Chained by the Billionaire

Sa Dilim Kita Nakilala

Seraphina’s POV

Ang gabi ay parang kasabwat ng kasalanan sa lugar na ’to. Las Vegas-style ang ilaw, pero nasa Maynila kami. Malamlam. Pulang-pula. Kumikinang ang mga katawan sa entabladong puno ng usok, at bawat lalaking nakaupo sa paligid ay may hawak na baso—o babae.

Kasama ako sa mga babae. Hindi ako dancer, pero pumayag akong magsideline bilang “bottle girl” tuwing weekend sa bar na ito—hindi dahil gusto ko, kundi dahil kailangan ko. ₱5,000 kada gabi, plus tip. Sapat para sa gamot ni Elara.

Nasa VIP corner ako, may hawak na tray ng tequila, suot ang puting crop top na halos hindi na crop, at skirt na parang sinukat para malaglag. Pero sanay na ako. Ganito ang buhay kapag desperado.

“Uy, Sera,” tawag ni Mia, sabay irap. “Nando’n na naman si Mr. Deveraux sa corner table. Nagtataka na talaga ako. Palagi siyang nasa VIP room, pero simula noong dumating ka, palagi na siyang nasa labas.”

Kumunot ang noo ko. Kilala ang apelyidong iyon sa lahat ng lugar. International level ang kanilang kasikatan dahil sa kanilang yaman at husay pagdating sa business. Maliban pa doon, may isang Deveraux ang kinatatakutan ng lahat. Iyon daw yung pinakamayaman sa lahat ng kanilang pamilya. Tinignan ko kung saan siya nakatingin at halos mapa-atras ako nang magtama ang aming paningin ng sinasabi ni Miya na isang Deveraux.

Napakatangkad, may seryosong gwapong mukha. Naka-itim na long sleeves kahit mainit. Naka-upo sa pinakadulong sulok, may hawak na baso ng whiskey, at nakatitig.

“Hindi ko akalaing ang mga mayayamang kagaya niya ay nagpupunta sa ganitong klaseng lugar,” bulong ko, sapat na marinig ni Mia.

“Ano ka ba naman, Sera. Syempre asensado ka na sa buhay, ano pa bang gagawin mo? Malamang magpapakasaya ka,” singit ni Luwalhati.

Nag-iwas ako ng tingin. Hindi ako sigurado kung ako talaga ang tinititigan niya. Pero isa lang ang sigurado ako—iba ang tingin niya. Hindi bastos. Hindi rin inosente. Pero mabigat. Mapanganib.

Hindi siya tulad ng ibang lalaking dumadaan dito para lang maglibang. Tahimik siya. Parang siya ang tunay na may-ari ng gabi. Kung hindi pa sinabi ni Mia, baka hindi ko siya napansin.

Lumapit si Mia. “Alam mo bang ang dami sa atin ang sumubok lumapit sa kanya para mag-serve o manlandi, pero wala. Mahigpit ang security. Pero ikaw—ikaw ang tinititigan. Subukan mo kaya? Malay mo, malaking tip.”

Nagkibit-balikat ako. “Napakarami natin dito, imposibleng ako ang tinitingnan, baka si Lisa. Siya naman ang may pinakamalakas ang hatak sa inyo. Hayaan mo na.”

Ngumuso siya. “Hindi mo ba talaga siya kilala? Siya si Cayden Deveraux, isa sa mga kaibigan ni Sir Janus. Yan yung pinakamayaman sa lahat ng pamilyang Deveraux. Palagi ’yan sa Room 1 kung dadalaw dito. At hindi si Lisa ang tinitingnan niyan. Nilapitan nga niya kanina, tinaboy lang. Gusto mo bang i-verify natin? Lapitan mo siya.” nagulat ako sa kanyang sinabi. Alam kong may mga kaibigan si sir Janus pero iilan lang sa kanyang mga kaibigan ang nakita ko na ng malapitan pero ang sinasabi nilang Cayden Deveraux, hindi ko pa nakita. Siguro siya yung palaging nasa dilim na kasa-kasama nila sa VIP room. Minsan kasi napapansin ko na may tao sa gilid, hindi naiilawan.

“Ay naku, Mia. Hindi ako pumunta rito para mag-entertain ng lalaki. Nandito ako para magtrabaho.”

Nagkibit-balikat siya at bumalik sa pag-serve. Muling napalingon ako—pero wala na siya sa kanyang puwesto.

“Ang swerte mo kung ikaw ang inaabangan niya. Instant bilyonarya ka na, Sera. Pero ‘yan… delikado. Ruthless billionaire ’yan,” bulong ni Ate Cherry, ang manager namin.

"Ate Cherry naman. Namamalikmata lang kayo" nahihiya at kinakabahan kong wika sa kanya. Ewan ko ba, iba kasi nararamdaman ko ngayon eh lalo na noong binabanggit nilang sa akin nakatingin si Cayden Deveraux.

"Malay mo naman kasi. Saka kilala ko na iyan, hindi siya mahilig dito sa labas na uminom dahil ayaw niya ng nilalandi. Palagi lang iyan sa VIP room. Doon umiinom mag-isa o di kaya kasama si sir Janus at ng kanilang buong barkada"

Madami pa siyang sinabi tungkol kay Cayden Deveraux pero ipinagsawalang bahala ko lang. Impossible namang ako ang tipo non. Maling akala lang siguro sila.

--------------

Isang oras ang lumipas.

May lumapit sa akin—isang lalaking naka-itim, may earpiece.

“Miss Liam?” tanong niya.

Napalingon ako, kabado. “Ano ’yon?”

“Mr. Deveraux would like to have a private word with you.”

Bigla akong kinabahan. “Bakit daw?”

“Basta sumama na lang po kayo, Miss.”

--------------------

Habang tinatahak namin ang daan papunta sa kinaroroonan ng kanyang amo ay siya namang lakas ng kabog ng dibdib ko.

Ano kayang kailangan niya sa akin? May nagawa ba akong mali? Minsan na akong maka engkwentro ng ganito. Gusto ng mayayamang kabataan na bigyan ko sila ng aliw. Mabuti na lang at nandito noon si sir Janus noong magkagulo.

VIP Room 1. Nakatingin ako sa harapan ng pinto. Parang ayaw kong pumasok. Hindi maganda ang nararamdaman ko talaga.

"Mr. Deveraux is waiting inside mam" sabi sa akin ng lalaking kasama ko. Nahalata niya siguro ang pag-aalinlangan kong pumasok.

Lumunok muna ako bago binuksan ang pinto.

"Magandang gabi po, sir" kinakabahan man ay pinilit kong ituwid ang pagbati ko sa tao sa loob kahit na hindi ko pa naman siya nakikita.

"Just go inside mam" sabi ng lalaki sa aking likuran. Hindi man lang makapaghintay ang lalaking ito. Parang atat na atat.

Pumasok ako ng tuluyan sa VIP room, agad akong sinalubong ng malamlam na liwanag mula sa mga concealed lights na nakatago sa kisame. Hindi ito maliwanag gaya ng nasa bar floor—bagkus ay parang sinadya para itago ang bawat lihim na nangyayari rito. Ang ilaw ay kulay ginto na dumadaloy sa mga sulok ng kwarto, nag-iiwan ng mahahabang anino sa dingding. Sa gitna, tanging isang low table ang nakabalandra, napapalibutan ng malalambot na sofa na para bang nilikha para sa mga pag-uusap na hindi dapat marinig ng iba.

Sa gitang bahagi ng sofa ay naaninag ko ang bulto ng isang tao.

Cayden Deveraux.

"Come here" kinilabutan ako sa malamig at maotoridad niyang boses. Parang siya yung tipo ng lalaking hindi dapat suwayin at banggain. Kinakabahan akong lumapit sa kanya.

Hindi naman ganun kadalim at sapat na upang masilayan ko ang kanyang mukha. Ngayon ko lang siya nakita nang malapitan.

Napakagwapo niya at pansin na pansin ang kanyang katangkaran at kalakihan ng kanyang pangangatawan. Matangkad ako pero mukhang mas matangkad pa siya ng ilang dangkal sa akin.

Bukod pa sa kanyang kagwapuhan ay naalala ko ang mga sinabi kanina nila Mia at ate Cherry. Siya daw ang pinakamayaman sa lahat ng Deveraux family. Siya ang may-ari ng Deveraux Holdings—may hawak ng mga hotel, tech, finance—lahat. Sa balita, palagi siyang laman. Isa sa top 10 richest men.

At ngayon, narito siya. At ako—nasa harap niya.

Nakatayo ako. Naupo lang nang iwesto niya ang silyang kaharap niya pero hindi ako sumunod. Mahigpit ang hawak ko sa palda, sinusubukang itago ang kaba saka nanatiling nakatayo sa kanyang harapan. Ayokong magtagal dito hanggat maaari. Iba ang nararamdaman kong kaba dahil kaming dalawa lang ang nandito at kaibigan siya ni sir Janus. Kung sakaling may binabalak siyang gawin ay baka ako na ang mapasama dahil siguradong mas paniniwalaan siya ni sir Janus.

“Ano pong maipaglilingkod ko sa inyo, sir?” magalang kong tanong.

“Alam mo ba kung sino ako?”

Tumango ako. “Opo.”

“Alam mo ba kung bakit kita pinaakyat dito?”

Umiling ako. “Hindi po. Gusto niyo po ba ng maiinom?”

Pinagmasdan niya ako ng matagal. “You don’t belong down there,” aniya sa huli. “Your eyes don’t flirt. They fight.”

Napalunok ako. “Sideline lang po ’yon.”

“But you’re not made for tips. Or for men like them.” Tumayo siya, lumapit. “You don’t even know how desirable you are, do you?”

Tumingin ako sa gilid. Hindi ako makatingin. Nangangatog ang aking mga tuhod sa labis na kabang nararamdaman.

“Sir, ano pong ibig n’yong sabihin?”

Nanigas ako nang maramdaman ko ang presensya niya. Masyadong malapit.

“Look at me, Seraphina.”

Napasinghap ako. Tinawag niya ako sa buong pangalan ko. Kilala niya ako.

Dahan-dahan akong tumingin.

At parang may humila sa kaluluwa ko. Ang mga mata niya—itim, malalim, mapanganib.

“I know what it feels like to lose,” bulong niya. “That’s why when I want something… I do everything to take it.”

Napakagat ako sa labi. “Anong gusto niyong makuha?”

Ngumiti siya. Isang ngiting hindi ko alam kung dapat katakutan… o asahan. Nakakatakot ang kanyang presensya pero napaka-gwapo ang din naman siya

“Don’t worry,” aniya.

“This won’t be our last night.”