาณัติในที่สุด หลงเคลิ้มได้ครู่เดียว แม่เสือสาวยังไงก็ยังเป็นเสืออยู่วันยังค่ำ พอเธอได้สติกลับมาก็เริ่มคิดแผนเอาคืนเจ้าโจรหื่นทันที เพียงแค่ชั่วอึดใจเธอจึงพลิกร่างกลับมาคร่อมเขาไว้ทั้งๆที่ปากยังคงจูบกันอย่างดูดดื่ม เธอค่อยๆถึงมือหน้าที่กอบกุมซาลาเปาของเธอออกอย่างช้าๆและเนียบๆ ก่อนจะค่อยๆสอดมือเข้าใต้ร่มผ้าของชายหนุ่มอีกครั้งจนเขาครางเสียงต่ำออกมาเบาๆอย่างพอใจ อลิซค่อยๆถอนริมฝีปากที่เริ่มจะบวมเจ่อของเธอออกอย่างช้าๆแต่ก็ยังคงไว้ลายชาติเสือ คลอเคลียเขาเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆก็ไม่ปานจนคนตัวโตได้ใจ แต่ก็ได้ใจไปเพียงไม

BASKETBALL 54 อลิซอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินกลับมาที่เตียงของฟรีสอย่างสบายใจ พร้อมกับรูดม่านปิดไว้เรียบร้อย ทุกเตียงตอนนี้ถูกรูดม่านปิดไว้หมดเลยรวมถึงเตียงของทอร์ด้วย ที่คนเฝ้าอย่างเซนเทนแอบหนีกลับไปเอาเสื้อผ้านานแล้วก็ยังไม่กลับมา เขาจึงได้แต่นอนอยู่คนเดียว ด้วยความเบื่อและไม่มีอะไรทำจึงหลับไปอย่างง่ายดาย อลิซเดินมานั่งลงข้างๆเตียงฟรีสเห็นเขาหลับไปแล้วจึงได้แต่ยิ้มออกมาอย่างมีแผนในใจ คิดจะแกล้งหลับยังงั้นเหรอ หึหึ ต่อให้เจ็บตัวอยู่ก็ไม่ปราณีหรอกนะ“ที่รักคะ ขอนอนด้วยคนซิ” อลิซก้มไปกระซิบข้างๆหูของชายร่างสูงที่นอนแกล้งหลับอยู่บนเตียง พอเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบโตก็ขมวดคิ้วแน่นนี่หลับจริงๆเหรอ! อลิซคิดในใจอย่างเซ็งๆ พร้อมทั้งกอดอดแน่นก่อนจะล้มตัวลงนอนเบียด คนไข้อย่างไม่เกรงใจ เธอหันหน้าไป