Mag-log inเธอคืออดีตนักพยากรณ์สาวในยุคโบราณ ผู้ถูกหลอกให้ทำพิธีจนตาย ฟื้นในร่างแม่เลี้ยงเดี่ยวยุคปัจจุปันเธอต้องใช้ความสามารถของตนและดวงตาพยากรณ์ ไลฟ์สด ดูดวง ปราบผี และทำพิธีสารพัดเพื่อหาเงินเลี้ยงลูกแฝด
view moreบทที่ 157 หวั่นไหว ซินเหยามองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบยันต์สีเหลืองออกมา เธอยื่นให้เฉิงเยี่ย “เอาอันนี้ไปค่ะ” เฉิงเยี่ยรีบรับทันที ซินเหยาพูดต่อ “ให้เธอพกติดตัวไว้ช่วงนี้ มันจะช่วยคุ้มครองไม่ให้วิญญาณเรร่อน หรือวิญญาณร้ายเข้ามารบกวนได้” เหอหมิงกับเทียนอวี่มองยันต์นั้นอย่างจริงจังทันที เฉ
ทันทีที่ซินเหยากระโดดขึ้นมาจากหลุมพร้อมกับร่างของซีซี ภาพนั้นถูกถ่ายทอดผ่านกล้องสตรีมมิ่งอย่างชัดเจนและแชทก็ระเบิดขึ้นอีกครั้ง[เฮียซาน: ขึ้นมาแล้ว!][คนหล่อสายเปย์: ซีซีอยู่ในมืออาจารย์!][พี่สาวเซียน: ลุ้นจนหัวใจจะวาย][แฟนสนามมืด: ซีซีรอดแล้ว!][ผู้ใช้งานทั่วไป: เธอยังหายใจอยู่!][แม่หลิว: ดีใจๆ
บทที่ 156 กระสุนคอมเมนต์ ในขณะเดียวกัน ฝั่งไลฟ์สด ภาพจากกล้องสตรีมมิ่งยังคงถ่ายทอดทุกอย่างอย่างชัดเจน ตัวเลขผู้ชมมุมจอกระพริบขึ้นอย่างรวดเร็ว 5,871,342 5,942,110 5,989,774 แล้วก็ทะลุขึ้นไป 6,000,000 เสียงเอฟเฟกต์ของแพลตฟอร์มดังขึ้นอีกครั้ง [เฮียซาน: หกล้านแล้ววววว!] [คนหล่อสายเปย์: ไลฟ์แตกจ
ร่างมันพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ความเร็วคราวนี้เร็วกว่าก่อนหน้าพอสมควร เงาดำลากยาวเหมือนสายฟ้า“เพียะ!”แส้ของซินเหยาฟาดออกไปทันที แต่ปีศาจพลิกตัวกลางอากาศหลบได้อย่างหวุดหวิด กรงเล็บอีกข้างพุ่งเข้าหาลำคอเธอ เธอหมุนตัวครึ่งวง แส้ตวัดกลับเหมือนงู“เพียะ!”ปลายแส้ฟาดใส่แขนของมันจนเกิดแสงสีทองระเบิดปีศาจคำราม
บทที่ 44 โดนดูดความโชคดีซินเหยานั่งพิงพนักเก้าอี้อยู่ไม่ไกล หนังสือเล่มบางเปิดค้างอยู่บนตัก เธอมองลูกๆ เป็นระยะเหมือนคอยเฝ้าให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเข้ามารบกวน อาเฟิงนอนเกยอยู่ปลายโซฟา มือเล็กแกว่งไปมาอย่างเพลินๆ ดูจะสนุกกับการอยู่เงียบๆ ข้างแม่ไม่นานนักก็มีเสียงประตูเคาะเบาๆ “ก๊อก ก๊อก”ซินเหยาเงยห
บทที่ 43 ถ่ายแบบเด็กรถตู้สีเงินเลี้ยวเข้าหน้าสตูดิโอแล้วจอดสนิทอย่างนุ่มนวล ซินเหยาเปิดประตูก้าวลงมา เธอช่วยพยุงลูกสาวลงจากรถ ส่วนลูกชายก็ก้าวตามมาอย่างตื่นเต้น กุมารทองน้อยก้าวลงพร้อมกันอย่างซุกซน ซินเหยาพาเด็กๆ เดินเข้าไปยังเคาน์เตอร์ติดต่อเดิมที่คุ้นเคยแต่วันนี้ต่างจากทุกครั้ง พนักงานที่เคยทำงา
ร่างของอาเฟิงหายวับจากตรงนั้น ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกทีข้างเก้าอี้ของซินเหยา เขายื่นมือเล็กออกมา แสงทองสว่างวาบแผ่วๆ เป็นเกราะป้องกันร่างของซินเหยาซินเหยาเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียก ดวงตาคมวูบจับทิศทางทันที ร่างบางพลิกออกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ราวกับร่างกายตอบสนองก่อนสมองจะสั่ง เงาผมดำพลิ้วตามแรงลมเฉียดวูบ
ซินเหยานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งหลังจากเจ๋อหานตอบรับอย่างแน่วแน่ว่าจะเอาของไปคืน เธอไม่ได้รีบร้อนปิดบทสนทนาแสงวูบอ่อนจาก ดวงตาพยากรณ์ ผุดขึ้นอีกครั้งเพียงเสี้ยววินาที“หลังถอดออก พลังที่ถูกดูดไปจะค่อยๆ กลับมาหาคุณเองแต่ไม่ใช่ทันที” เธอเอ่ยเรียบๆเจ๋อหานพยักหน้ารับฟังทุกคำ ดวงตาที่เมื่อครู่ยังตื่นตระหนก






Rebyu