Mag-log inเธอคืออดีตนักพยากรณ์สาวในยุคโบราณ ผู้ถูกหลอกให้ทำพิธีจนตาย ฟื้นในร่างแม่เลี้ยงเดี่ยวยุคปัจจุปันเธอต้องใช้ความสามารถของตนและดวงตาพยากรณ์ ไลฟ์สด ดูดวง ปราบผี และทำพิธีสารพัดเพื่อหาเงินเลี้ยงลูกแฝด
view moreทันทีที่ซินเหยากระโดดขึ้นมาจากหลุมพร้อมกับร่างของซีซี ภาพนั้นถูกถ่ายทอดผ่านกล้องสตรีมมิ่งอย่างชัดเจนและแชทก็ระเบิดขึ้นอีกครั้ง[เฮียซาน: ขึ้นมาแล้ว!][คนหล่อสายเปย์: ซีซีอยู่ในมืออาจารย์!][พี่สาวเซียน: ลุ้นจนหัวใจจะวาย][แฟนสนามมืด: ซีซีรอดแล้ว!][ผู้ใช้งานทั่วไป: เธอยังหายใจอยู่!][แม่หลิว: ดีใจๆ
บทที่ 156 กระสุนคอมเมนต์ ในขณะเดียวกัน ฝั่งไลฟ์สด ภาพจากกล้องสตรีมมิ่งยังคงถ่ายทอดทุกอย่างอย่างชัดเจน ตัวเลขผู้ชมมุมจอกระพริบขึ้นอย่างรวดเร็ว 5,871,342 5,942,110 5,989,774 แล้วก็ทะลุขึ้นไป 6,000,000 เสียงเอฟเฟกต์ของแพลตฟอร์มดังขึ้นอีกครั้ง [เฮียซาน: หกล้านแล้ววววว!] [คนหล่อสายเปย์: ไลฟ์แตกจ
ร่างมันพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ความเร็วคราวนี้เร็วกว่าก่อนหน้าพอสมควร เงาดำลากยาวเหมือนสายฟ้า“เพียะ!”แส้ของซินเหยาฟาดออกไปทันที แต่ปีศาจพลิกตัวกลางอากาศหลบได้อย่างหวุดหวิด กรงเล็บอีกข้างพุ่งเข้าหาลำคอเธอ เธอหมุนตัวครึ่งวง แส้ตวัดกลับเหมือนงู“เพียะ!”ปลายแส้ฟาดใส่แขนของมันจนเกิดแสงสีทองระเบิดปีศาจคำราม
บทที่ 155 ไปถามยมบาลเอาในห้องทำงานชั้นบนสุด หลงอี้เซิงนั่งอ่านเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ แสงไฟสีอุ่นสะท้อนผ่านกระจกบานสูงจากพื้นจรดเพดานด้านหลังเขา เมืองทั้งเมืองส่องแสงระยิบระยับอยู่ไกลออกไปในยามค่ำคืน ทุกอย่างเงียบสงบไม่ต่างจากทุกคืนที่ผ่านมากระทั่งความเจ็บแปลบแล่นผ่านไหล่โดยไม่ทันตั้งตัว ร
มู่เหยาเพิ่งจัดการซื้อบัตรสมาชิกระดับแพลตตินัมของเครือโรงแรมหลงให้ซินเหยาเมื่อช่วงบ่ายบัตรใบนี้เป็นสิทธิ์พิเศษที่ระบบร้านค้าวางขายเพียงหนึ่งร้อยหยวนเท่านั้น แต่ความคุ้มค่าเกินกว่าราคาหลายร้อยเท่าเพราะในบัตรเมมเบอร์มีวงเงินเครดิตสำหรับใช้ในเครือหลงกรุ๊ปสูงถึงสิบล้านหยวน หากเป็นคนทั่วไปที่ต้องการบัตรร
ซูรั่วอันเอียงศีรษะเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มหวานจนเกือบเสียดตา เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ท่าทางเรียบร้อยจนแทบจะดูน่าสงสาร“พี่ชิงหลานคะ…ใจเย็นก่อนค่ะ เราไม่ได้อยากมีเรื่องกับใคร เราแค่มาถามหาความยุติธรรม” น้ำเสียงนุ่มละมุนกลับขาวเป็นดำราวกับว่า ฝ่ายเธอเป็นคนที่พยายามคุยดีแล้ว…ถูกอีกฝ่ายทำให้เดือดแทน เสีย
บทที่ 103 แฮ็กเกอร์รุ่นจิ๋วทางด้านเด็กๆ ที่แอบมองอยู่หลังบานประตูกระจกหลันหลันยืนเขย่งปลายเท้า ดวงตากลมโตเป็นประกาย ก่อนจะหันมาชูนิ้วโป้งให้หม่าม้าอย่างตื่นเต้น ราวกับเพิ่งดูฉากไคลแม็กซ์ของละครเรื่องโปรด“หม่าม้าเท่มากเลยค่ะ…” เธอกระซิบเสียงเบา แต่ความภูมิใจล้นออกมาจนปิดไม่มิดหมิงหมิงไม่ได้ยิ้มกว
บทที่ 100 ตัวปัญหาหน้าห้องเด็กทั้งสามยืนมองวิวแบบตาค้างแสงอาทิตย์สุดท้ายของวันสะท้อนในดวงตาใสของพวกเขา“หลันหลันว่าวิวสวยเหมือนที่บ้านเลยค่ะ”เสียงใสของหลันหลันดังขึ้นทันทีที่เห็นท้องฟ้ากว้างไกลด้านนอก เด็กหญิงตัวเล็กยืนเกาะขอบกระจกด้วยตาเป็นประกาย รอยยิ้มสดใสราวกับกำลังชมของเล่นชิ้นโปรด ไม่รู้เลยว






Rebyu