Novels by RGA.Write

Sa isang mamahaling restaurant dinala ni Dylan si Juliette. Isa iyon sa mga pinakasikat na fine dining restaurants sa lungsod, kilala hindi lamang sa masasarap nitong pagkain kundi maging sa elegante at pribadong ambiance nito.Malalawak ang pagitan ng bawat mesa, mahina ang tugtog ng classical music sa paligid, at ang malalaking floor-to-ceiling windows ay nagbibigay ng magandang tanawin ng skyline. Isang lugar na perpekto para sa mga business meetings, mahahalagang selebrasyon, o mga pag-uusap na kailangang ilayo sa mapanuring mga mata.Pagpasok pa lamang nila ay agad silang sinalubong ng isang nakangiting waitress.“Good afternoon, sir, ma'am. Welcome.”“I have a reservation under Dylan Lucero,” magalang na sabi ni Dylan.Mabilis na sinilip ng waitress ang reservation list sa hawak nitong tablet bago ito muling ngumiti.“Yes, Mr. Lucero. Your table is ready. Please follow me.”Tahimik na sumunod sina Dylan at Juliette hanggang sa isang mesa sa tabi ng malaking bintana. Mula roon ay

Sa weekly na pagpunta ni Dylan kasama ang kambal na anak sa condo ni Juliette ay naging malapit ang mga bata sa isa't-isa. Si Gener ay mabilis na natanggap nila Joaquin at Joaquim dahilan upang makahinga ng maluwag ang bata na inakalang tuluyan na siyang mawawala sa pamilyang kinalakihan.Nagpatuloy din ang trabaho para kina Dylan at Juliette pero no matter how busy Dylan is, ay hindi niya kinakalimutan na i-text or tawagan si Juliette para kamustahin o iparamdam lang ang kanyang presensya."Another text from Dylan?" taas ang kilay pero nakangiting tanong ni Camila. Kasalukuyan silang nasa opisina nito sa StoryBank at pinag-uusapan ang plano nilang pagpa-publish din ng mga libro ng kanilang mga exclusive authors."Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang palabasin sa ginagawa niyang ito," tugon ni Juliette. "Kung dati siguro ay kinilig na ako.""Hindi pa naman huli ang lahat, pwede ka pang kiligin." Ngumisi pa si Camila ng sabihin iyon dahilan upang umikot ang mga mata ni Juliette. "Ba

Kinabukasan ay parang normal lang ang lahat kay Juliette na akala mo ay walang komprontasyon na namagitan sa pagitan nila ni Nicole. Alam niya na darating ang mag-aamang Dylan, Joaquin at Joaquim at alam iyon ng mga bata.Si Mama Beth ay busy sa kusina habang si Lolo Horacio ay nasa kanyang silid pa.Sa sala ay nakita niya si Gener, tahimik na nakaupo habang hawak ang tablet. Ngunit kahit nakatutok ang mga mata nito sa screen, halata ang tensyon sa kanyang katawan, ang bahagyang paninigas ng balikat, ang paminsan-minsang pagtingin sa pinto.Sa kabilang banda, ang kambal na sina Jamima at Janina ay hindi mapakali. Paulit-ulit nilang inaayos ang mga laruan, ngunit halata sa kanila ang excitement. Paminsan-minsan ay napapatingin sila sa pinto, tila ba naghihintay sa isang bagay na matagal na nilang gustong maranasan.“Mom,” mahinang tawag ni Gener.Lumapit si Juliette at marahang hinaplos ang buhok nito. “Darating na ba sila?” diretso nitong tanong.Hindi na niya kailangang linawin kung

Nanatiling tahimik si Nicole matapos ang sinabi ni Dylan, ngunit sa likod ng mga matang tila nagpipigil ng luha ay may ibang emosyon na kumikilos—mas malamig, mas matalim, at mas mapanganib kaysa sa simpleng kahihiyan.Dahan-dahan siyang tumango, pilit na kinakalma ang sarili.“Okay,” mahina niyang sagot, halos pabulong. “Magso-sorry ako sa kanya.”Ngunit ang mga salitang iyon ay tila may dalawang kahulugan—isa para kay Dylan, at isa para sa sarili niyang plano.Pinagmasdan siya ni Dylan nang ilang segundo, para bang sinusubukang timbangin kung gaano katotoo ang ipinapakita nito. Ngunit sa huli ay tumango na lamang siya, tila pagod na rin sa nangyari.“Good,” sabi niya. “That’s the least you can do.”Hindi na siya naghintay pa ng sagot. Tinalikuran niya si Nicole at muling bumalik sa loob ng ballroom, kung saan patuloy ang selebrasyon na tila walang nangyaring tensyon ilang minuto lang ang nakakalipas.Naiwan si Nicole sa gilid ng hallway.Mag-isa, tahimik na nagngingitngit sa galit at

Nanatiling nakatayo si Juliette sa harap ni Dylan matapos ang maikling tugon niyang iyon. Ang simpleng “Okay” ay tila may dalang mas mabigat na kahulugan kaysa sa inaasahan niya.Hindi iyon pagtanggap nang buong puso, ngunit hindi rin pagtanggi. Isa iyong uri ng pahintulot na walang kasamang emosyon o marahil ay pilit na tinatabunan ang emosyon na ayaw na niyang balikan.Ilang sandali pa silang nagkatitigan, at sa pagitan ng katahimikan ay tila mas lalong lumalalim ang mga bagay na hindi nila sinasabi. Ang ilaw mula sa hallway ay bahagyang tumatama sa mukha ni Juliette, nagbibigay-diin sa matatag niyang ekspresyon, habang si Dylan naman ay tila naghahanap ng kahit anong bakas ng dating babaeng kilala niya.“Thank you,” dagdag ni Dylan, mas mahinahon ang boses ngayon. Hindi lamang iyon para sa pahintulot na binigay ni Juliette, kundi para sa pagkakataong unti-unting ibinibigay nito kahit pa hindi iyon malinaw na inaamin.Hindi sumagot si Juliette. Sa halip ay bahagya lamang siyang tuman

Tahimik ang buong ballroom habang hawak ni Juliette ang mikropono. Ang mga ilaw ay nakatutok sa kanya, at ang bawat pares ng mata ay tila naghihintay ng susunod niyang sasabihin. Ilang segundo siyang nanatiling nakatayo roon, hindi dahil sa pag-aalinlangan, kundi dahil sinasadya niyang hayaang maramdaman ng lahat ang bigat ng sandaling iyon.“Good evening,” panimula niya, malinaw at matatag ang boses.Hindi ito malakas, ngunit sapat upang marinig ng lahat. At higit sa lahat, sapat upang ipaalala na hindi niya kailangang sumigaw para mapakinggan.“I know that tonight was supposed to be a simple celebration,” patuloy niya, dahan-dahan ang pagsasalita, “but it seems like… naging mas makulay ang gabi kaysa sa inaasahan.”May ilang bahagyang natawa, ngunit karamihan ay nanatiling tahimik. Alam ng lahat kung ano ang tinutukoy niya.Hindi na niya kailangang pangalanan o ulitin pa.Dahan-dahan niyang inikot ang kanyang tingin sa buong ballroom. Ang bawat galaw niya ay kontrolado, bawat ekspres

Bandang alas-siete y medya na nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ng condo. Agad akong napalingon mula sa kusina, at kahit hindi ko pa nakikita kung sino ang pumasok, alam ko nang si Terrence iyon.Napangiti ako nang makita ko siyang lumitaw sa hallway. Halata sa mukha niya ang pagod na dulot ng buong araw na pag-aasikaso sa kaso. Bahagyang magulo ang buhok niya, maluwag na ang necktie na kanina ay maayos pa niyang suot, at hawak niya sa isang kamay ang leather briefcase habang ang kabilang kamay ay nakalagay sa bulsa ng pantalon niya. Ngunit sa kabila ng pagod na iyon, nang magtagpo ang mga mata namin ay agad na lumambot ang kanyang ekspresyon.“Hi, baby.”Hindi ko napigilang mapangiti nang malapad. Agad kong pinunasan ang basa kong mga kamay gamit ang kitchen towel bago ako lumabas mula sa kusina at lumapit sa kanya.“Hi.”Bahagya siyang napataas ng isang kilay habang isinasara ang pinto sa likuran niya. “Miss me?”“So much,” mabilis kong sagot, sabay tikwas ng labi na para bang s

Kagaya ng sinabi ni Terrence, kinabukasan ay tuluyang binulabog ang mundo ng social media at iba’t ibang multimedia platforms ng isang malaking pasabog.Halos bawat news page, entertainment outlet, at business channel ay iisa ang laman ng headlines.Hindi lang simpleng controversy ang pinag-uusapan ng mga tao. Isa itong eskandalo na mabilis kumalat online, lalo na dahil sangkot ang mga pangalan ng mga taong matagal nang kilala sa business at entertainment industry.Si Victor Almonte, ang sarili kong tiyuhin, pati na si Mr. Casaldan—ang ama ng sikat na artista at influencer na si Mylene Casaldan—ay parehong nasampahan ng sari-saring kaso na may kaugnayan sa pagnanakaw at fraudulent transactions sa Montemayor Holdings, kabilang na ang umano’y pag-overprice sa ilang malalaking proyekto ng kumpanya.Hindi lang iyon ang kinaharap ni Tito Victor.Kasama rin sa mga isinampang kaso ang mga anomalya na may kinalaman sa Almonte Logistic, lalo na ang mga transaksyong unti-unting nagbunyag kung p

Isang linggo pa ang matulin na lumipas. Sa bawat araw na dumadaan, unti-unting bumabalik ang kapanatagan sa dibdib ko, lalo na dahil palagi akong sinisiguro ni Terrence na magiging okay ang lahat. Kahit hindi niya sabihin sa akin ang lahat ng detalye, sapat na sa akin ang mga salita niyang wala nang dapat akong ipangamba.Gabi na nang sandaling iyon. Tahimik ang buong kwarto, tanging mahinang ugong ng air conditioner at ang mabagal naming paghinga ang maririnig.Magkatabi kaming nakahiga sa kama habang nakaunan ako sa matibay niyang braso. Nakadikit ang katawan ko sa kanya, at marahan kong hinahagod ang dibdib niya gamit ang palad ko. Paminsan-minsan ay dumadausdos ang mga daliri ko sa balat niya, habang siya naman ay walang pagmamadaling hinahaplos ang aking braso na para bang gusto niyang iparamdam sa akin na naroon lang siya.I could stay like this forever.Walang problema. Walang takot. Walang mga tanong na kailangang sagutin.At least, iyon ang akala ko.“Tomorrow, be ready.”Nap

Sa nakalipas na mga araw, halos hindi ko na namalayan ang paglipas ng oras.Unti-unti nang bumabalik sa dati ang takbo ng buhay namin, kahit alam kong hindi pa talaga normal ang lahat. Marami pa ring lihim na kailangang ingatan, marami pa ring tanong na naghihintay ng kasagutan, at higit sa lahat, naroon pa rin ang panganib na anumang oras ay maaaring sumulpot.Pero kahit paano, natutunan naming mabuhay sa gitna ng lahat ng iyon.Naging abala na ulit si Terrence sa trabaho.Naiintindihan ko naman kung bakit. Ilang araw din niyang halos isinantabi ang dalawang kumpanyang pinamamahalaan niya para lang manatili sa tabi namin ni Mommy.Bilang CEO ng Montemayor Holdings at Nylerret, hindi niya puwedeng pabayaan nang matagal ang mga responsibilidad niyang nakasalalay hindi lang sa libo-libong empleyado kundi maging sa mga business partners na nagtitiwala sa kanya.Madalas ay tulog na ako kapag umuuwi siya.Kapag nagigising naman ako kinaumagahan, wala na siya sa tabi ko dahil maaga na siyang

Kinabukasan ay tuluyan nang bumalik si Terrence sa opisina para magtrabaho.Ayaw pa sana niya akong iwan kasama si Mommy. Ilang beses niya akong tinanong kung sigurado ba ako na kaya ko na siyang alagaan nang ako lang. Sa totoo lang, mas gusto rin niyang manatili sa condo at doon muna magtrabaho, pero ako mismo ang nagpumilit na pumasok siya.Dalawang malalaking kumpanya ang pinapatakbo niya. Ilang araw na niyang halos pinababayaan ang trabaho para lang samahan kami ni Mommy. Bilang asawa niya at bilang executive assistant niya, alam kong hindi puwedeng magpatuloy iyon nang matagal.Ayokong ako ang maging dahilan para magpatong-patong ang mga responsibilidad niya.Bago siya tuluyang umalis, ilang ulit pa niyang inulit ang mga bilin niya."Baby, may mga bodyguard sa labas ng unit at sa lobby. Huwag kang magbubukas ng pinto hangga't hindi muna nila kino-confirm kung sino ang nasa labas. Kahit sabihin pang delivery o maintenance, tawagan mo muna ako."Napangiti ako habang inaayos ang kuw

WARNING!!! SPG!!!Pagkasara pa lang ng pinto ng silid namin, parang sabay-sabay na bumigay ang lahat ng lakas na pilit kong kinakapitan buong araw. Napahinto ako at napasandal sa likod ng pinto, sandaling ipinikit ang mga mata ko habang pilit kinokontrol ang paghinga. Ang bigat sa dibdib ko ay hindi basta nawawala, kahit alam kong nasa loob na kami ng bahay—sa lugar na dapat sana ay ligtas.Pero hindi na ganoon kasimple ngayon.Narinig ko ang marahang paglapit ni Terrence, at bago pa ako tuluyang makabawi, naramdaman ko na ang init ng katawan niya sa harapan ko.“Hey…” mahina niyang tawag, halos pabulong, na parang ayaw akong gulatin.Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata at tumingin sa kanya. Kita ko agad ang pag-aalala sa ekspresyon niya, ang paraan ng pagtitig niya sa akin na parang sinusubukan niyang basahin ang bawat iniisip ko.“Okay ka lang?” tanong niya, marahan ang boses pero puno ng sincerity.Napangiti ako nang bahagya, pero hindi ko rin kayang magsinungaling sa kanya.“Hi