Novels by RGA.Write

Kinabukasan ay parang normal lang ang lahat kay Juliette na akala mo ay walang komprontasyon na namagitan sa pagitan nila ni Nicole. Alam niya na darating ang mag-aamang Dylan, Joaquin at Joaquim at alam iyon ng mga bata.Si Mama Beth ay busy sa kusina habang si Lolo Horacio ay nasa kanyang silid pa.Sa sala ay nakita niya si Gener, tahimik na nakaupo habang hawak ang tablet. Ngunit kahit nakatutok ang mga mata nito sa screen, halata ang tensyon sa kanyang katawan, ang bahagyang paninigas ng balikat, ang paminsan-minsang pagtingin sa pinto.Sa kabilang banda, ang kambal na sina Jamima at Janina ay hindi mapakali. Paulit-ulit nilang inaayos ang mga laruan, ngunit halata sa kanila ang excitement. Paminsan-minsan ay napapatingin sila sa pinto, tila ba naghihintay sa isang bagay na matagal na nilang gustong maranasan.“Mom,” mahinang tawag ni Gener.Lumapit si Juliette at marahang hinaplos ang buhok nito. “Darating na ba sila?” diretso nitong tanong.Hindi na niya kailangang linawin kung

Nanatiling tahimik si Nicole matapos ang sinabi ni Dylan, ngunit sa likod ng mga matang tila nagpipigil ng luha ay may ibang emosyon na kumikilos—mas malamig, mas matalim, at mas mapanganib kaysa sa simpleng kahihiyan.Dahan-dahan siyang tumango, pilit na kinakalma ang sarili.“Okay,” mahina niyang sagot, halos pabulong. “Magso-sorry ako sa kanya.”Ngunit ang mga salitang iyon ay tila may dalawang kahulugan—isa para kay Dylan, at isa para sa sarili niyang plano.Pinagmasdan siya ni Dylan nang ilang segundo, para bang sinusubukang timbangin kung gaano katotoo ang ipinapakita nito. Ngunit sa huli ay tumango na lamang siya, tila pagod na rin sa nangyari.“Good,” sabi niya. “That’s the least you can do.”Hindi na siya naghintay pa ng sagot. Tinalikuran niya si Nicole at muling bumalik sa loob ng ballroom, kung saan patuloy ang selebrasyon na tila walang nangyaring tensyon ilang minuto lang ang nakakalipas.Naiwan si Nicole sa gilid ng hallway.Mag-isa, tahimik na nagngingitngit sa galit at

Nanatiling nakatayo si Juliette sa harap ni Dylan matapos ang maikling tugon niyang iyon. Ang simpleng “Okay” ay tila may dalang mas mabigat na kahulugan kaysa sa inaasahan niya.Hindi iyon pagtanggap nang buong puso, ngunit hindi rin pagtanggi. Isa iyong uri ng pahintulot na walang kasamang emosyon o marahil ay pilit na tinatabunan ang emosyon na ayaw na niyang balikan.Ilang sandali pa silang nagkatitigan, at sa pagitan ng katahimikan ay tila mas lalong lumalalim ang mga bagay na hindi nila sinasabi. Ang ilaw mula sa hallway ay bahagyang tumatama sa mukha ni Juliette, nagbibigay-diin sa matatag niyang ekspresyon, habang si Dylan naman ay tila naghahanap ng kahit anong bakas ng dating babaeng kilala niya.“Thank you,” dagdag ni Dylan, mas mahinahon ang boses ngayon. Hindi lamang iyon para sa pahintulot na binigay ni Juliette, kundi para sa pagkakataong unti-unting ibinibigay nito kahit pa hindi iyon malinaw na inaamin.Hindi sumagot si Juliette. Sa halip ay bahagya lamang siyang tuman

Tahimik ang buong ballroom habang hawak ni Juliette ang mikropono. Ang mga ilaw ay nakatutok sa kanya, at ang bawat pares ng mata ay tila naghihintay ng susunod niyang sasabihin. Ilang segundo siyang nanatiling nakatayo roon, hindi dahil sa pag-aalinlangan, kundi dahil sinasadya niyang hayaang maramdaman ng lahat ang bigat ng sandaling iyon.“Good evening,” panimula niya, malinaw at matatag ang boses.Hindi ito malakas, ngunit sapat upang marinig ng lahat. At higit sa lahat, sapat upang ipaalala na hindi niya kailangang sumigaw para mapakinggan.“I know that tonight was supposed to be a simple celebration,” patuloy niya, dahan-dahan ang pagsasalita, “but it seems like… naging mas makulay ang gabi kaysa sa inaasahan.”May ilang bahagyang natawa, ngunit karamihan ay nanatiling tahimik. Alam ng lahat kung ano ang tinutukoy niya.Hindi na niya kailangang pangalanan o ulitin pa.Dahan-dahan niyang inikot ang kanyang tingin sa buong ballroom. Ang bawat galaw niya ay kontrolado, bawat ekspres

Unti-unting bumalik ang ingay sa ballroom matapos ang tensyonadong eksena, ngunit hindi pa man tuluyang nakakabalik sa dati ang atmospera ay biglang umugong ang boses ng emcee sa buong bulwagan.“Ladies and gentlemen, may we have your attention, please.”Ang magaan ngunit propesyonal na tono nito ay agad na pumukaw sa lahat. Unti-unting tumahimik ang mga bulungan, at ang mga matang kanina’y nakatuon sa eskandalo ay napilitang bumaling sa entablado.“Tonight is a very special evening for BDR,” patuloy ng emcee, may halong excitement sa boses. “Hindi lamang po tayo nagtitipon para sa ating annual celebration gala, kundi para rin sa isang napakahalagang anunsyo na magbibigay ng bagong direksyon sa kumpanya.”Ang ilaw ay bahagyang nag-dim, at ang spotlight ay tumuon sa stage.Sa gitna ng karamihan, si Nicole ay dahan-dahang huminga nang malalim. Pilit niyang ibinalik ang kanyang composure, inayos ang kanyang postura, at muling itinaas ang kanyang baba. Ang kahihiyan na naramdaman niya kani

Pagbalik ni Juliette mula sa pagtitipon ay agad siyang sinalubong ng malamig at maaliwalas na hangin mula sa malawak na ballroom. Kumikinang ang mga ilaw mula sa kristal na chandelier sa itaas, at ang mahihinang tugtog ng orchestra ay nagbibigay ng elegante at pormal na himig sa buong lugar. Maingat ang bawat hakbang niya, tuwid ang likod at kalmado ang mukha, na para bang walang anumang nangyari ilang sandali pa lamang ang nakakalipas.Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo sa hallway papasok sa main area, isang pamilyar at matinis na boses ang sumira sa katahimikan.“Juliette!”Malakas iyon, sapat upang mapalingon ang mga bisitang malapit sa kanilang direksyon. Unti-unting humina ang mga usapan, at ang ilang pares ng mata ay nagsimulang maghanap kung saan nanggaling ang tinig na iyon.Huminto si Juliette sa kanyang paglalakad. Hindi siya agad lumingon, na para bang binibigyan niya ng pagkakataon ang sarili kung dapat ba niyang harapin ang susunod na mangyayari. Ngunit nang muling mag

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak sa naging reaksyon ni Mommy matapos ang biro ni Terrence. Sa gitna ng takot at tensyon, nagawa pa rin niyang pagaanin ang sitwasyon, na para bang wala kami sa gitna ng isang delikadong sitwasyon. Nakita ko kung paano bahagyang nag-relax ang mukha ni Mommy, at kahit sandali lang iyon, sapat na para kumalma ang dibdib ko.Hinuli ni Terrence ang kamay ko matapos ko siyang hampasin, saka iyon marahang pinisil. Walang salita, pero malinaw ang mensahe—nandito siya, at hindi niya ako pababayaan.Napailing na lang ako, pero hindi ko maitatanggi na sa kabila ng lahat, mas lumalakas ang loob ko dahil sa kanya.Gayunpaman, hindi pwedeng manatili kami sa ganoong estado. Hindi pwedeng magpaka-komportable sa isang lugar na malinaw nang hindi ligtas.Muling bumalik ang seryosong ekspresyon sa mukha ko habang nakatingin kay Terrence. “We need to move her,” mahinahon kong sabi, pero may bigat ang bawat salita. “As soon as possible.”Hindi siya nag-atubiling

Hindi ko gustong umalis.Kahit ilang araw na akong halos hindi natutulog, kahit paulit-ulit na akong kinakausap ni Terrence na magpahinga, may parte sa akin na tumatanggi. Parang may kung anong mali na naghihintay na mangyari sa sandaling iwan ko ang silid ni Mommy.Tahimik siyang natutulog nang mga oras na iyon, payapa ang mukha, malayo sa takot na nakita ko sa kanya ilang araw na ang nakalipas. Pero kahit ganon, hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib ko.“Baby…”Marahan akong napalingon kay Terrence na nakatayo sa likod ko. Ramdam ko ang init ng kanyang kamay nang ipatong niya iyon sa balikat ko.“Kailangan mong magpahinga,” mahinahon niyang sabi. “Hindi ka na nakakabawi.”Hindi agad ako sumagot, napatingin lang ako ulit kay Mommy.“May mga tao sa labas,” dagdag niya. “Naka-brief na ang lahat. Walang makakalapit sa kanya.”Saglit akong napapikit.Dalawang bodyguard ang nakapwesto sa labas ng silid. May naka-assign din sa hallway. Alam kong hindi siya nagkulang sa pag-iingat.At hi

Isang linggo ang lumipas.Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming araw ng kaba at paghihintay, unti-unti nang bumabalik ang sigla ni Mommy.Hindi pa rin siya ganap na malakas, pero kitang-kita ang malaking pagbabago sa kanyang kalagayan. Mas malinaw na ang kanyang mga mata, mas maayos na ang kanyang paghinga, at nagagawa na niyang makipag-usap nang hindi agad napapagod.Sa mga nakaraang araw, sinigurado ni Terrence na hindi kami mawawalan ng proteksyon.May dalawang bodyguards na palaging nakapwesto sa labas ng silid. May isa pang nakabantay sa dulo ng hallway. At ayon kay Terrence, may isa pang team na palihim na nagmo-monitor sa paligid ng hospital.Hindi niya sinasabi nang detalyado ang lahat, pero alam kong ginagawa niya ang lahat para sa kaligtasan naming mag-ina.Ngayong gabi, tahimik ang hospital room.Ako ay nakaupo sa tabi ng kama ni Mommy habang hawak ang kanyang kamay. Sa kabilang side naman ng kama ay nakaupo si Terrence, nakasandal nang bahagya sa upuan habang pinag

Lumipas ang ilang araw na halos pare-pareho ang takbo.Tahimik. Maingat. At puno ng paghihintay.Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napatingin sa pintuan ng hospital room, parang may inaasahang biglang papasok na hindi ko naman alam kung sino.Simula nang sabihin ni Terrence na may posibilidad na may taong gustong patahimikin si Mommy, hindi na nawala sa isip ko ang posibilidad na may nagmamasid sa amin.Kaya naman kahit hindi ko nakikita, alam kong may mga tao sa labas ng silid.Mga bodyguard na ipinadala ni Terrence.Hindi niya iyon ipinagmamalaki, pero nararamdaman ko ang pag-aalala niya sa bawat maliit na detalye. Mula sa pag-check ng CCTV sa hallway hanggang sa pagtiyak na iisa lang ang nurse na papasok sa room ni Mommy.At higit sa lahat, patuloy niyang pinapanatili ang lihim na nagising na si Mommy.Sa lahat ng tao sa hospital, tanging si Dr. Guerrero at ang dalawang nurse na pinagkakatiwalaan nito ang may alam ng totoo.Sa paningin ng lahat ay nasa coma pa rin ang aki

Hindi pa rin tumitigil ang panginginig ng mga kamay ko kahit makalipas ang ilang minuto mula nang muling mawalan ng malay si Mommy.Tahimik ang silid, pero pakiramdam ko ang lakas ng ingay sa loob ng ulo ko na parang may sirang speaker na paulit-ulit ang tugtog.Your step-uncle.Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon. Kahit pilitin kong huwag isipin, kusang bumabalik.Hindi puwede, hindi tama, at mas lalong hindi kapani-paniwala.Pero ang sarili ko ng ina ang may sabi. At kumpara sa iba ang salita niya ang talagang may bigat sa akin at higit sa lahat ang tangi kong papaniwalaan.“Baby… breathe.”Napansin kong hawak na pala ni Terrence ang magkabilang balikat ko. Hindi ko man lang namalayang lumalalim na pala ang paghinga ko at parang nahihilo na ako sa dami ng iniisip.Marahan niya akong inupo sa couch sa gilid ng silid habang pinipilit kong kumalma.“Hinga ka muna,” bulong niya, marahang hinahaplos ang likod ko. “One step at a time. Nandito lang ako.”Pinikit

Hindi ako iniwanan ni Terrence. Hindi na rin siya pumasok muna sa trabaho kahit anong pilit ko na bumalik na siya sa office.“Gusto ko na magkasama tayong makikita ni Mommy when she wakes up again,” sabi niya habang nakayapos pa rin sa akin. “Ayaw kong isipin niya na mag-isa ka sa mga oras na ‘to. Aba, bigyan mo naman ng chance ang asawa mo na ‘to para magka-points sa aking mother-in-law.”Natawa ako nang mahina, saka ko siya tinitigan nang matagal—yung tipong ayokong kumurap dahil gusto kong tandaan ang moment na ito.“Baka naman matunaw na ako niyan, baby…” tukso niya nang mapansin ang titig ko.“Masaya lang ako,” sagot ko, halos pabulong. “Hindi pa rin ako makapaniwala na talagang nandito ka sa tabi ko. Terrence… thank you for taking care of my mother.”Sumilay ang totoong ngiti sa mga labi niya—yung ngiting hindi pilit, hindi scripted. Ramdam na ramdam. Dahan-dahan niyang pinisil ang pisngi ko, parang gusto niyang burahin ang lungkot na matagal nang naka-ukit doon.“You don’t need