Novels by RGA.Write

Nananatiling nakapako ang tingin ni Dylan sa pinto kahit matagal nang wala roon si Juliette. Wala na ang yabag ng mga hakbang nito, wala na ang tunog ng pagbukas at pagsara ng pinto—pero parang naiwan pa rin sa silid ang presensya ng babae, mabigat at hindi niya maalis sa dibdib. Parang bawat segundo ay may sariling bigat, parang unti-unting naninikip ang dibdib niya habang dahan-dahang nagsi-sink in ang bawat salitang binitawan ni Juliette.Buntis ako ng umalis…Kambal…Parehong babae...Dinampi niya ang kamay sa noo, napahawak sa buhok, bago bahagyang napasandal sa swivel chair. Bahagya itong umingit, tila ba kulang pa ang layo para takasan ang katotohanang biglang sumalpok sa kanya.Hindi niya maipaliwanag ang panginginig ng mga daliri niya—halo iyon ng pagkabigla, ng takot, at ng isang uri ng tuwa na matagal nang hindi niya naramdaman, isang emosyon na hindi niya alam kung karapat-dapat pa ba niyang maramdaman.“Twins…” mahina niyang bulong, halos walang tunog, para bang kapag nil

Huminga nang malalim si Dylan bago muling nagsalita, parang pinipilit buuin ang sarili bago iharap sa kanya ang totoo.“May problema talaga sa kumpanya noon,” sabi niya, mabagal at maingat. “At nagpunta ako sa restaurant para personal na puntahan ang artist. Kung gusto mo, pwede mong i-check. Two years ago, kinuwento na niya ang buong nangyari. Nasa social media na lahat, every detail.”Nanatili ang tingin ni Juliette sa kanya, hindi kumukurap. Pinipilit niyang basahin ang mukha ni Dylan, kung may bahid man lang ng kasinungalingan. At sa isang iglap, naisip niyang… baka nga mali ang narinig niya noon. Baka hindi lahat ng akala niya ay totoo.“What about the other anniversaries?” tanong niya, pinipilit gawing steady ang boses kahit kumikirot ang puso niya.“I admit,” sagot ni Dylan, walang pag-iwas, “talagang hindi ako umuuwi noon. Pero wala akong ibang pinupuntahan. Kumpanya lang.” Nanigas ang panga niya, parang mabigat din iyon para sa kanya. “Alam kong hindi iyon sapat. Alam kong hi

“Paano ang kambal?” tanong ni Dylan, halatang may pinipigilang panginginig sa boses. “They really missed you. Hinahanap-hanap ka nila. At matapos ka nilang makita ulit ay hindi na sila natahimik pa. Paulit-ulit nilang sinasabi na gusto ka nilang makasama.”Napalunok si Juliette. May kung anong kumirot sa dibdib niya, isang kirot na pilit niyang hindi pinapansin mula nang umalis siya. Naiintindihan niya si Dylan dahil ganoon din ang nararamdaman niya para sa kambal. Araw-araw. Bawat gabi. At dahil doon, may biglang ideyang sumulpot sa isip niya, isang desisyong matagal na niyang itinataboy.Pero bago pa man siya makahanap ng tamang salita, nagsalita na ulit si Dylan.“Mga bata lang sila,” he continued,

Nanatiling tahimik si Dylan matapos magsalita ni Juliette. Para siyang sinakal ng katahimikan—mabigat, nakakabingi. Pilit niyang inangat ang tingin mula sa mesa bago nagsalita, paos, mababa, parang may kinakalaban sa loob.“Is it because of him?” tanong ni Dylan makalipas ang ilang saglit.Kumunot ang noo ni Juliette. “What?” napapailing na sagot niya, halatang hindi inaasahan ang direksiyon ng usapan.“Is it because of Santamena kaya gusto mo ng divorce?” ulit ni Dylan, mas matalim, mas mabigat ang boses ngayon. Kita sa mga mata niya ang halong selos, takot, at pagsisisi—pero nakabalot iyon sa galit na ayaw niyang ipakitang nasasaktan siya.Hindi makapaniwala si Juliette. Saglit siyang napatitig kay Dylan bago tuluyang natawa—hindi dahil natutuwa, kundi dahil sa sobrang absurd ng akusasyon. Isang mapait, maikling tawa na parang sampal sa ego ni Dylan.“What’s so funny?” dagdag pa ni Dylan. Hindi gumagalaw ang mukha niya, pero halatang hindi niya nagustuhan ang reaksyon ni Juliette. Ku

“Nandito na tayo.” Nilingon nin Juliette ang nagsalitang si Andrew na nakatingin na rin pala sa kanya. Huminga siya ng malalim at tsaka tumango bago hinawakan ang door handle ng sasakyan para lumabas. “Are you sure kaya mong magi-isa?”Muling tumingin si Juliette sa lalaki at ngumiti. “Anong akala mo sa akin?”“Init ulo agad, nagtatanong lang?” taas ang kilay na tugonn ni Andrew dahilan upang matawa si Juliette at kahit papaano ay narelax ng konti.“You can leave, kaya ko na rin umuwing mag-isa.” Nagtitigan ang dalawa at marahang tumango si Andrew bilang tugon. Alam niya na iyon talaga ang gusto ng kaibigan.Tuluyan ng bumaba si Juliette at naglakad papasok sa building habang nakatanaw sa kanya si Andrew. “Hay naku, Juliette. Sana lang ay makapagdesisyon ka ng tama para maging tuluyan ka ng maging masaya,” hindi naiwasan na sabihin ng lalaki habang patuloy lang niyang hinatid ng tingin ang kaibigan.Si Andrew Santamena ay kuya ni Camila. Malaki ang utang na loob niya kay Don Horacio, a

Napaisip si Juliette sa mga salitang iniwan ni Andrew na baka pareho pa rin silang nasasaktan ni Dylan sa parehong dahilan.Matagal siyang nakatulala, nakatitig sa kawalan, habang unti-unting bumabalik sa kanya ang mga alaala.Hindi madali para sa kanya na talikuran ang kambal na anak na ngayon ay nasa poder ni Dylan. Ngunit sa tuwing maaalala niya ang mga salitang binitiwan ng mga ito, ang malamig na tingin, at ang paglayo ng mga yakap na dati ay sa kanya lamang nakalaan, unti-unti niyang nararamdaman kung paano natatabunan ng sakit ang puso ng isang inang sabik sa sariling mga anak.Isang iglap, lumitaw sa kanyang balintataw ang mukha ni Gener, ang batang walang ibang alam kundi umunawa. Na kahit hindi sa kanya nagmula ay pinadama naman sa kanya kung paano mahalin ng tunay na anak.Kasunod noon, ang kambal na sina Jamima at Janina na palaging nakayakap sa kanya, sabay-sabay na tumatawag ng “Mommy!” habang nagtatawanan.Ni minsan, hindi niya narinig sa kanila ang salitang “ayaw.” Lagi

Hindi ako iniwanan ni Terrence. Hindi na rin siya pumasok muna sa trabaho kahit anong pilit ko na bumalik na siya sa office.“Gusto ko na magkasama tayong makikita ni Mommy when she wakes up again,” sabi niya habang nakayapos pa rin sa akin. “Ayaw kong isipin niya na mag-isa ka sa mga oras na ‘to. Aba, bigyan mo naman ng chance ang asawa mo na ‘to para magka-points sa aking mother-in-law.”Natawa ako nang mahina, saka ko siya tinitigan nang matagal—yung tipong ayokong kumurap dahil gusto kong tandaan ang moment na ito.“Baka naman matunaw na ako niyan, baby…” tukso niya nang mapansin ang titig ko.“Masaya lang ako,” sagot ko, halos pabulong. “Hindi pa rin ako makapaniwala na talagang nandito ka sa tabi ko. Terrence… thank you for taking care of my mother.”Sumilay ang totoong ngiti sa mga labi niya—yung ngiting hindi pilit, hindi scripted. Ramdam na ramdam. Dahan-dahan niyang pinisil ang pisngi ko, parang gusto niyang burahin ang lungkot na matagal nang naka-ukit doon.“You don’t need

Nagmamadali akong naglakad papasok ng ospital matapos kong magbayad sa sasakyan. Wala na akong oras para lumingon pa. Hindi ko na rin iniinda ang mga taong kasalubong ko o ang malamig na hangin sa lobby. Ang utak ko, may iisang direksyon lang—ang silid ni Mommy.Parang kabisado na ng katawan ko ang daan kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko sa halo-halong emosyon. Excitement. Takot. Pag-asa. Lahat nagsasabay-sabay.Pagdating ko sa tapat ng kwarto niya, bigla akong natigilan. Nakatayo lang ako roon ng ilang segundo—o baka minuto, hindi ko na rin alam. Huminga muna ako nang malalim, parang kailangan kong ipunin ang sarili ko bago ko siya harapin. Natatakot akong baka kapag binuksan ko ang pinto ay panaginip lang lahat ng ‘to.Pero hindi na ako pwedeng umatras pa.Dahan-dahan kong hinawakan ang doorknob at pinihit iyon.Agad na napatingin sa akin ang mga taong nasa loob. Si Dr. Guerrero at isang nurse. Pero halos hindi ko na sila nakita. Bumaling agad ang tingin ko sa kama sa gitna ng si

Naging sobrang busy na si Terrence. Hindi lang sa kumpanya, kundi pati sa personal kong issue. At dahil doon, ako naman ‘tong hindi mapakali. Ang hirap mag-focus kapag alam mong may kinikimkim na delikadong bagay ang isang taong mahalaga sayo. Lalo na at sinabi niya pa mismo sa’kin na ayaw niya akong madamay.At yes, mahalaga na sa akin Terrence pati na ang buong pamilya niya. Kita ko ang sincerity nila sa akin. Lalo na si Audrey na talagang willing makabawi dahil sa mga sinabi niya noong mga unang pagkikita namin.Back to Terrence, kapag ganitong alam ko na maaaring may nakaambang panganib ay hindi ko na rin mapigilan ang matakot para sa kanya dahil nga sa sinabi niya.Kung ganon… ibig sabihin ba ay may puwedeng mangyaring masama? May taong posibleng gumawa ng hindi maganda, at may kinalaman iyon sa nangyari sa pamilya ko?Si Warren, ganon din ang kilos. Akala mo ay laging alert at laging may binabantayan. Kaya kahit kinakabahan ako, ako na lang ang nag-take over ng ilang office task

Ilang araw pa ang lumipas at hindi pa kami muling nagkausap ni Terrence tungkol sa hiniling ko. Hindi ko na rin siya kinulit, kahit gustong-gusto ko sanang magtanong. Pero alam ko at ramdam ko na hindi niya iyon kakalimutan. I trust him, lalo na at sinabi na rin niyang pati ang mga magulang niya ang nag-push para bilisan ang lahat. He loves them too much to disappoint them, and I know he won’t disappoint me either.Araw ng Martes ng kasunod na linggo, pumasok si Warren sa office. Seryoso ang mukha niya, mas seryoso pa kaysa sa usual niyang “work mode.” May bitbit siyang makapal na folder, at paglapag niya roon sa mesa, para bang may mabigat na pumintig sa dibdib ko.“Here’s what we’ve got so far,” sabi ni Warren.Kinuha iyon ni Terrence, binuklat, at agad kong napansin ang pagtaas ng kilay niya, kasunod ay ang malalim na kunot ng noo. Sinusundan ko ang bawat galaw niya, kahit ang paghinga niyang parang mas mabagal.“Sa tingin mo may iba pa tayong pwedeng malaman?” tanong ni Terrence, h

“Please, Terrence…” sabi ko, halos pabulong pero may halong pakiusap sa boses. Nakatayo ako sa harap ng office table niya, hawak-hawak pa ang gilid ng mesa na parang ‘yon na lang ang kakapitan ko.Kakasabi ko lang na gusto kong alamin ang totoo tungkol sa nangyari noon—pero heto siya, nakatingin lang sa akin. Tahimik. Walang reaksyon.“I already told you,” sa wakas ay sabi niya, mababa ang boses pero buo, “na papatunayan ko sayo na walang kinalaman ang pamilya ko sa nangyari sa pamilya mo. Ano pa ba ang gusto mong gawin ko?”“Pero… iba ‘yon,” sagot ko, pilit kong pinatatag ang boses ko kahit nanginginig na. “Iba ‘yong patunayan mo lang, kaysa ‘yong talagang mahuli kung sino ang may kasalanan.”“Silly,” mahina pero may ngiti sa labi niyang sagot, sabay tayo at lakad palapit sa akin, which is kabilang side na ng mesa. “When I said I’ll prove you wrong about my family, natural kasama na doon ‘yung paghuli sa totoong may kagagawan.”Napahinto ako. Hindi ako agad nakapagsalita.“Really?” ta

“It’s weekend, anong ginagawa n’yo dito?” tanong ni Terrence habang pinapanood ang mga magulang niyang umupo sa sofa. Si Audrey naman, mula pa kanina, hindi makatingin nang diretso sa akin. Para bang may gustong sabihin pero pinipigilan.“Masama bang dalawin namin kayo?” sagot ng kanyang ina, halatang nagtatampo pero may halong lambing. Elegant pa rin kahit tila nagdadabog. Ang ama naman ni Terrence ay simpleng nagkibit-balikat, parang sinasabing ‘Don’t look at me , hinila lang ako rito.’“Hindi naman,” sagot ni Terrence na may ngiti sa labi, “pero alam n’yo namang bagong kasal lang kami. Baka gusto niyo naman kaming bigyan ng konting privacy. Ayaw nyo ba ng apo?”“Terrence!” bulalas ko, sabay takip ng palad sa mukha. Ramdam kong uminit ang pisngi ko. Narinig ko na lang ang tawa ng kanyang mga magulang. ‘Yung halakhak na tipong pinagtatawanan ako pero may halong kilig at asar.“Wala kayong dapat alalahanin,” sabi ng ginang na ngayon ay may pilyang ngiti, “hindi naman namin kayo aabalah