Novelas de Suntharee Saekhow

ตอนที่ 14 : เกมนี้…เธอพร้อมจะแลกหรือยัง?เปลือกตาบางค่อย ๆ ขยับช้า ๆ ก่อนที่น้ำหวานจะพยายามลืมตาขึ้นท่ามกลางความมึนงงภาพตรงหน้าเลือนรางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเพดานสีขาวสูงตระหง่าน แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนหนา กระทบพื้นหินอ่อนจนเกิดประกายวาววับน้ำหวานขมวดคิ้วด้วยความสับสนฉันยังไม่ตาย?น้ำหวานพูดน้ำเสียงแผ่วเบาเพราะร่างกายที่ยังอ่อนแรงอยู่จากการบอบช้ำตามร่างกายแต่โชคยังดีไม่น้อยที่ไข้ของเธอได้ลดลงบ้างแล้วนั่นแปรว่าร่างกายของเธอกำลังฟื้นตัวได้อย่างดี และตอบสนองต่อตัวยาต่าง ๆที่คุณหมอสาวได้ฉีดยารักษาไว้ให้เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นจากเตียง แต่ด้วยความเจ็บปวดบริเวณต้นแขนกับใจกลางสาวแล่นขึ้นมาจนเธอต้องชะงัก ใบหน้าหวานนิ่วลง ก่อนจะก้มลงมองแขนของตัวเองและช่วงล่างของลำตัวผ้าพันแผลสีขาวถูกพันเอาไว้ที่แขนข้างขวาอย่างเรียบร้อย และสายน้ำเกลือที่ถูดเจาะเข้าเส้นเลือดดำบนมือบางของเธอภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำใบน่าหล่อยิ้มร้ายและดวงตาคมกริบของใครบางคนที่เธอจำชื่อของเขาได้ขึ้นใจ…“เดรโก…”น้ำหวานพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นทันทีเ

ตอนที่13:เหยื่อล่อ !เจย์สันชะงักมือ ก่อนจะหันกลับไปเลิกคิ้วข้างเดียวมองน่าต้นเสียงด้วยสีหน้าสงสัยปนเจ้าเลย์กวนอารมณ์“อะไรของมึงวะ แค่—”“กูบอกว่าเอามือออก““เค้—”เจย์สันยักไหล่เบาๆ เบ้มุมปากหนาอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออกจากเส้นผมของร่างบาง แล้วปล่อยแขนลงข้างตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไปคุยกันต่อที่ห้องกุ !”ร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสาบราคาแพง เอียงศีรษะส่งสัญญาณให้เพื่อนของเขาไปคุยกันต่อที่ห้องทำงาน“รบกวนนมนิ่มให้คนไปส่งคุณหมอให้ผมหน่อยนะครับ รบกวนด้วยนะครับ”เจย์สันหันเป็นขอความช่วยเหลือจากนมนิ่มโดยไม่สนใจเลยว่าคุณหมอสาวสวยตรงน่าที่มาด้วยจะเต็มใจกลับไปโดยที่ไม่มีเขาไปส่งหรือไม่นมนิ่มพยักน่ายิ้มรับคำว่ายวานของเจย์สันด้วยความเต็มใจ“ได้คะคุณเจย์สันไม่ต้องห่วงเลยคะ เดี๋ยวป้าให้คนขับรถไปส่งคุณหมอถึงโรงพยาบาลอย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ”“เหอะ ! ”หมอสาวหัวเราะในลำคอ เสยะยิ้มมุมปากให้กับความไม่เอาไหนของคุณหมอมาเฟียหนุ่ม ที่คิดจะหิ้วเธอไปไหนก็ไป เสร็จสมก็ปล่อยทิ้งเธอไว้กลางทาง แต่ถึงให้เลือกใหม่อีกกี่ครั้ง เธอก็เลือกที่จะมากับเขาอยู่ดี !ภายในห้องทำงานสีเข้มของเดรโก บรรยากาศเง

ตอนที่12 : รักษาโดย (หมอเถื่อน) “ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก ป้าขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณ” นมนิ่มเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนใหญ่เห็นคราบเลือดเต็มที่นอนพร้อมกับร่างเปลือยเปล่าของเด็กสาวตรงหน้าที่อยู่ใต้ผ้าห่มหลับตาพริ้มแน่นิ่ง! เสื้อผ้าขาดวิ่นกระจัดกระจาย ดูก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร ! เพราะคฤหาสน์แห่งนี้มีระบบป้องกันอย่างดี หากจะมีใครทำเรื่องเหล่านี้ได้ คงไม่ใช่พวกโจรขโมยอย่างแน่นอน! “ว้ายยย ! พระเจ้าช่วย !” นมนิ่มรีบวางถาดอาหารที่นำมาให้ร่างบางหลังจากที่เธอหลับไหลไปข้ามวันข้ามคืน ด้วยความร้อนใจกับภาพที่เห็น หญิงชราและรีบสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างบางพร้อมกับจับตามเนื้อตามตัวและเอามืออังหน้าผากอีกครั้งเพราะตอนนี้ร่างบางตรงหนาตัวร้อนจี๋เหมือนไฟ “ตายแล้วแม่คุณ ! เวรกรรมอะไรกันนักนะ.. ตัวร้อนเป็นไฟเชียว ขืนปล่อยไวแบบนี้ต้องแย่แน่ๆแม่คุณเอ้ยยย….” นมนิ่มรีบเตรียมน้ำอุ่นอุนหภูมิห้องใส่กะระมังและหาผ้าสะอาดๆมาเช็ดตามเนื้อตัวของร่างบางเพื่อบรรเทาพิษไข้ ให้ร่างบางสบายตัวขึ้น นมนิ่มเอามืออังที่หน้าผากมนของเธออีกครั้งเพื่อเช็คอุณหภูมิอาการพิษไข้ของเธอหลังจากเช็ดตัวให้เธอเสร็จ “ไข้ไม่ลดลงเลย แม่คุณ ! แ

ตอนที่11: ไม่ขัดขืน“หน้าที่ของเธอมันยังไม่จบหรอกนะ ! เธอต้องถ่างขาให้ฉันกระแทกอีกทั้งคืน ! ”เดรโกไม่พูดเปล่าเขาเอามือหนาสาวท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์ขึ้นลงอย่าใจเย็น ทุกครั้งที่รวมรักกับเธอเขาไม่เคยใส่ถุงยางป้องกันใดๆ เพราะสำหรับเด็กสาวบริสุทธิ์อย่างเธอแค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาแล้ว และเธอต้องเป็นสมบัติของเขาแต่เพียงผู้เดียว “ถ้าหนูยอมคุณ คุณจะยังไว้ชีวิตเราสองคนพ่อลูกใช่มั้ยคะ” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อและยอมจำนนกับสิ่งที่เขามอบให้ “มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจำทำให้ฉันพอใจได้แค่ใหน!”มาเฟียหนุ่มรูปงามหันกลับมาสนใจกับเรือนร่างงามของเธออีกครั้ง โดยไม่มีการขัดขืนใดๆจากร่างบางตรงน่านิ้วมือร้ายเริ่มชักเขาออกรูสวาทของเธออีกครั้ง พร้อมกับมอบจูบที่เร้าร้อนให้กับเธอ ลิ้นหนาสอดแทรกชิมรสความหวานในโพรงปากของเธออย่างง่ายดายไร้การขัดขืนจูบของเขาเร้าร้อนขึ้นเลื่อยๆจนสาวน้อยตรงหน้าถึงกับตอบกลับรสจูบด้วยความวาบหวามและพยายามตั้งรับจูบของเขาอย่าไม่ประสีประสาร่างหนาไม่รอช้าเขาค่อยๆสอดใส่ท่อนเอ็นยักษ์เข้าไปในรูสวาทของเธอทีเดียวมิดลำ จนร่างบางสะดุ้งเฮือกทุกครั้งกับขนาดท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์ขนาดพิเศษของเขา

ตอนที่10:นิ่งเป็นหลับขยับเป็นตอก“อะเฮือกกกก เห่อ เห่อ เห่อ ๆ ๆ” ดวงตากลมโตของเธอสั่นระริกน้ำตาคลอเบ้าเหมือนลูกกวางน้อยที่กำลังหวาดกลัวเงามืดกับความรู้สึกหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว“คุณพ่อ !!!” เมื่อเธอได้สติกลับมาภาพแรกกลับเป็นใบหน้าของพ่อเธอที่ฉายชัดสวนตีขึ้นมากับภาพทับซ้อนของใบน่าหล่อร้ายแววตาดุดันสีฟ้าครามคู่นั้นของเดรโก“คุณพ่อ ! คะ หึก….คุณพ่ออยู่ที่ไหนคะ หึก….หวานอยากกลับบ้านของเรา หวานไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว…ฮื้อๆๆๆ”น้ำหวานหลับตาลง น้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมโตอาบแก้มใสด้วยความหวาดกลัว ขณะที่มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นจนปลายนิ้วซีดเธอมองพื้นเพดานห้องนอนห้องหนึ่งทั้งน้ำตาโดยที่ตัวเธอเอกก็ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังอยู่ที่ไหนหลังจากเหตุการณ์เลวร้ายที่ได้จบลงในคืนนั้น “ทำไมฉันยังตื่นอยู่แบบนี้กันนะ ทำไมฉันถึงยังไม่ตาย ได้โปรดใครก็ได้พาฉันไปจากที่นี่ที” น้ำหวานนอนร้องให้สะอึกสะอื้นอยู่บนที่นอนหนานุ่มหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลรินออกจากหางตาคู่งามของเธอจนหมอนเปียกชื้น ร่างบางพรางกระชับผ้าห่มเข้าหากอดตัวเองเอาไว้แน่นเหมือนปลอบใจตัวเองและปกป้องตัวเองจากความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเ

ตอนที่9: ฝันร้ายเมื่อลืมตาตื่นหลังบานประตูห้องเชือดที่ปิดลงอย่างสนิท นมนิ่มรีบสาวเท้าพุ่งตรงไปหาร่างบางที่นอนนิ่งหมดสติอยู่บนโต๊ะที่เย็นเฉียบ ร่างท้วมของนมนิ่มไล่สายตามองตามเนื้อตามตัวของเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มตรงหน้าด้วยความสงสารและเวทนา ที่เนื้อตัวของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยของการร่วมรักที่โหดร้ายจนน่าตกใจนมนิ่มรีบหาผ้าปูโต๊ะสีขาวในห้องที่พอจะหาได้ในตอนนี้มาห่อหุ้มร่างบางของเด็กสาวนิรนามคนนี้เอาไว้เพื่อบรรเทาความเหน็บหนาวที่นมนิ่มสัมผัสได้จากผิวกายของเธอ ที่ขาวซีดลงเหมือนกระดาษสาจนน่าเป็นห่วงไม่น้อยร่างท้วมของหญิงชราวัยกลางคนค่อย ๆ ประคองร่างบางของเด็กสาวขึ้นมาพาดไว้ในอ้อมแขนอวบของเธออย่างอ่อนโยนและเบามือ พร้อมกับลูบผมของเด็กสาวตามกรอบหน้าที่ถูกบดบังใบหน้าของเธอไว้จากผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง และพลางพูดกับร่างเล็กด้วยน้ำเสียงที่เมตตาและอ่อนโยน…..“ตาย! แล้ววววแม่หนู…เป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน! หน้าตาก็น่ารักสะสวย ยังเด็กอยู่เลยแท้ ๆ เลย ไปทำผิดอะไรมาหึ้นางหนูเอ๋ยยยยย ถึงถูกนายท่านกระทำขนาดนี้”นมนิ่มก้มลงมองใบหน้าเรียวไข่ได้รูปของเธอด้วยแววตาเป็นห่วงปนรู้สึกสงสารและหดหู่กับสิ่งที่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ