Novels by Black Rose in the forest

 บทที่ 27 ทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เวลาผ่านมาจนเกือบถึงงานวันแต่งงาน สามแม่ลูกนั่นเข้าไปใช้กรรมในคุกมาสักพักแล้ว เขาว่าจะไปเยี่ยมสักหน่อยล่ะนะ อยากรู้ว่าในคุกมันสุขสบายเกินกว่าที่พวกนั้นเคยทำร้ายเอลเลอร์คนเก่าไว้หรือเปล่า แต่ก็นั่นแหละ การที่พวกนั้นต้องติดคุกตลอดชีวิตทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนกองเงินกองทองของคนอื่นก็คงจะทุกข์ทรมานกันอยู่ไม่น้อยเห็นว่าหากทำตัวดีทำงานในคุกที่มีการสอนงานและให้ทำงานไปด้วย ถ้าขยันและประเมินแล้วสำนึกผิดจริงก็จะถูกลดโทษก็ต้องมารอดูกันว่าพวกนั้นจะทำได้รึเปล่า“พี่เกรย์ครับเตรียมตัวเสร็จรึยัง พี่ไม่ต้องเอาคนไปด้วยหรอกไปแค่เรานี่แหละครับ พวกนั้นอยู่ในคุกคงทำอะไรเราไม่ได้อีกแล้ว”เอลเลอร์มารอที่บ้านของเกรย์ฟาเพื่อรอให้อีกฝ่ายพาไปเยี่ยมสามแม่ลูกนั่น“เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวเอาตามที่หนูว่าก็ได้ค่ะ ไปกันเลยดีกว่า พี่ให้คนเตรียมรถม้าไว้แล้วค่ะ”ทั้งสองคนออกเดินทางตรงไปที่ราชทัณฑ์ในเมือง เกรย์ฟาก็ไม่ได้มีการถามว่าน้องจะไปเยี่ยมทำไม ก็อย่างที่บอกเขาน่ะแค่น้องบอกว่าต้องการเขาก

 บทที่ 25ความยุติธรรมอยู่ที่นี่ วันที่ทางกรมยุติธรรมบอกว่าจะติดประกาศ ทางกรมยุติธรรมได้มีการส่งเจ้าหน้าที่นำจดหมายเชิญเอลเลอร์ เกรย์ฟา เจ้าเมืองและทนายประจำตระกูลทอมสันเข้ามาฟังคำตัดสินที่บ้านทอมสันเองใช้เวลาเพียงไม่นานทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องรับรองของบ้านทอมสัน เป็นห้องที่มีความคล้ายห้องประชุม โต๊ะกลางห้องเป็นรูปวงรี เก้าอี้วางพอสำหรับคนพอดี โดยที่ตอนนี้รองเจ้ากรมยุติธรรมนั่งอยู่หัวโต๊ะ ถัดมาทางด้านซ้ายคือท่านเจ้าเมือง ด้านขวาเป็นตำรวจที่มากับท่านรองเจ้ากรมและสามแม่ลูกตามลำดับอายุ ทางด้านเจ้าเมืองต่อด้วยเกรย์ฟา และถัดมาคือเอลเลอร์“เอาล่ะครับหลังจากที่ผมได้เข้ามาจัดการคดีนี้ด้วยตัวเอง และตรวจสอบโดยละเอียดแล้ว วันนี้คือวันที่คดีสิ้นสุดและระหว่างที่ผมมาแจ้งผลอย่างเป็นทางการนั้น เจ้าหน้าที่อีกส่วนได้มีการนำผลการตัดสินไปติดประกาศหลังจากที่ผมก้าวเท้าออกจากห้องนี้ คดีนี้จะเผยแพร่การตัดสินสู่สาธารณชนทันที ทุกคนถือว่ารับทราบแล้วนะครับ” เจ้ากรมยุติธรรมพูดขึ้น“ค่ะ” “ครับ” ทุกคนตอบรับด้านสามแม่ลูกที่เห็นวันนี้ท่าน

 บทที่ 26จบเรื่องสักทีนะ ตอนนี้ทั้งเมืองนั้นต่างพูดคุยกันเรื่องบ้านทอมสัน ที่สามแม่ลูกนั้นไม่ได้ใช้นามสกุลทอมสันอีกต่อไป ทั้งยังมีเรื่องที่เป็นข่าวลือก่อนหน้านี้เป็นความจริงทั้งหมด ทุกคนต่างเห็นใจเจ้าเด็กซนที่แม้จะพึ่งปรากฏตัวออกจากบ้านได้ไม่นานแต่ก็มีนิสัยที่น่ารักและเป็นกันเอง ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ชาวเมืองสาปส่งสามแม่ลูกและมีการพูดกันว่าการติดคุกตลอดชีวิตนั้นดีแล้ว ไม่ควรปล่อยออกมาให้เป็นอันตรายต่อคนอื่น ที่สำคัญคือจะไม่เป็นอันตรายต่อเอลเลอร์ที่เป็นคนลากพวกนั้นเข้าคุกด้วยแล้วยังมีข่าวลืออีกเรื่องที่เป็นที่ฮือฮาและน่าแตกตื่น คือท่านรองเจ้ากรมแยกบ้านกันอยู่กับภรรยา แต่นั่นก็เป็นเพียงข่าวลือที่ไม่ได้รับการยืนยันจึงไม่ได้มีการพูดต่อกันมากมาย แต่ก็มีข่าวออกมาว่าเพราะภรรยาท่านเจ้ากรมที่เป็นเพื่อนกับแอนนานั้น พยายามที่จะช่วยแอนนาเลยทำให้ท่านรองเจ้ากรมนั้นไม่พอใจ แต่ก็นั่นแหละข่าวลือที่ออกมานั้นไม่ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการสักอย่าง...“เป็นไงบ้างคะ หลังจากที่เรื่องจบแล้ว หนูมีความสุขขึ้นรึเปล่

 บทที่ 24ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ทางด้านคนที่เกรย์ฟาส่งให้เดินทางไปตามหาป้ามาลีนั้น เมื่อผ่านไปหนึ่งวันได้ทำการส่งจดหมายมาว่าตอนนี้เจอป้ามาลีแล้วและป้าปลอดภัยดี ตอนนี้กำลังรวบรวมคนที่เคยเป็นคนของบ้านทอมสันตั้งแต่สมัยนายท่านทอมสันกลับไปที่บ้านมาลีเดินทางออกจากบ้านตั้งแต่ที่ได้ยินการพูดคุยระหว่างสามแม่ลูกกับท่านรองเจ้ากรมและภรรยา จึงได้รู้ว่าทางด้านภรรยาของท่านรองเจ้ากรมเป็นเพื่อนกับแอนนา ทางนั้นจึงติดต่อแล้วขอร้องให้รองเจ้ากรมยุติธรรมนั้นช่วยเหลือ ทางสามแม่ลูกนั้นแสดงละครใหญ่โตว่าโดนเอลเลอร์กลั่นแกล้ง หากเธอไม่ได้อยู่ด้วยทุกครั้งตอนเกิดเรื่องและไม่รู้จักนิสัยแม่ลูกพวกนี้มาก่อนอย่างที่ท่านรองเจ้ากรมนั้นได้รับรู้เธอก็คงเชื่อคำลวงเหล่านั้นคนพวกนั้นเล่าทั้งน้ำตาใส่ร้ายคุณหนูของเธอต่าง ๆ นานา ความจริงเรื่องนี้ไม่ต้องถึงมือรองเจ้ากรมเรื่องต่าง ๆ ก็สามารถจบได้อย่างยุติธรรม อีกทั้งคดีนี้ก็กำลังจะเสร็จสิ้นในวันพรุ่งนี้ หรือก็คือหลังจากวันที่ท่านรองเจ้ากรมมาที่บ้านทอมสันถึงแม้รองเจ้ากรมจะเชื่อมั่นในการทำงานของลูกน้องตัวเอง แต

 บทที่ 23สายสืบตัวจ้อย หลังจากที่ฟังเรื่องราวจากหนูทั้งหลายที่แย่งกันเล่า แม้จะต้องนำมาปะติดปะต่อเรื่องสักหน่อยแต่ก็พอเข้าใจได้ พวกเขาเลยรีบกลับไปที่บ้านของเกรย์ฟาเพื่อเร่งหารือกับท่านเจ้าเมืองว่าตอนนี้เรื่องนี้เป็นยังไงบ้าง หากมีการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือจริง ๆ จะทำอย่างไรกันต่อก่อนออกมาเอลเลอร์ไม่ลืมกำชับให้บรรดาหนูนั้นดูแลตัวเองดี ๆ เพราะหากพวกนั้นเห็นมีหวังคงฆ่าทิ้งแน่ ตอนแรกเอลเลอร์เสนอให้มาด้วยกัน แต่เจ้าตัวเล็กทั้งหลายบอกว่าจะอยู่คอยสืบความให้ แม้เป็นห่วงแต่เจ้าหนูก็แสดงให้เห็นว่าห้าวันที่ผ่านมานั้นดูแลตัวเองได้ฟ้าที่มืดลงสนิทพอดีกับที่ทั้งสองคนเดินทางมาถึงบ้านของเกรย์ฟา พวกเขารีบเดินเข้าไปในบ้านเพราะเวลานี้ จาฟาร์น่าจะเดินทางกลับมาจากที่ทำงานแล้ว“พ่อครับ ผมพึ่งรู้เรื่องที่กรมยุติธรรมทำงานล่าช้า พ่อช่วยตรวจสอบให้หน่อยได้ไหมครับว่ามีคนยศใหญ่ลงมาช่วยเหลือสามแม่ลูกนั่นรึเปล่า เรื่องใหม่ที่ผมรู้มาเป็นอย่างนี้ครับ...” เกรย์ฟาเล่าเรื่องที่ได้รับรู้มาจากหนูทั้งสิบแปดตัวให้กับจาฟาร์ได้รับรู้“จริงเหรอ ช่วงน

 บทที่ 22การเตือนจากเพื่อนตัวน้อย เอลเลอร์เริ่มกระวนกระวาย เมื่อป้ามาลีขาดการติดต่อนานเกินไป เขารอให้เกรย์ฟากลับมาจากที่ทำงานเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ อาจจะต้องกลับไปดูที่บ้านทอมสัน หากไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ดีไปหลังจากนั้นไม่นานเกรย์ฟาก็ได้กลับจากที่ทำงาน เอลเลอร์ก็พุ่งเข้าไปหาทันที“พี่เกรย์ หนูมีอะไรจะปรึกษาค่ะ”“ครับ มีอะไรครับ”“ป้ามาลี ไม่ส่งจดหมายมาหาหนูห้าวันแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นอะไรรึเปล่า พี่ช่วยพาหนูไปดูหน่อยได้ไหม” ตอนนี้เอลเลอร์ร้อนใจเป็นอย่างมาก เขามามีความสุขอยู่บ้านนี้จนลืมไปว่าป้ามาลีอาจตกอยู่ในอันตรายได้“ได้สิครับ ให้พี่ส่งคนไปก่อนดีไหมครับ เดี๋ยวเป็นยังไงให้เขารายงานมาแล้วเราค่อยมาคิดอีกที”“พี่เกรย์ หนูอยากไปเองมากกว่า พี่พาหนูไปหน่อยได้ไหม ยังไงก็มีเจ้าหน้าที่กรมยุติธรรมอยู่แล้ว ไม่น่ามีอะไรหรอก”“ได้ครับ เดี๋ยวพี่ขอเตรียมตัวสักครู่นะครับ เดี๋ยวพี่ไปด้วยเอาคนของเราไปด้วยแล้วกันนะครับ”“ครับ หนูรอนะ”เกรย์ฟาเมื่อเข้าไปเตรียมพร้อมเสร็จแล้วก็สั่งคนเตรียมตั

บทที่ 33วันสำคัญกับคนในครอบครัวเข้าสู่วันที่สองของการมาเที่ยวทะเล เนื่องจากเมื่อวานพวกเขานั้นเดินทางมาเกือบเที่ยงแล้วเมื่อวานจึงไม่ได้ทำอะไรมาก วันนี้ทุกคนจึงตื่นแต่เช้ามาเพื่อที่จะทำอาหารทานกัน เพื่อเตรียมตัวเล่นน้ำทะเลตรงที่พักของพวกเขาเป็นส่วนในสุดของหาดที่พัก หันหน้าเข้าหาทะเลด้านซ้ายมือมีผาหินสูงใหญ่ จึงทำให้มีร่มทอดลงมาที่ทะเลหน้าบ้านทุกคนเคลื่อนตัวออกมาจากตัวบ้านในตอนเก้าโมงเช้ากลิ่นจันทร์และปรีนั้นหอบของกินที่ทำไว้สำหรับปิกนิกออกมา ส่วนกัญจน์นั้นถือเสื่อออกมาเพื่อปูที่ทรายเพื่อดูเด็ก ๆ เล่นน้ำกว่าที่จะจัดสถานที่เสร็จก็ทำให้มะลินั้นแทบจะห้ามใจตัวเองไม่ไหวเพราะอยากจะเล่นน้ำเต็มแก่ ท่าทางละล้าละลังของเจ้ากระต่ายน้อยสร้างความขบขันให้กับทุกคนได้หลายครั้ง แต่เมื่ออนุญาตให้ลงเล่นก่อนได้ เจ้าตัวก็บอกว่าจะรอทุกคนก่อน“ลงไปเล่นได้เลยครับ ไม่ต้องรอหรอกครับ ไปลูก” กลิ่นจันทร์เห็นคนอยากเล่นก็บอกอีกครั้ง“งั้น งั้นเราขอลงน้ำเลยนะครับ”“เดี๋ยวพี่สูบลมเจ้ายูนิคอร์นให้น้องก่อนนะคะ เดี๋ยวตามลงไป น

บทที่ 32มะลิเก่งวิญญาณทั้งสามตนได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นี่ต่อเพราะห้องเหลืออีกหลายห้อง และยังมีภารกิจที่จำเป็นจะต้องให้ช่วยอีก อีกอย่างคือวันสำคัญคนสำคัญก็ควรอยู่ด้วยกันทั้งหมด“พี่กำแพงกับหนึ่งสองนอนห้องนี้นะครับ โอเคไหม หรืออยากแยกห้องกันไหมครับ”“ไม่เอานะ นอนด้วยกันนะพี่กำแพงนะๆๆๆๆ”“พี่กำแพงง นอนด้วยกันนะครับบบ”เจ้าหนึ่งและเจ้าสองนั้นอ้อนให้กำแพงนอนด้วย แม้ว่าทั้งสามคนนั้นจะมีภายนอกที่ดูอายุไม่ห่างกันมากเพราะว่าร่างกายของวิญญาณที่ไม่มีการสร้างร่างนั้นจะไม่มีการเติบโต แต่วุฒิภาวะภายในนั้นเติบโตตามปกติตามการเลี้ยงดูกำแพงนั้นอยู่กับกัญจน์มาตั้งแต่ที่ปัถยังไม่ได้เกิดด้วยซ้ำ เพราะอย่างนั้นทั้งบ้านเลยนับถือกำแพงเป็นพี่ใหญ่สุด ส่วนหนึ่งกับสองนั้นพึ่งมาอยู่ได้ไม่นาน ที่สำคัญคือเป็นเด็กแฝดที่พึ่งเสียชีวิตได้ไม่ถึงสิบปีด้วยซ้ำ“เดี๋ยวกำแพงนอนกับน้องนี่แหละครับน้องปัถ น้องปัถไปนอนได้เลยพี่จะดูหนึ่งกับสองให้เอง”“โอเคครับ อย่าซนนะครับทั้งคู่เลย”“รับทราบ” “รับแซ่บ”

บทที่ 31ทะเล~~เสียงคลื่นสาดซัดชายฝั่ง กลิ่นทะเลที่โชยเข้าจมูก ทะเลสีครามที่กว้างสุดสายตา หาดทรายละเอียดสีขาวนวลตาสร้างความสดชื่นและความตื่นเต้นให้กับมะลิที่มาเที่ยวทะเลเป็นครั้งแรกกับคนที่เคยมาแล้วการมาเที่ยวทะเลก็ยังสร้างความผ่อนคลายให้ทุกคนที่เหนื่อยจากการทำงาน“ฮ๊า~~~~~”ปรีดิวัฒน์ที่ทำงานหนักมาทั้งเดือน แล้วยังเหนื่อยกับกระแสด้านลบที่มาจากการไปเที่ยวกับกลิ่นจันทร์และมะลิอีก เมื่อมาถึงก็สูดเอาอากาศเข้าไปแล้วปล่อยลมหายใจเอาความเครียดออกมา“เป็นไงบ้างช่วงนี้เหนื่อยเลยใช่ไหม”“มันก็เป็นปกติแหละครับ ปรีไปเที่ยวกับใครก็มีข่าวว่าปรีไปกินกับเขาตลอด แต่ตอนนี้ปรีทิ้งมันไปละ ตอนนี้เที่ยวให้สนุกดีกว่า” ปรีดิวัฒน์ยิ้มกว้าง“หน้าตาสดใสมากเลยนะคะ น้องมะลิ” ปัถพยัหหน้าให้กำลังใจน้องชายก่อนเอ่ยกับคนรัก“เราชอบมาก สวยมากเลย น้องปรี เดี๋ยวเราจะช่วยพาเที่ยวให้หายเครียดเองนะ”“ได้เลยยย งั้นเราเอาของไปเก็บในที่พักกันเลยดีกว่าครับ”ทั้งหมดเดินทางเข้าไปในที่พักที่เป็นโซนส่วนตัวเป็นบ

บทที่ 30ชุดทางการตั้งแต่ที่ทั้งสามคนเดินทางมาถึงที่ห้างก็เหมือนว่าจะเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนเพราะว่าทั้งสามคนนั้นทั้งหุ่นดี แต่งตัวมีเอกลักษณ์ มะลิที่มีทั้งความสวยและน่ารักอยู่ในตัว ตากลมสวย จมูกเล็กน่ารักรับกับใบหน้า อีกทั้งสีผมยังเป็นสีน้ำตาลอ่อนส่งให้ผิวดูขาวใสขึ้นไปอีก พอมาใส่ชุดเอี๊ยมก็ทำให้เจ้าตัวดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมากกลิ่นจันทร์ที่มีใบหน้าที่จะมองว่าสวยก็สวย หล่อก็หล่อ ตาคม จมูกโด่ง ผิวสีน้ำผึ้งการแต่งตัวง่าย ๆ ใส่สีดำทั้งตัว ยังมารวมกับปรีดิวัฒน์ที่ใส่แมสก์ปิดหน้าเอาไว้ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่แหวกตรงอกเล็กน้อยเพื่อโชว์สร้อยที่สปอนเซอร์ส่งให้เพื่อใส่โปรโมต รวมถึงแหวนและกำไลที่เป็นชุดเดียวกันทั้งสามคนที่ภาพลักษณ์ต่างกันสุดคั่ว น่ารัก เท่ และสวย อีกทั้งรูปร่างหน้าตายังดีอีก บางคนก็จำปรีดิวัฒน์ที่เป็นดาราวัยรุ่นที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในตอนนี้ได้ แต่กระนั้นทั้งสามคนนั้นก็ไม่ได้สนใจใคร“เราเข้าไปดูร้านแรกกันเถอะครับ นี่ ๆๆ เหมาะกับน้องมะลิมากเลย” เมื่อเห็นเสื้อผ้าสไตล์น่ารัก ปรีก็ดึงแขนกลิ่นจันทร์และมะลิเ

บทที่ 29มะลิโดนพาเปลี่ยนเรื่องตลอดเลย“คนดีคะ อย่าร้องสิคะ ไหนดูซิใครทำคนเก่งของพี่ร้องไห้อีกแล้ว” ปัถนั่งพิงหัวเตียงแล้วยกน้องขึ้นมานั่งคร่อมตักกอดน้องไว้แล้วโยกตัวไปมาเหมือนปลอบเด็กเจ้าตัวเล็กก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีซบไหล่คนพี่ไว้เพื่อที่จะไม่ให้คนพี่เห็นน้ำตา เขาแค่เสียใจที่มีคนไม่ต้อนรับเขาเท่านั้น เมื่อเห็นข้อความเหล่านั้นแล้วมันทำให้เขารู้สึกเสียใจอยู่มาก เขาไม่อยากให้คนที่เข้ามาดูช่องพี่ปัถจะต้องผิดหวัง“เขาไม่อยากให้มีเราในคลิปของพี่มีคนพิมพ์มาเยอะเลย” เสียงอู้อี้ดังขึ้น“งั้นเหรอคะ แล้วมีคนชอบน้องไหมคะ มีคนชมหนูหรือเปล่าเอ่ย” ปัถพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“มีค่ะ”“แล้วมีเยอะไหมคะ”มะลิพยักหน้าแทนคำตอบ“แล้วอันไหนเยอะกว่ากันคะ”“ชอบเยอะกว่า” มะลิพูดไปตามที่เห็น“งั้นเหรอคะ แล้วเขาว่ายังไงกันบ้างคะ”“เขาก็บอกว่าหนูน่ารัก ว่าหนูขาวด้วย”“แล้วมียังไงอีกคะ”“ก็บอกว่าชอบที่มีหนูกับพี่ ชอบดูผู้ชายรักกัน เสียใจที่พี่มีแฟน แต่ว่าก็จะเป็นม

บทที่ 27มะลิแม่ศรีเรือน“ค่อย ๆ นะคะ ระวังเจ็บ”เมื่อทำการขยายช่องทางของตัวเองแล้ว เขาก็คร่อมตักของคนพี่ที่ส่วนอ่อนไหวแข็งตัวรอที่จะหลอมรวมกับตัวเขาอย่างเต็มที่ปัถทำการประคองไปที่เอวคอดเพื่อกันไม่ให้น้องตกไปจากเก้าอี้และจะได้จัดการตัวเองได้อย่างถนัดมะลิใช้มือหนึ่งจับบ่าที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ อีกมือใช้จับแกนกายใหญ่มาจ่อที่ช่องทางของตัวเอง แล้วค่อยกดตัวลงช้า ๆ ด้วยความใหญ่ทำให้เข้ายากอยู่บ้างแต่ว่าไม่เจ็บเลย เขารู้สึกได้ถึงท่อนเนื้อที่ค่อย ๆ เข้ามาในร่างกายของเขาตามแรงกด“อ่ะ...อื้อ..อ ดีจัง เข้าหมดแล้ว”เมื่อกดตัวตนของคนพี่เข้ามาในตัวเองจนสุดลำก็ทำการค่อย ๆ ขยับขึ้นลงตามความต้องการของตัวเอง“อื้อ...สะ เสียวจัง พี่ปัถขา”“ขา ว่าไงคะ คนดี ซี๊ดด อย่าตอดเยอะสิคะ พี่จะแตกเร็วนะคะ ถ้าหนูยังตอดเยอะอย่างนี้อยู่”“พี่ปัถ อ่ะ.. อื้อ กะ..กระแทกสวนมาหน่อยค่ะ เราอยากได้แรง ๆ”“ซี๊ดด อื้อ ตามคำขอค่ะคนสวย” เมื่อคนรักขอแบบนั้นปัถก็กระแทกบั้นเอวใส่อย่างหน้ามืด ทำไมน้องมะลิยั่วขนา