Novels by สามสิบเอ็ดมีนา_

43เรื่องราวของอดีตเพื่อนสนิทเช้าวันจันทร์.....“รสา ท่านประธานกับท่านรองเรียกพบด่วนนะ”“เฮ่อ”เมื่อได้ยินคำสั่ง รสาถึงกับถอนหายใจออกมาทันที มันเป็นอย่างที่เธอคิดไว้จริงๆ เพราะหลังจากที่รู้เรื่องราวทั้งหมด ยังไงซะ เธอผู้ยังอาศัยเงินเดือนจากพงษ์นารา ก็ต้องถูกเรียกไปสอบสวนอย่างแน่นอนย้อนไปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ หลังจากที่เธอวิ่งตามสองแม่ลูกนั้นออกมาจากร้านอาหาร รสาจึงตัดสินใจถามเพื่อนรุ่นน้องออกไปตรงๆ ว่าน้องนนท์เกี่ยวข้องกับครอบครัวพงษ์นาราใช่ไหม เพราะดูเหมือนว่าเนเน่จะไม่ค่อยอยากให้น้องนนท์ไปใกล้ชิดกับฝั่งนั้นซักเท่าไหร่นักและสิ่งที่มันติดค้างอยู่ในใจของรสามาตลอด นั้นก็คือน้องนนท์ที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับท่านรองและคุณหญิงลินดาราวกับแฝดคนละฝานั้นเอง เพราะตั้งแต่น้องนนท์คลอดจนอายุครบสามขวบ ทุกครั้งที่เธอมองหน้าหลานน้อยเธอก็พยายามนึกคิดอยู่เสมอ แต่ก็นึกไม่ออกซักทีว่าหน้าตาน้องนนท์คลับคล้ายคลับคลากับใครซักคน แต่ที่ไหนได้ เมื่อมาเจอท่านรองพร้อมๆ กับน้องนนท์จึงกับต้องอุทานออกมา มันใช่เลย ใช่แน่ๆเมื่อทุกอย่างมันกระจ่างชัดจนไม่สามารถหลีกหนีความจริงได้ เนเน่จึงต้องยอมเล่าความจริงให้

42คนแปลกหน้าที่อยากรู้จัก“ทำไมไปเข้าห้องน้ำนานจังเลยว่ะ”ติณนภัทรเอ่ยถามคนเป็นน้อง หลังจากที่มันบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำตั้งแต่ 20 นาทีที่แล้ว“อ่อ บังเอิญเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย แล้วทำให้เจอกับคนรู้จักครับ เลยแวะคุยกันเพลินไปหน่อย”“อุบัติเหตุอะไรว่ะ”“กับเด็กสามขวบครับ ฮ่า ฮ่า”“นั้นไงหล่ะครับ โต๊ะนั้นเลย”“เด็กน้อยสุดหล่อคนนั้นแหละครับ คู่กรณีของผม น้องวิ่งมาชนกับผมตอนที่กำลังจะเดินกลับมาที่โต๊ะ ถามไถ่ไปมา ที่ไหนได้แม่เขาเคยมาฝากครรภ์กับผม แถมผมยังเป็นคนทำคลอดเจ้าเด็กน้อยคนนั้นด้วยนะครับ ฮ่า ฮ่า โลกกลมจริงๆ”“รู้จักกันตั้งแต่เป็นลูกอ๊อด จนตอนนี้เป็นหนุ่มน้อยวิ่งปร๋อแล้วหล่ะครับ”ทุกคนภายในโต๊ะต่างก็หันไปมองยังคู่กรณีของหมอตุลย์อย่างพร้อมเพรียงกันใช่ เด็กน้อยคนนั้นน่ารักมาก ใบหน้าจิ้มลิ้ม ยิ่งเวลายิ้มยิ่งน่าเอ็นดู เพราะเด็กน้อยมีลักยิ้มทั้งสองข้าง ใครพบใครเห็นก็ต้องหลงรักอย่างแน่นอนแต่เมื่อสายตาของทุกคนจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เด็กน้อยผู้แสนน่ารักคนนั้นเนเน่!!ทำไมเนเน่ถึงได้มาอยู่ตรงนั้น แล้วท่าทีที่กำลังถือเค้กพร้อมกับร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้เจ้าเด็กน้อยคนนั้น คืออะไร อ

41วันเดียวกันวันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ไม่มีวันได้ไหลย้อนกลับ ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันผ่านมาแล้ว ไม่มีใครสามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้ มีแต่ต้องก้าวไปข้างหน้าและทำมันออกมาให้ดีที่สุด เช่นเดียวกับเนเน่ที่ตอนนี้กลายมาเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งที่มีลูกชายแสนน่ารักแถมเพิ่มพิเศษที่มีมาตั้งแต่เกิดนั้นคือความซน เด็กน้อยที่มีผมดกดำ คิ้วเข้ม ปากนิดจมูกหน่อย และที่สำคัญคือลักยิ้มทั้งสองข้างที่เด่นชัดมาตั้งแต่ลืมตาดูโลก ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าเจ้าลูกชายแสนซนได้ DNA ของใครมามากกว่ากันระหว่างคนเป็นแม่และเขาคนนั้น“คุณแม่คร๊าบบบบบ”“น้องนนท์อย่าวิ่งครับลูก เดียวล้ม”เนเน่เอ่ยเตือนเจ้าเด็กพลังเยอะ ที่ตอนนี้กำลังวิ่งหน้าตั้งเข้ามากอดขาเธอแน่น เพราะรู้ว่ากำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่คนเป็นป้าอย่างรสาซื้อมาฝากนั้นเอง“นนท์ไม่วิ่งแล้วครับคุณแม่คนสวย”เจ้าตัวแสบเอ่ยบอกคนเป็นแม่พร้อมทั้งส่งสายตาออดอ้อนเพื่อไม่ให้คนเป็นแม่ดุ“อ้อนแม่แบบนี้อยากได้อะไรครับ”“นนท์อยากได้หุ่นยนต์ที่ป้ารสาซื้อมาให้ครับ นนท์เอาไม่ถึง คุณแม่โปรดช่วยเมตตาลูกชายสุดหล่อของคุณแม่ด้วยคร๊าบ”“หึ เจ้าเด็กแสบ”“น๊าคร๊าบ นนท์อยากได้”“โอเคครับ เดียวแม่หยิบให้ แ

40น้ำตาของพีระหลังจากเคลียร์เรื่องของญานิดาตัวปลอมเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น สองพี่น้องก็พากันตรงดิ่งกลับมายังบ้านใหญ่พงษ์นารา ที่มีพุฒและลินดา ผู้เป็นพ่อและแม่ของคนทั้งคู่ที่ตอนนี้กำลังรอคอยการกลับมาของลูกชายทั้งสองคนอย่างใจจดใจจ่อในขณะที่สายตาทั้งคู่ของพัชระจับจ้องไปยังถนนสี่เลนในขณะที่บังคับพวงมาลัย แต่ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองคนเป็นพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นระยะตั้งแต่รู้ความจริงจากผู้หญิงที่ชื่อน้ำฝนหรือญานิดาตัวปลอมแล้วนั้น พีระเอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จากับใครเลย“ไหนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พ่อฟังหน่อย”ทันทีที่กลับมาถึงบ้านสองพี่น้องก็โดนคนเป็นพ่อและแม่คาดคั้นให้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังทันที“พีเป็นอะไรหรือเปล่าลูก แม่เห็นเงียบตั้งแต่มาถึงบ้านแล้วนะ”“เปล่าครับแม่ ผมไม่เป็นอะไร”“งั้นผมจะสรุปให้ฟังคร่าวๆ เลยก็แล้วกันนะครับ”พัชระเอ่ยบอกกับพ่อและแม่ของตนเอง เพราะถ้าหากรอคนเป็นพี่ คงจะไม่จบง่าย“ตายจริง มีคนแบบนี้อยู่บนโลกใบนี้ด้วยเหรอ”หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของลูกชายคนเล็กแล้วนั้นคุณหญิงลินดาถึงกับต้องหายาหม่อง ยาดม มาสูดดมเพื่อให้สามารถห

39ผู้ร้ายตัวจริงเมื่อปรากฎชื่อและนามสกุลในหน้าจอของแอพธนาคารก่อนที่จะกดยืนยันการโอนเงิน พัชระและ พีระจึงตัดสินใจว่าจะค้นหาความจริงของเรื่องทั้งหมด โดยให้พัชระทำการโอนเงินไปยังบัญชีปลายทางด้วยจำนวนเงินหนึ่งแสนบาท และส่งสลิปการโอนไปยังเมสเซนเจอร์ของญานิดาพัชระ : send pictureพัชระ : พัชโอนเงินไปให้แล้วนะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนเหรอญานิดา : กรุงเทพนะ พัชระ : จริงเหรอ พัชก็อยู่กรุงเทพนะ แต่พอดีสองสามวันนี้เราต้องมาประชุมที่ต่างจังหวัดนะญานิดา : เหรอ ดีจังพัชระ : เอางี้ไหม ในระหว่างที่รอพัชกับจากต่างจังหวัด เธอไปช้อปปิ้งรอเราไหม เราจำได้ว่าเธอเคยอยากได้กระเป๋าซักใบ ตอนนี้ยังอยากได้อยู่หรือเปล่าญานิดา : อยากสิ เราเก็บเงินมาตั้งนาน แต่ก็ยังไม่ได้ตามเป้าเลยพัชระ : งั้นเดียวพัชซื้อให้ เธอไปที่ร้าน XXXX นะ รู้จักไหมญานิดา : รู้ๆ อยู่ไม่ไกลจากบ้านเราเลยพัชระ : ดีเลย ไปถึงเธอแจ้งชื่อเรานะ เดียวร้านเขาจะจัดการให้ เธอเลือกได้ตามที่เธออยากได้เลยนะ เดียวเราจ่ายเองญานิดา : จริงนะ เดียวเราไปพรุ่งนี้เลย ขอบคุณนะ รักพัชนะพัชระ : แล้วเจอกันครับ=========================หลังจากนัดแนะกับญานิดาเส

38ค้นหาความจริงภายในบ้านใหญ่พงษ์นารา ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวกำลังทานมื้อค่ำกันอย่างมีความสุข เสียงพูดคุยในระหว่างรับประทานอาหารเป็นไปอย่างครื้นเครง เนื่องจากวันนี้ลูกชายคนโตของบ้านอย่างพีระกลับมาบ้านใหญ่ในรอบหลายอาทิตย์นั้นเอง“ยิ้มหน้าบานเลยนะคุณหญิง”ประมุขของบ้านอย่างพุฒเอ่ยแซวภรรยาที่ตอนนี้นั่งยิ้มหน้าบานไม่ยอมกินข้าวกินปลาเอาเสียเลย“แฮ่ม คุณก็ ฉันดีใจนิค่ะ ที่วันนี้ลูกชายคนโตของเรากลับมาบ้าน มาให้แม่กอดให้หายคิดถึงเสียที”“โธ่ แม่ครับ ก็ช่วงนี้ผมงานยุ่งๆ นี้ครับ ก็เลยไม่ค่อยมีเวลากลับบ้านใหญ่เลย”“เรื่องงานนะ เบาๆ ลงหน่อยก็ได้นะ พ่อว่านะ ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดี พีเก่งมากเลยนะ พ่อขอชื่นชม”“ใช่ครับพ่อ ตอนนี้นะไม่ว่าพี่พีจะจับโปรเจคอะไร ก็ทำกำไรให้กับบริษัททั้งนั้นเลยครับ”“แม่ว่าพีนะหยุดพักผ่อนซักสองสามอาทิตย์เถอะ เอางี้ไหม แม่นัดหนูฉาย เพื่อนเล่นสมัยที่ลูกๆเป็นเด็กให้เอาไหม พอดีน้องกลับมาพักผ่อนที่เมืองไทยพอดี พีจะได้ถือโอกาสนี้พาน้องไปท่องเที่ยวด้วยไงลูก”เมื่อคนเป็นแม่พูดจบ พีระถึงกับหันไปมองหน้าคนเป็นพ่อและน้องชายพร้อมทั้งถอนหายใจออกมาเบาๆนี้แม่ของเขาคงจะพยายาม

58คำขอ…ที่เต็มใจเมื่อนัดแนะกับเพื่อนๆ แล้ว มีนากับพายุก็ขอตัวพาลูกสาวตัวน้อยขึ้นไปนอนก่อน เพราะตอนนี้เด็กหญิงพักพิงนอนหลับคอพับคออ่อนตั้งแต่ลุงภีมภพอุ้มแล้ว แถมไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาทักทายเพื่อนสนิทของแม่เอาเสียเลย ทำให้บรรดาป้าๆ ทั้งหลายอดได้อุ้มหลานสาวตัวน้อยด้วยความเสียดาย“ดีใจไหม ได้กลับมาที่นี้อีก”พายุเอ่ยถามเมียรักที่ตอนนี้กำลังเอาลูกสาวตัวน้อยเข้าเต้าอยู่ด้วยแววตารักใคร่“ดีใจค่ะ ดีใจมาก แถมได้กลับมาเจอเพื่อนๆ ในที่เดิมๆ อีกด้วย ขอบคุณป๊านะ ที่พามา”ฟอด~ จุ๊บ~พายุหอมแก้มนวลของเมียรักพร้อมทั้งจูบเบาๆ ที่กระหม่อมของลูกน้อยด้วยความรัก นับวันพายุยิ่งกลายเป็นคนคลั่งรัก ติดลูกติดเมีย จนบรรดาเพื่อนสนิทของเขาเอ่ยปากว่า ไม่ค่อยเห็นหัวมันเลย ตั้งแต่ได้เมียกับลูกคืนกลับมาแต่พายุก็หาได้ใส่ใจไม่ เพราะเลิกงานปุ๊ป เขาก็ตรงดิ่งกลับบ้านมาหาลูกกับเมียทันที เพราะเขาอยากแบ่งเบาภาระของเมียรักบ้าง ถึงแม้ที่บ้านจะมีคุณย่าและบรรดาแม่บ้านทั้งหลายคอยช่วยเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยก็ตามเถอะ แต่เขาก็ไม่อยากให้เมียรักต้องเหนื่อยจนเกินไป“ป๊ามาลองนึกย้อนดู เราได้สาวน้อยพักพิงจากเขาใหญ่นี้หรือเปล่านะ เพราะ

57คนเดิม ที่เดิม สถานะเดิม (ที่เปิดเผยได้)“ปีนี้ไปเขาใหญ่อีกแล้วเหรอ”“ใช่ แต่เปลี่ยนสถานที่นะ เห็นบอกว่าปีนี้จัดยิ่งใหญ่กว่าปีที่แล้วอีก”“ฉันได้ยินฝ่ายงบประมาณเมาส์มอยกันที่โรงอาหารอ่ะ คุณพายุให้ตั้งงบสำหรับงานนี้เกือบสิบล้านเลยนะ”“หูยย จริงดิ”“ใช่ๆ ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน”“แล้วพวกเธอรู้ไหมว่าทำไมท่องเที่ยวบริษัทปีนี้ถึงได้จัดใหญ่โตอลังการขนาดนี้ ก็เพราะคุณพายุจะพาภรรยากับลูกน้อยมาเปิดตัวยังไงหล่ะ”“ห๊า !! จริงเหรอ ยังงี้ฉันก็อกหักเลยนะสิ อุตส่าห์เฝ้ามองทุกครั้งที่ท่านเข้ามาบริษัท เฮ่อออ”“เพ้อเจ้อจริงๆ ยัยแหวนแหวน”“จะว่าไป ก็คิดถึงมีนาเหมือนกันนะ นางชอบไปเที่ยวเขาใหญ่ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”“ใช่ๆ ไม่มีใครได้ข่าวคราวเลย นางใจดำจัง จะติดต่อกลับมาหาพวกเราบ้างก็ไม่ได้”“เนี๊ย ถ้าชาตินี้ฉันมีโอกาสได้เจอนางนะ ฉันจะด่าให้ โทษฐานที่หนีไปไม่บอกกล่าวกันซักคำ”“จะได้เจอหรือเปล่าเหอะ ป่ะ ไปทำงานที่เรารักกัน”ท่องเที่ยวประจำปี…..ที่เขาใหญ่ถึงแม้ว่าปีนี้จะเป็นการมาท่องเที่ยวและจัดเลี้ยงในพื้นที่เดียวกันกับปีที่แล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรดาพนักงานตื่นเต้น

56หวนคืนรัก“ป้าดีใจนะค่ะ ที่หนูมีนากับคุณหนูตัวน้อยหวนกลับมาอีกครั้ง ป้าดีใจมากๆเลย”“หนูก็ดีใจค่ะ ที่ได้กลับมาวิรากุลอีกครั้ง ได้กลับมาหาทุกๆคน”มีนาเอ่ยบอกกับป้าอ้วนและบรรดาคนงานในบ้านทุกๆ คนที่รวมใจกันออกมารอต้อนรับการกลับมาของเธอและลูกน้อย“ป้านึกว่าชาตินี้ป้าจะไม่ได้เจอหนูอีกแล้ว ไปอยู่ที่นูนเป็นยังไงบ้างค่ะ ลำบากมากไหม”ป้าอ้วนเอ่ยถามยังว่าที่นายหญิงคนใหม่ของวิรากุลพร้อมทั้งเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจไปด้วย จนคนอื่นๆ ต่างพากันยิ้มด้วยความเอ็นดู“สบายมากค่ะ ยายทองกับตาอินทร์ของยัยหนูพักพิงแกเมตตาแล้วก็ดูแลเราสองคนแม่ลูกดีมากๆ เลย แล้วก็ยังมีคุณลุงหมอนายที่แอบให้ความช่วยเหลือเราสองคนแม่ลูกอยู่ด้วยค่ะ”“พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร น้ำหล่ะอยากจะตีลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงซะเหลือเกิน แอบไปเจอหลานมาแล้วก็ไม่บอกพวกเรา ปล่อยให้พวกเราวุ่นกับการตามหามีนากับหลานน้อย โดยเฉพาะป๊าของเด็กหญิงพักพิง สภาพแต่ละวัน น้ำหล่ะนึกว่าจะต้องลงน้องไปบำบัดสุราเอาเสียแล้ว”“พูดแล้วก็เอาซักทีดีไหม เนี้ย คุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิง”คุณป้าสายธารพูดพร้อมกับง้างมือจะตีแขนสามีของตัวเอง จนคุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงต้องกระ

55กลับบ้านเรา"ลูกสาวป๊าหลับหรือยังน้าา""หลับแล้วค่ะ เดียวหนูเอาลูกไปนอนในเปลก่อน""ให้ลูกนอนกับเราได้ไหม""หือ""ป๊าอยากนอนกอดหนูกับลูกครับ อยากชดเชยเวลาที่ป๊าเป็นคนทำมันหายไป""รู้ตัวด้วยเหรอ ว่าตัวเองผิด""ได้ทีตอกย้ำไม่หยุดเลยนะ" พายุตีปลายจมูกเมียรักเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว"ป๊ารู้ครับว่าป๊าทำผิด ป๊าขอโอกาสหนู ขอโอกาสพักพิง อีกครั้งได้ไหมครับ ป๊าสัญญาด้วยชีวิตของป๊า ป๊าจะไม่มีทางทำให้หนูกับลูกผิดหวังอีกแน่นอน ชีวิตหนูกับลูกนับต่อจากนี้ จะมีแต่รอยยิ้มและความสุข ป๊าสัญญาครับ"พูดจบพายุก็ก้มลงจูบขมับของเมียรักและลูกสาวตัวน้อยที่ตอนนี้นอนหลับสนิทในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปเรียบร้อยแล้ว"หนูกับลูกจะลองเสี่ยงกับคำสัญญาของป๊าอีกซักครั้งคะ หวังว่าหนูกับลูกจะไม่ตัดสินใจผิดพลาด""เชื่อใจได้เลยครับ""ป๊ารักหนูกับลูกนะครับ""หนูก็รักป๊าค่ะ รักมาตลอด"หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว สามคนพ่อแม่ลูกก็นอนกอดกันจนหลับไปด้วยความสุขที่ล้นเปี่ยม เพราะนับจากนี้เป็นต้นไป คำว่า "กาฝาก" ก็ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงที่ชื่อ มีนา วิรากุล อีกอย่างแน่นอนครืด ครืด ครืด....มีนาเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือที่ก

54โหยหา NC+++อุ๊แว อุ๊แว อุ๊แวเสียงร้องของลูกสาวตัวน้อยดังขึ้น ทำให้คนเป็นพ่อแม่ที่ตอนนี้ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่เพราะพึ่งเสร็จสิ้นภารกิจสำคัญรีบผงะออกจากกันทันที“อุ๊ย!!”เมื่อพ่อของลูกถอดถอนความเป็นชายออกจากร่องรัก น้ำขาวขุนที่พ่อของลูกปล่อยเข้าไป ก็ค่อยๆ ไหลย้อนลงมาตามขาเรียวอย่างมากมาย เมื่อพายุเห็นดังนั้นจึงคว้าแขนของมีนาให้หยุดรอก่อน“หนูยืนรอแปป ป๊าไปหยิบทิชชู่ก่อน”“ไม่ต้อง เดียวฉันจัดการเอง”“รอ!!”“ฮึยย เอาแต่ใจตัวเอง”เมื่อได้ทิชชู่มา คนต้นเรื่องก็ค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงกลางหว่างขาของเมียรักเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำรักที่เขาพึ่งปล่อยเข้าไปจนหมดแม็กให้กับเมียรักทันที โดยที่ไม่นึกรังเกียจแต่อย่างใด“เดียวทำเอง เอามานี้”เมื่อมีนาเห็นว่าพ่อของลูกกำลังจะทำอะไร เธอจึงรีบแย่งเอาทิชชู่ที่อยู่ในมือของชายหนุ่มมาเพื่อจัดการทำความสะอาดบริเวณจุดซ้อนเร้นของตัวเอง เพราะหากปล่อยให้เขาเป็นคนเช็ดทำความสะอาดให้ก็ไม่รู้จะเสร็จตอนไหน อีกอย่างลูกสาวตัวน้อยยังร้องไม่หยุด“ยืนอยู่เฉยๆ เดียวป๊าจัดการเอง ป๊าเป็นคนทำให้มันเลอะนะ”“ก็รู้นิว่ามันเลอะ แล้วจะปล่อยเข้ามาทำไม เดียวก็พลาดอ

53ไม่เจอซักที ไม่ดีขึ้นเลย NC++เมื่อคุยกันดีๆ ไม่ได้ แถมยังมาพูดจาไม่เข้าหูอีก มีอย่างที่ไหนมาบอกว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน แถมตอนนี้ใครจะมาจีบเธอก็ได้ เพราะเธอโสดถามก่อนเหอะ เอาอะไรมาโสด เอาอะไรมาไม่มีสิทธิ ลูกก็มีด้วยกันแล้ว ทะเบียนสมรสก็มี คนอย่างมีนาไม่เจอซักที คงจะไม่ดีขึ้นจริงๆ สินะ“คุณลม!! ปล่อย!! อือ…อย่าถอด”มือหนาพยายามปลดเปลืองเสื้อผ้าของคนบนตักที่กำลังพยศอยู่ตอนนี้ด้วยความทุลักทุเล ปากหนาก็บดขยี้จูบริมฝีปากบางของเมียรักด้วยความโกรธและน้อยใจ เมื่อบนร่างกายของเมียรักไม่เหลือสิ่งปกปิดเลยซักชิ้น พายุก็เริ่มลงมือทรมานมีนาทันทีปากหนาเริ่มซุกไซดูดเลียไปทั่วหน้าอกอวบอิ่มจนถึงจุกสีชมพูหวาน ที่ตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของเขาถือครอบครองอยู่ พายุก็ทั้งกัดทั้งดูดด้วยความหลงไหล สลับทั้งซ้ายขวาไม่ให้น้อยหน้ากัน เมื่อปากดูดเลียเต้าซ้าย เต้าขวาก็โดนบีบคั้นจากมือหนาไม่หยุดหย่อน“อื้อ คุณ..คุณลม..ปล่อยฉัน”จ๊วบ จ๊วบ“จะให้ป๊าปล่อยจริงๆเหรอ”พายุละริมฝีปากหนาออกจากเต้าอวบ พร้อมทั้งเอ่ยถามเมียรักด้วยความเจ้าเล่ห์ เพราะตอนนี้เขารู้ว่าอารมย์ของเมียกำลังติด ไม่มีทางที่จะหยุดอย่างที่ปากว่าอย่างแน