ใต้เงาบำเรอรัก

2เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อเมื่อเนเน่เรียนจบมหาวิทยาลัย หญิงสาวก็ได้เข้าทำงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่ง ที่นักศึกษาจบใหม่หรือแม้กระทั่งหลายคนๆ ที่กำลังหางานต่างใฝ่ฝันที่จะได้เข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งนี้ อันเนื่องมาจากความมั่นคงและค่าตอบแทนที่ค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับบริษัทอื่นๆแต่ด้วยความสามารถที่พ่วงมาด้วยดีกรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ทำให้เนเน่นั้นสามารถผ่านด่านทดสอบและบทสัมภาษณ์ จนได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในบริษัทแห่งนี้และที่สำคัญบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่แห่งนี้ เป็นธุรกิจครอบครัวของพีระ ที่ตอนนี้กำลังเรียนรู้งานในตำแหน่งท่านรองของบริษัทนั้นเองนอกเหนือจากความมั่นคงและค่าตอบแทนที่ค่อนข้างสูงและนี้ก็คืออีกเหตุผลหนึ่งที่เนเน่เลือกที่จะเข้ามาทำงานในบริษัทแห่งนี้ใช่ เธอแอบชอบพีระ มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน โดยความรู้สึกของเธอที่มีต่อพีระนั้น มันค่อยๆเริ่มจากการที่พีระนั้นดูใจดีและจริงใจกับเธอ คอยช่วยเหลือเธอและปกป้องเธอจากการที่ถูกเพื่อนๆ เหน็บแหนมและถากถ่างเรื่องสังคมและชาติกำเนิดมาตลอดเพราะในบรรดาเพื่อนๆ ของเธอ พีระจะเป็นคนเดียวที่ไม่เคยดูถูกดูแคลนเธอเลยซักครั้ง

4ผู้หญิงที่เขาเลือกเมื่อถึงแก่เวลาอันสมควร ทุกคนต่างก็พากันแยกย้ายกันกลับ โดยพีระเองก็อาสาไปส่งพิมดาวที่คอนโดเหมือนในทุกๆครั้งโดยตลอดเวลาที่รู้จักกัน คบหาเป็นเพื่อนสนิท จนถึงขั้นที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งได้พูดคุยกันเรื่องที่จะให้หมั้นหมาย พีระเองก็ให้เกียรติพิมดาวเสมอมา ไม่เคยก้าวล่วง หรือล่วงเกินให้เธอเสียหายแม้แต่น้อยไม่ใช่ว่าพีระดูไม่ออก ว่าพิมดาวพยายามทอดสะพานให้เขาเพียงใด หากเขาจะทำตามความคึกคนองของวัย ก็ไม่ผิด เพราะยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว การที่ต่างคนต่างพึงพอใจซึ่งกันและกัน จะมีอะไรกันมันไม่ใช่เรื่องแปลกแล้วแต่ที่เขายังให้เกียติและไม่ล่วงเกินหรือทำตามใจตัวเองไปมากกว่านี้ก็เพราะว่า เขารู้สึกดีกับพิมดาวมากเป็นพิเศษ อยากทะนุถนอมเธอ ไปจนถึงวันที่ทั้งสองตกลงปลงใจแต่งงานกันจะดีกว่าเมื่อพีระขับรถมาส่งพิมดาวที่หน้าคอนโด ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยให้หญิงสาวเหมือนเฉกทุกครั้ง ก่อนที่จะเดินไปส่งเธอที่หน้าประตูลิฟต์เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก แทนที่พิมดาวจะก้าวเข้าไปเพียงคนเดียวเหมือนกับทุกครั้งที่ชายหนุ่มมาส่ง แต่เธอกับคว้าข้อมือของพีระเพื่อดึงให้ชายหนุ่มเข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน“พิมครั

6สาเหตุของปัญหา“พี่กรค่ะ คุณพีระไม่อยู่เหรอค่ะ เน่ไม่เห็นหลายวันแล้ว”เนเน่เอ่ยถามถึงเพื่อนสนิทที่เป็นท่านรองของบริษัทแห่งนี้กับเลขาคนสนิทของเขา เพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอไม่เห็นพีระเข้ามาในบริษัทเลย ประชุมบอร์ดก็ไม่ได้เข้า“อ่อ ท่านรองบินไปอังกฤษกับครอบครัวนะ ยังไม่มีกำหนดกลับ เนเน่มีอะไรหรือเปล่า หรือถ้าด่วนมาก เดียวพี่ส่งไลน์แจ้งท่านรองให้”“ไม่มีค่ะ เน่แค่สงสัยเฉยๆ งั้นเน่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ”“ครับ”“เขาคงไปพักผ่อนกับครอบครัวแหละ ไม่น่าจะมีอะไรหรอกมั้ง” เนเน่เอ่ยนึกในใจ ถึงการเดินทางไปประเทศอังกฤษของเพื่อนสนิทของตนเอง เพราะโดยปกติแล้ว หากเขาต้องเดินทางไปต่างประเทศหรือต่างจังหวัดพีระจะต้องเอ่ยบอกเธอทุกครั้ง เพราะชายหนุ่มจะชอบถามว่า เธออยากได้ของฝากอะไรไหม ถึงแม้หากเธอบอกว่าไม่ต้องการอะไร ชายหนุ่มก็จะซื้อมาฝากตลอด แต่รอบนี้เธอแค่แปลกใจว่าทำไมชายหนุ่มถึงไม่ได้บอกกล่าวเธอเหมือนเช่นทุกครั้งก็ไม่รู้ประเทศอังกฤษ….หลายวันที่ผ่านมา พีระและคนในครอบครัวต่างมาเฝ้าติดตามอาการของพัชระอย่างใกล้ชิด แม้แพทย์ประจำตัวจะบอกว่าน้องชายของเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงก็ตาม แต่ครอบครัวของพวก

8เป็นเธอจริงๆใช่ไหม“ญาติคุณพัชระครับ”เมื่อคุณหมอประจำห้องฉุกเฉินเรียกหาญาติคนเจ็บ ทุกคนที่เฝ้ารออยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างใจจดใจจ่อ ต่างพากันวิ่งกรูเข้าไปหาคุณหมอเพื่อถามไถ่อาการบาดเจ็บของพัชระทันที“น้องผมเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ”“อาการของคนเจ็บถือว่าค่อนข้างสาหัสมากนะครับ เนื่องจากคนเจ็บได้รับการกระทบกระเทือนหลายจุด โดยเฉพาะบริเวณศีรษะ ทำให้มีเลือดคลั่งในสมอง เราจำเป็นต้องทำการผ่าตัดด่วน เพื่อรักษาชีวิตของคนเจ็บไว้”“ตาพัชลูกแม่ ฮืออ”“คุณ!!”“คุณแม่ครับ!!”เมื่อนางลินดาได้ยินที่หมอประจำห้องฉุกเฉินแจ้งเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของลูกชายคนเล็ก นางถึงกับเป็นลม ลมพับไปทันที“คุณพ่อพาคุณแม่กับคุณป้าไปพักก่อนครับ เดียวผมจะไปคุยรายละเอียดกับหมออีกที”“พ่อฝากน้องด้วยนะพี”“ครับ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วง น้องจะต้องไปเป็นอะไร”แม้จะบอกคนเป็นพ่อว่าน้องชายเพียงคนเดียวจะต้องไม่เป็นอะไร แต่ใครจะรู้ว่าภายในใจของพีระนั้น แตกสลายแบบไม่มีชิ้นดี เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องที่อังกฤษจนมาถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นวันนี้ พีระได้แต่ตั้งคำถามว่าทำไมนะครอบครัวของพวกเขาจะต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ด้วย“ไอ้พี น้องเป็นไงบ

10ต้องการเหตุผลหลังจากวันนั้นมานี้ก็จะครบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เนเน่ไม่สามารถติดต่อหรือขอเข้าพบพีระได้เลย หญิงสาวพยายามส่งข้อความไปหา หรือแม้กระทั่งโทรติดต่อไป ก็ไม่มีการตอบรับจากพีระเลย สอบถามจากทินกรเลขาคนสนิทของเขา ก็ได้คำตอบเดิมๆ นั้นก็คือท่านรองไม่ว่าง เดินทางไปต่างประเทศ ไม่สะดวกให้ใครเข้าพบหรือรับนัดใคร ซึ่งมันเป็นแบบนี้มาตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ จนตอนนี้เนเน่เองก็เริ่มที่จะถอดใจกับการรับรู้ถึงเหตุผลทมี่สั่งย้ายเธอไปอยู่ส่วนกลางแบบกระทันหันเช่นนี้และในเมื่อมีคำสั่งย้าย ลูกจ้างอย่างเธอก็จำเป็นต้องทำตามคำสั่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้ว่าในใจจะไม่อยากไปก็ตามเมื่อโดนย้ายมาส่วนกลาง เนเน่ก็พยายามเรียนรู้งานจากหัวหน้างานใหม่ด้วยความใส่ใจและอดทน เพราะหน้าที่ตรงนี้ถือว่าค่อนข้างหนัก เมื่อไหร่ที่กำลังคนไม่พอ หญิงสาวก็จะถูกส่งตัวไปทดแทนตรงจุดนั้นทันทีฉะนั้นแล้วเนเน่จึงต้องใช้ความพยายามและความอดทนเป็นอย่างมาก ที่จะต้องทำความเข้าใจกับหน้างานหลายๆส่วนในเวลาพร้อมๆ กันเช่นนี้“เนเน่เที่ยงแล้วไปกินข้าวกัน”รสา หรือ สา สาวแว่นสุดเฉิ่มแต่คำพูดคำจาตรงข้ามกับบุคลิกของเธออย่างสิ้นเชิง เพราะถ้าหา