วาย

เมื่อผมต้องเข้าไปดูแลไอ้คุณชายเจ้าอารมณ์แบบไม่ได้ตั้งตัว จนตกกระไดพลอยโจรได้เป็นแฟนปลอกม ๆ เสียอย่างนั้น แล้วผมจะอยู่รอดปลอดภัยจากไอ้คุณชายมันได้มั้ยเนี่ย???

สุดท้ายเราก็รักกันไม่ได้ ถึงแม้ถ่านไฟเก่าจะลุกโซนจนมอดไหม้ ถึงเป็นเช่นนั้นเราก็ยังรักนายไม่มีวันเปลื่ยนแปลง

“ผมชอบผู้จัดการนะครับ” อิศราพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา เขาไม่ได้เมาจนไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร อิศรามีสติรับรู้ทุกอย่าง “คุณเมาจนพูดไม่รู้เรื่องแล้ว” “ไม่ครับ ผมรู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่” พูดจบก็ย้ายก้นสวย ๆ ขึ้นมานั่งบนตักของรชานนท์ มือบางคล้องรอบคออย่างเหมาะเจาะ “คุณอิศรา!” “เรียกว่าอิงค์” คนบนตักสั่ง “คุณไม่ควรทำแบบนี้ คุณมีวีรภัทรอยู่แล้วนะอย่าลืมสิ” รชานนท์เตือนสติ ทั้งอิศราและเขาเองด้วย การที่ถูกอิศราคลอเคลียอยู่บนตักแบบนี้เขาเองก็หวั่นไหวไม่น้อยเลย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่วี”

ศิลาเป็นเเฟนกับคิวมา7ปี วันหนึ่งเขาเล่นพนันเเพ้ไม่มีเงินจ่ายบอดี้การด์ของพายุไม่ให้ออกจากร้าน ถ้าจะออกให้เอาของมาจำนำถึงจะออกได้ ศิลาโวยวาย พายุที่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัว บอดี้การ์ดเข้ามารายงาน เขาจึงลุกขึ้นไปดูด้วยตัวเองก็เห็นศิลาเพื่อนร้ก พายุยิ้มมุมปาก มองศิลา ไม่คิดว่า มาเฟียอันดับต้นของ ของประเทศมหาเศรษฐี ถึงได้สภาพเป็นเเบบนี้ ยาจกชัดๆ ศิลา:พายุ พายุ:อืมกูเอง ไม่เจอกันนานเลยนะเพื่อนรัก มึงสบายดีไหมศิลา พายุ:ฉันต้องการคุยกับศิลาเป็นการส่วนตัว คีริน: เเต่... นายครับ พายุ:ไม่มีเเต่ ออกไป คีริน:ครับนาย พายุ:ฉันได้ข่าวว่านายเล่นพนันเเพ้เหรอ ศิลา:อืม กูเล่นพนันเเพ้ พายุ:อืม เห็นเเกที่กูกับมึงเป็นเพื่อนกัน กูมีข้อเสนอให้มึง ศิลา: ข้อเสนอ อะไร พายุ :กูได้ข่าวว่าเเฟนมึงสวยที่สุด เห็นเขาลือกัน กูอยากเห็นเเฟนมึงพามาให้กูดูหน่อยสิ มึงอย่าทำหน้าเเบบนั้นสิ เเค่ดูเฉยๆน่า อย่าคิดมากเลย

“ที่นี่ทำไร่อะไรเหรอ?” ผมเลยถามเปลี่ยนเรื่อง “ไร่กาแฟ” “โห! ดีจัง ผมชอบดื่มกาแฟ” “คุณเป็นเจ้าของไร่แท้ ๆ ทำไมถึงไม่รู้ว่าที่นี่ทำไร่กาแฟ” “ผมมันก็แค่เจ้าของในนามเท่านั้นแหละ ผมเคยทำไร่ที่ไหนกันเล่า แถมที่นี่ผมเองก็เพิ่งมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 เอง” “…” “มาคราวนี้ผมก็แค่มาพักผ่อน เดี๋ยวก็กลับแล้ว” “น่าเสียใจแทนคุณย่านะ ที่ทายาทเพียงคนเดียวไม่เคยคิดจะมาเหลียวแลสิ่งที่ท่านรัก ท่านสร้างมากับมือเลย” ผมว่านายรามอะไรนี่ ชักเริ่มพูดไม่เข้าหูซะแล้ว ทำไมคนงานที่นี่ถึงพูดจาลามปามเจ้านายแบบนี้นะ คุณย่าคงจะใจดีมากไปแน่ ๆ คนงานในไร่ถึงได้พูดจาไม่น่าฟังแบบนี้ “แต่ที่ไร่ก็มีหลานคุณย่าอีกคนดูแลไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะสืบทอดกิจการต่าง ๆ ของคุณย่าได้” “พูดจาเห็นแก่ตัวดี” นายรามพึมพำออกมาซึ่งผมฟังไม่ถนัด “นายว่าอะไรนะ”

ภาคนี้ย้อนกลับในปัจจุบันอีกครั้ง ตัวละครอยู่ครบทุกตัว ทั้งภาค1และ2 ทุกตัวละครจะชุลมุนวุ่นรัก กว่ารักจะลงตัว

ใครเล่าจะรู้ว่าภายใต้ความเย็นชา เลือดเย็น และโหดเหี้ยมของ 'บอสเหนือ' นั้นกลับซ่อนความลับบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้ นอกจากตัวบอสเหนือและเหล่า 'บอดี้การ์ดคนโปรด' เท่านั้น [PWP/HAREM]

“อยู่ด้วยกันเถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อลูกของเรา” แม้จะเป็นคำขอที่ฟังดูเห็นแก่ตัว แต่มันน่าตลกตรงที่คำพูดนั้นสามารถเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้...

รัณ เจ้าของร้านกาแฟ "บ้านกาแฟอุ่นไอรัก" ต้องสืบทอดกิจการเพียงลำพังหลังสูญเสียครอบครัวจากอุบัติเหตุ เขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายท่ามกลางกลิ่นหอมของกาแฟและขนมไทย จนกระทั่งได้พบกับ ธันวา บล็อกเกอร์หนุ่มชื่อดังเจ้าของช่อง "แชะชิม" ที่ปลอมตัวมาเป็นพนักงานในร้านเพื่อหลบหนีความกดดันจากครอบครัวมหาเศรษฐีในภูเก็ต เรื่องราววุ่นวายเริ่มต้นขึ้นเมื่อทั้งคู่ต้องร่วมมือกันปกป้องร้านจากแผนร้ายของ เอกภพ มิจฉาชีพที่แอบอ้างชื่อช่องของธันวาเพื่อต้มตุ๋น ท่ามกลางอุปสรรคและความลับที่ค่อย ๆ เปิดเผย ทั้งคู่ได้เรียนรู้ที่จะเปิดใจและพิสูจน์ความรักต่อหน้า คณิน พ่อของธันวาที่ตั้งแง่ไม่ยอมรับ สุดท้าย ธันวาและรัณสามารถพิสูจน์ได้ว่าความสุขที่แท้จริงไม่ได้วัดจากมูลค่าธุรกิจ แต่คือการได้สร้างอนาคตร่วมกันในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำและความรัก

แอคเค่อชื่อดังหาเงินได้หลายแสน มีผู้ติดตามหลายแสนคน แต่คุณย่าดันจะจับคุมถุงชนให้แต่งงานกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้