Chained by the Billionaire
Akala ko tapos na ang gabi.
Tahimik na ang buong bahay, pero hindi ang dibdib ko.
Kagagaling lang namin sa isang party—hosted by his mother.
Ang daming tao. Ang daming mata. Pero kahit na ipinakilala niya akong secretary lang, ramdam ko ang pag-aangkin sa bawat sulyap niya.
Lalo na nang may lalaking lumapit sa akin.
Lalo na nang ngumiti ako, kahit sandali.
Doon ko siya nakita—yung paninigas ng panga, ang lalim ng tingin na parang babagsak ang langit.
Kaya hindi na ako nagulat nang may kumatok. Malakas. Walang pasintabi.
Pagbukas ko ng pinto, naroon siya. Si Cayden.
Nakatayo sa dilim, may halong galit at silakbo sa mukha. Hindi siya nagsalita agad—dumiretso siya sa loob, isinara ang pinto, at hinila ako papunta sa kama.
“Cayden, what are you—stop!”
Nagpumiglas ako. Umiwas.
Pero hinigpitan niya ang hawak sa braso ko. Lumuhod siya sa kama, pinilit akong mapahiga.
At saka siya bumulong, malamig ang boses, pero parang nasusunog ako sa bawat salita.
“Tonight, whether you like it or not… I’m going to claim you.”
Nanlaki ang mata ko. Hindi ito tanong. Hindi ito pakiusap.
Ito ang utos ng isang lalaking hindi kailanman tinanggihan.
Hindi siya aalis. Hindi siya titigil.
At ngayong gabi—
Tatatakan niya ako ng pangalan niya.
Kahit hindi ako handa.
อ่าน
Chapter: Chapter 18Veronica's POV Nananakit ang aking katawan nang magising ako. Hindi na naman ako tinigilan ni Allen hanggang sa siya ay magsawa. "Let's get married, Veronica." Seryoso niyang wika sa akin. Naka-unan ako sa kanyang matigas na braso habang ang isa niyang braso ay nakapatong sa aking bewang. "Allen, kanina ka pa ganyan. Okay ka lang ba talaga?" Tanong ko muli sa kanya. "Yes, I am. At kanina mo pa din iniiwasan ang mga sinasabi ko. Ayaw mo na ba sa akin?" Deretsahan niyang wika sa akin. "Eh paano ko naman kasi sasagutin yang mga pinagsasabi mo eh ni hindi nga ako sigurado kung ano yang mga pinagsasabi mo. We just had sex tapos ang mga pinagsasabi mo na ay kasal-kasal. Alam mo naman na matagal nang tapos ang pagitan natin." Naiinis na ako sa kanyang sinasabi. "Look at me, Veronica. Sa tingin mo pakakawalan pa kita? I got your damn virginity and had sex many times. Of course malaki ang possibility na mabuntis ka." "I will not go into marriage na hindi tayo---" "Gusto kita." Nanlaki
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-30
Chapter: Chapter 17Veronica's POV"A-allen." Kinakabahan kong tanong sa kanya. Ika-tatlong araw na namin dito sa tinutuluyan namin at hindi kami maka-uwi dahil hindi pa namin namemeet iyong sinasabi niyang magbebenta ng lupa kung saan ipapatayo ang isang building which is hindi pa naman pala totally approve yung sinasabi niyang business deal namin."Ang tig--" "I know." Pagpuputol niya sa aking sinabi na matigas ang kayang pagkalalaki na bumubundol sa aking likuran. Pagkagising ko kanina ay magkadikit ang aming mga katawan dahil yakap-yakap ako."S-shower ka nga muna." Naiilang ako dahil parang sinasadya pa niyang idikit-dikit sa akin ang kanyang pagkalalaki sa akin."Hindi mo ba ako pagbibigyan today, mahal? Hindi naman na yan mahapdi diba?" Nanindig ang balahibo ko sa paraan ng tono ng kanyang boses."K-kilabutan ka nga sa mga pinagsasabi mo. Anong mahal saka kaaga-aga ang manyak mo naman. Hindi na mauulit pa ang-- ahhhh." Hindi ko naituloy ang aking sasabihin dahil sa biglaan niyang pagpisil sa akin
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-30
Chapter: Chapter 16Veronica's POVNagising akong nananakit ang aking katawan pati na din ang aking pagkababae.Napatingin ako sa aking katabi nang bigla niya akong hapitin palapit sa kanya."G-gabi na. Uwi na tayo." Napangiwi ako nang kumirot ng kunti ang aking pagkababae dahil sa aking paggalaw."Let's stay here. Naipaalam na kita sa kuya mo." Nanlaki ang mga mata ko sa kanyang sinabi. "Anong sinabi mo?" Tarantang tanong ko sa kanya. "Sinabi ko lang na magkasama tayo. May pag-uusapan lang tayo.""Baliw ka ba? May pag-uusapan tapos ganito na katagal at hindi pa ako uuwi sa bahay ngayong gabi?" Tanong ko ulit sa kanya."Relax, ang sinabi ko ay sinamahan mo din ako papuntang Baguio. May pupuntahan lang doon for the upcoming project." Tumaas ang kilay ko sa kanyang sinabi."Anong upcoming project? I don't even know na mayroon pala tayong ganyan." "Because you are ignoring me, Veronica." Napalunok ako nang tumaas ang kanyang kamay papunta sa hubad kong dibdib."Allen, ano ba." "Your boobies are sore."
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-30
Chapter: Chapter 15Vivi's POVSeryoso siyang tumingin sa akin saka napalunok ng sunod-sunod."Stop looking me at those pretty eyes of yours. I might lose control." Warning niya sa akin.Napairap ako sa kawalan saka tinignan siyang nagsusuot na ng kanyang mga damit pang-itaas.Bumangon ako saka hinawakan ang kanyang collar."Hindi mo talaga ako papanindigan? Bakla ka ba?" Inis kong wika sa kanya atsaka tinitigan ang kanyang mga mata na bakas ang pagkagulat."Veronica, you don't know what you are doing." Malamig niyang wika sa akin."Panindigan mo ako." Nakangising wika ko sa kanya saka walang alinlangang sinalubong ang kanyang malalambot na mga labi. Walang ano-ano akong umupo sa kanyang kandungan at siniil siya ng mainit na halik."Don't regret what will happen to us Veronica." Seryoso niyang wika saka ako tinugunan at nagsimula na naman kaming magpakalunod sa mga maiinit naming mga halikan sa isa't isa."I will not." Hinihingal kong wika sa kanya ng putulin niya ang aming halikan.Nginisian niya lang a
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-30
Chapter: Chapter 14Veronica's POV"Sino ka ba? Bitawan mo nga ako!" Inis akong nagpupumiglas sa kung sino na bigla na lang nanghahatak sa akin. Hindi ko makita ang mukha ng lalaking humahatak sa akin papunta sa isang madilim na eksinita nitong restuarant pero familiar sa akin ang pigura ng lalaki."Ano ba! Sinabing bitawan mo ako!" Sigaw ko sa kanya. Nakapagtataka lang dahil wala man lang akong maramdaman na kaba sa lalaking ito."I-ikaw? Anong kailangan mo sa akin at bakit kailangan mo pa akong hatakin." Inis kong wika sa kanya saka tinignan ang aking kamay dahil baka bumakas ang pagkakahawak nito sa akin."Are you hurt?" Tila nag-aalala naman niyang tanong sa akin."Malamang, ikaw ba naman ang magpumiglas pero hinihigpitan mo ang pagkakahawak sa akin." Mataray kong wika sa kanya. "Let's go somewhere." Tipid niyang wika sa akin na ikinataas ng aking kilay."Sino ka naman sa akala mo para sumama sayo. Hindi ako sasama sa iyo saka sila kuya Fordy ay nasa loob pa din kasama ang girlfriend mong makati."
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-30
Chapter: Chapter 13Veronica's POV"Vivi." Napatingin ako sa aking pinto ng sumilip si Fordy doon."What?" Tipid kong tanong sa kanya."Are you busy?" Napataas kilay naman ako sa kanyang sinabi. Hindi ba halata? Marami akong design na nakakalat sa aking harapan tapos magtatanong niya sa akin kung busy ba ako."Sabi ko nga. Tara, kain." Mas lalo akong nagtaka sa kanyang sinabi. This is the first time na aayain niya akong kumain."May lagnat ka ba? Ngayon mo lang ako inaya ah." Kunot-noon wika ko sa kanya."Psh andami mong sinasabi. Sagot ko naman ang gasto. Ano? Sama ka ba?" Pagtataray niya sa akin. Tinignan ko ang mga gawain kong nakakalat. This is the first time talaga na ayain ako ng kumag na ito. Hindi ko alam pero nakakaramdam ako ng tuwa lalo na at nangungulila ako sa kanya bilang isang nakakatandang kapatid. He don't know na matagal ko ng alam na half-brother lang kami and I also know the reason kung bakit kami magkatapid.Hindi ko lang talaga alam kung bakit kailangan pa nilang ilihim sa akin.I
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-30
Deceived by the Millionaire, Reborn for the Trillionaire
Nagtaksil sa akin ang taong pinili kong mahalin—ang aking asawa—at ang matalik kong kaibigan.
Sinasabi ng lahat, ngunit nagbulag-bulagan ako. Pinili kong manahimik at maniwala sa kasinungalingan.
Ang katigasan ng ulo kong iyon ang naging kapalit ng aking buhay.
At sa huli, inangkin nila ang lahat ng aking pinaghirapan at iniwan.
Ngunit hindi doon nagtapos ang aking kwento.
Binigyan ako ng tadhana ng panibagong buhay—isang pagkakataong wala na ang dating saya, ngunit puno ng iisang layunin: paghihiganti.
Sa bagong buhay na ito, mas pinili kong lapitan ang kanyang pinsan—isang ruthless businessman.
Mas pinili kong danasin kung ano man ang bago kong kapalaran sa kamay ng kanyang pinsan na iniiwasan niyang maging katunggali sa anumang bagay.
"What are you doing with my condoms?"
"Bakit ka nandito? Akala ko ba ayaw mong makisama sa akin sa iisang kwarto? Saka pwede ba, magdamit ka!"
“It’s my room, so I can do whatever I want. I’ll sleep without clothes, I’ll walk around however I like… and if you happen to look at my body, I won’t stop you. After all…I'm your husband.”
อ่าน
Chapter: Chapter 42- FinalEzekiel’s POVIt’s almost 2 days since that damn thing happened to Freya. I couldn’t imagine what she has been through if I wasn’t there in time. Thankfully, she has concerned classmates to tell me that Sebastian dragged her out of nowhere.“Iho, magpahinga ka muna. Ako na muna ang magbabantay sa kanya.”“No, its okay mom. I can manage.” Tanggi ko sa ina ni Freya.Kinakain ako ng konsensya ko. Kung maaga ko lang siyang nasundo at hindi na binigyan ng tuon ang Blessie na iyon, sana ay ligtas si Freya at wala siya ngayon dito.“Boss, confirmed. May kinalaman din si Blessie sa nangyari. Sinadya niya tayong banggain upang magcause ng trouble at doon naman kukuha ng chance sila Sebastian upang makuha si Freya.” Bulong sa akin ni Luke. Napakuyom ako ng aking kamao sa kanyang sinabi.That damn bicth!“Wait me outside. Mom, pakibantayan muna si Freya.” Malamig kong wika. Tumango naman si mom. Mabilis kaming lumabas at nagpunta muna sa tahimik na lugar.“Anong gagawin namin boss? Bugbug lang b
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-11
Chapter: Chapter 41Freya’s POVMatapos ang nangyaring aminan at rebelasyon na buntis ako ay mas tumibay at bumuti pa ang aming pagsasama. Maging sila mommy at ang mga mommy at daddy ni Ezekiel ay palaging dumadalaw sa aming bahay gabi-gabi upang masiguro lang nila kung maayos ang aking kalagayan.Hatid-sundo din ako ni Ezekiel sa school and believe it or not, napaka-oa niya. Palagi niyang pinapagalitan si Luke sa tuwing mabilis ang kanyang pagmamaneho at hindi dahan-dahan sa mga humps.Ang nakakainis lang ay tuwing weekends ay dumadalaw ang mga kaibigan ni Ezekiel, kasama na din yung nagngangalang Blessie. Makapal din ang mukha ng babaeng iyon, after all what she did na magpretend na ako iyong kadou ni Ezekiel.“Freya, let’s talk.” Gulat akong napatingin kay Sebastian na bigla na lang niya akong hinila patungo sa kung saan. Kung kailan absent ngayon sila Zach at Shane na palagi kong kasama, saka naman eeksena sa buhay ko ang bwisit na lalaking ito.“Ano ba?! Bitawan mo nga ako!” Nagpumiglas ako sa kanya
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-11
Chapter: Chapter 40Freya’s POV“How do you know it was positive? There is no clear two lines.” Kunot-noo niyang tanong sa akin na parang naguguluhan.“I don’t know pero ang sabi kasi nila, kapag faint na line yung isa, possible na buntis ako. Uulitin ko na lang.” Mas mabuti ng malinaw para alam namin kung buntis talaga ako.“No need. I’ll just ask the doctor to come here.” Nilabas niya ang kanyang cellphone at akmang bubuksan nang mabilis ko siyang pinigilan.“No need. Alam mo---”“No. You need check up para alam natin kung ano ang mga dapat nating gawin.” Seryoso niyang wika sa akin.Wala na akong nagawa upang pigilan siya dahil halata sa kanya na buo na ang kanyang desisyon. Napabuntong-hininga na lang ako saka tumango sa kanya.----------Wala pang isang oras ay dumating din agad ang doctor na sinasabi ni Ezekiel. Siya yung babaeng tumingin sa akin dati noong nawalan ako ng malay at nagising na lang sa hospital na nananakit ang aking pakababae.“Kumusta ka na Mrs. Rutherford sa piling ni Kiel? Hindi
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-11
Chapter: Chapter 39Freya’s POVWala na si Ezekiel sa aking tabi nang magising ako. Ang sabi sa akin ni Luke na nagdala ng napakaraming pregnancy test ay may isasaglit lang siyang kukunin.Kinuha ko na lang ang pregnancy test at saka nagtest kahit na ang sabi nila sa internet mas maganda daw kung yung unang ihi ko sa umaga iyon gamitin dahil mas accurate ang lumalabas. Marami namang binili si Luke kaya naman mas maganda kung magtest na ako ngayon at iverify ko na lang kung hindi ako kuntento.Naligo muna ako habang hinihintay kong magpakita kung ilang lines. Ang bango-bango talaga ng mga sabon na nandito. Iba talaga kapag mayaman, puro barya lang ang mga sabon na nagkakahalaga ng daang libo. Ako nga eh kahit na may kaya kami mas pinipili ko ang hindi masyadong kamahalan na sabon basta legit at trusted na product.Samantalang itong si Ezekiel, lahat na yata ng kanyang mga gamit ay puros mahal. Parang araw-araw umuutot ng pera.Pagkatapos kong maligo ay mabilis kong binalot ang sarili ko ng towel. Nakating
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-11
Chapter: Chapter 38Freya’s POVNagdaan pa ang ilang araw at halos hindi na kami magka-usap ni Ezekiel dahil sa sunod-sunod na mga trabaho niya sa office. Isang beses sa isang linggo na din siya umuuwi dito sa bahay. Nakakatampo naman. Isang beses sa isang linggo lang may nangyayari sa amin.Napag-alaman ko din na umalis na pala yung mga iba niyang katulong na bumastos noong nakaraang araw. I don’t know what happened to that Mila. Well, goodluck to her kasi scholar pala siya ni Ezekiel pero ngayon na nawala na ang kanyang scholarship, panigurado mahihirapan na siyang makapaghanap ng kanyang ibabayad at baon din syempre. Masyadong magastos ang nursing kaya kung tama ang iniisip ko, may possibilidad na hindi na siya magtuloy pa sa susunod na semester. I think she’s also third year like me or she’s intern. I don’t care about her, nakikita ko lang siya mula sa tabi-tabi ng aming school kung saan nag-aasta siyang mayaman.“Bakit gising ka pa?” Napalingon ako sa pinto nang may magsalitang pamilyar na boses at
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-11
Chapter: Chapter 37Freya's POVAng mga mayayabang at mapagmataas nilang mga aura sakin kanina ay biglang nawala nang dumating agad si Ezekiel. Kasama niya si Jeff at ang ilan pa niyang bodyguards."What happened?" Malamig niyang tanong at lumapit sa akin at agad na pumulupot sa aking bewang ang kanyang braso."Sir, wala po kaming ginagawang masama." Pag-papaawa ng iba na sinang-ayunan ng kanyang mga kasama."Ang mga katulong mo kasi, hindi nagluto ng tanghalian. Nagtanong lang naman ako kasi panis na iyon, akalain mo kung sino nang mapagmataas na nagsalita sa akin. Eto, pakinggan mo ang mga pinagsasabi nila." Binigay ko sa kanya ang cellphone ko at saka sila tinignan. Para silang tinakasan ng dugo sa labis na pamumutla.Malamig ang mukha ni Ezekiel habang pinapakinggan ang mga pinagsasabi nila sa akin. Nginisian ko naman silang lahat. Yung guard ay tila disappointed din ang mukha na binalingan ang kanyang mga tinulungan kanina. That's fine, wala naman siyang ibang sinabi. "Jeff." Malamig na tawag ni Ez
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-11
เข้าสู่ระบบ
