วาย Mga Nobela at Kwento

กับวาจาร้ายกาจที่อินทรายุธขว้างเข้าใส่หน้า “ไว้วันไหนฉันอยากมากๆ จะมาสงเคราะห์ให้เธอหายอยากนะ แต่ตอนนี้นอนฝันค้างไปก่อนก็แล้วกัน เพราะฉันหมดอารมณ์กับความเน่าเฟะของเธอแล้ว...” วาจาของเขารุนแรงยิ่งกว่าถูกตบหน้าเสียอีก

จากัวร์เค้นหัวเราะให้พายัพเบา ๆ ให้กับคำพูดของมัน “มึงก็ทำให้น้องกูท้องอีกสิ มันจะยากอะไร” พายัพพูดโดยไม่มองหน้า “………” ในขณะที่จากัวร์มองพายัพตาไม่กระพริบ สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างหนักก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา จากัวร์กระโดดกอดพายัพพร้อมหอมแก้มพายัพฟอดใหญ่ “ควา มคิดมึงเยี่ยมยอดมาก ขอบคุณมากเพื่อนรัก”

หญิงสาวชะงัก มือที่จับเมาส์ค้างไว้อย่างนั้น ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ คิดว่าตัวเองหูฝาด “คอนเสิร์ตเวิร์ลทัวร์ขององศาพาที นักแสดงซีรีส์วาย ซัมเมอร์น่าจะเคยเห็นนะ ที่หล่อๆ ดังๆ น่ะ”

สาลี่ถามกลับ "ราดหน้าป้าแจ่มไหม..อยู่ใกล้ม. เราด้วย แล้วที่สำคัญให้เยอะแล้วก็ถูกด้วย เป็นมิตรกับต่างในกระเป๋าเราที่สุด" วายุคิดถึงร้านข้าวเจ้าประจำที่เขาไปกินอยู่บ่อยๆ ร้านข้าวป้าแจ่มนี่แหละเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

ระหนก “พี่ธีโอขา ชีวาเจ็บ..” หญิงสาวเว้าวอนอย่างน่าสงสาร “ชีวาจ๋า...เจ็บนิดเดียวคนดี ต่อไปมันจะไม่เจ็บ เชื่อพี่นะครับ..” ธีโอลูบเรือนผมยุ่งเหยิงเบาๆ แล้วเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใสก่อนจะก้มลงจุมพิตเรียวปากเห่อบวมฉ่ำหวานอย่างเร่าร้อน และพยายามหักห้ามความต้องการที่พลุ่งพล่านข องตนไว้ก่อนเพื่อให้เธอไว้เนื้อเชื่อใจเขาอีกครั้ง

“กูไม่ได้ซนขนาดนั้น” “มึงลืมเรื่องปีนต้นมะพร้าวแล้วตกลงมาแขนหักหรือยัง”

วายุพูดอย่างเจ้าเล่ห์ “พี่วามีเพื่อนสอนพิเศษด้วยหรือคะ” วาโยถามพี่ชายอย่างสงสัย “ก็มีอยู่คนนึงเก่งเชียวล่ะ เรียนได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง คิดว่าต้องสอนน้องรันได้ดี และน้องรันต้องชอบครูคนนี้อย่างแน่นอน” วายุพูดแล้วหัวเราะเสียงดัง

เทวายังถามต่อไม่สนใจคำตอบของเพื่อนก่อนหน้านี้ “สุขสบายดีบนกองเงินกองทอง ไม่เห็นจะเหนื่อยอะไร” “แม่งเอ้ย! กูบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาขนาดมีนี้มึงยังมากวนกูอีก กูต้องทิ้งหนูจี๊ดมาหามึงเพราะกลัวมึงตรอมใจตายไอ้เพื่อนเวร! ตุบ!” เทวากระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด เขาละเป็นห่วงม ันแทบตาย กลัวมันตรอมใจตายที่สเปน แต่มันตอบกวนแบบนี้มันน่าเป็นห่วงไหม

เพียะ ฝ่ามือ ฟาดลงบนใบหน้าของวายุ "วายุมึงไม่มีสิทธิ์มาด่ากู" พายุตวาดเสียงกร้าว "อย่ามาทำเป็นรู้ดี ไปไหนก็ไป ไปให้พ้น"

วายุมีรอยยิ้มน้อยๆ ขณะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินมา แต่ทะเลผงะถอยห่าง “นายเป็นใคร” “ผมวายุไง” “ผมไม่รู้จักคนชื่อนั้น” “ทะเล” “อย่ามาเรียกชื่อ!” ทะเลเอ็ดให้ไม่พอยังถอยหลังกรูด วายุย่างสามขุมเข้าหา สีหน้าเรียบเฉยแม้แววตาจะวิบวับลิงโลด ทะเลกำลังมึนงงถึงกับไปไม่ถูก