Novels by Dumbown_SN

ตุบ ! ปัก !ขาและร่างกายของเธอสั่นเทา จากแรงกระแทกที่ถาโถมเข้ามาจนหมดเรี่ยวแรง ล้มไปนอนกองกับพื้นรถหรูน้ำหวานค่อย ๆ ขยับใส่แพนตี้ของเธอขึ้นตามเดิมและจัดแจงเสื้อผ้าของเธอทั้งน้ำตาด้วยใบน่าที่ซีดเซียว“อย่าทำน่าเหมือนจะตาย ทำน่าให้มันดีๆเหมือนตอนที่ครางใส่ฉันหน่อย ฉันว่ามันน่ามองกว่าเยอะเลย”“เธอไม่ตายเพราะโดนฉันกระแทกหรอก เธออาจจะตายเพราะขัดคำสั่งฉันมากกว่า”เขายังคงพูดจาเฉียดเฉือนเธอด้วยสาตาคมกริบและจัดแจงเสื้อผ้าของเขาอย่างใจเย็นน้ำหวานค่อยๆขยับร่างกายที่ยังสั่นๆของเธอกลับไปนั่งที่มุมเบาะเดิมเธอกอดตัวเองไว้แบบนั้น ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่มือเธอพอจะกำไว้ได้ ดวงตาบวมแดงจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างว่างเปล่า แสงไฟถนนไหลผ่านใบหน้าซีดเผือดเป็นจังหวะฝั่งตรงข้าม เดรโกนั่งนิ่ง ไขว่ห้าง ใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่มีใครพูดอะไรรถตู้คันหรูของเดรโกรเพียงคันเดียวที่เลี้ยวออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ทางลัดเลียบแม่น้ำตามคำสั่งของเขาและปลีกตัวออกมาจากกลุ่มขบวนรถบอร์ดี้การ์ดของเขาทั้งห้าคันที่ตามมาด้วยก่อนน่านี้ รถตู้เลี้ยวออกจากถนนใหญ่ มุ่งสู่ทางลัดเลียบแม่น้ำที่แทบ

ทางเดินภายในโรงแรมเงียบจนได้ยินเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนทุกจังหวะมือที่โอบเอวเธออยู่ยังคงหลวม ๆ เหมือนเดิม แขกที่เดินสวนไปมาคงเห็นเพียงคู่รักคู่หนึ่งที่เดินเคียงกันอย่างสง่างาม ไม่มีใครรู้เลยว่าปลายนิ้วของเขากดลงบนสีข้างเธอแน่นขึ้นทุกก้าวน้ำหวานเหลือบมองวูฟรินที่เดินตามหลังมา รอยช้ำแดงที่มุมปากนั้นเริ่มบวมเป่ง"คุณเดรโกคะ..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "คุณวูฟรินเขาไม่ผิด หวานเป็นคนเดินออกไปเอง เขา..."เขาไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะหันมามองความเงียบนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าคำตวาดใด ๆทันทีที่พ้นประตูด้านหลังโรงแรม พ้นสายตาแขกและพนักงานทุกคน มือที่เคยโอบเอวก็เลื่อนลงมาคว้าข้อมือเธอไว้ตรงรอยแดงที่เบสเพิ่งจับไว้เมื่อครู่แล้วกระชาก"คุณเดรโก! หวานเจ็บ..."เขาลากเธอเดินลงบันไดหินไปยังลานจอดรถด้านหลังโดยไม่ชะลอฝีเท้า ส้นรองเท้าของน้ำหวานพลิกจนเธอเซไปข้างหน้า แต่แรงที่บีบข้อมืออยู่นั้นดึงเธอให้ทรงตัวต่อไปได้ เหมือนสัตว์ที่ถูกจูงด้วยโซ่รถตู้สีดำจอดรออยู่ใต้แสงไฟสลัว เจมส์เร่งฝีเท้าแซงขึ้นไปเลื่อนประตูเปิดให้ แล้วถอยออกมายืนหันหลังให้ทันทีเดรโกเหวี่ยงร่างบางเข้าไปข้างในน้ำหวานกระแทกลงกับเบาะหนั

"ค่ะ...เจนนี่ทำได้เสมอเลยค่ะ"เธอตอบเสียงหวานฉ่ำ แขนเรียวคล้องรอบลำคอของเดรโกอย่างเคยชิน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปหาเขาโดยไม่สนใจว่าในห้องนี้ยังมีใครอีกคนนั่งอยู่ในห้องอาหารนี้ด้วยกันและเดรโกก็ไม่ได้ผลักไสเธอแต่อย่างใดริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอย่างร้อนแรง ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีการเกริ่นนำ มีเพียงความรุนแรงของคนที่ต้องการระบายบางสิ่งออกมา มือใหญ่ของเดรโกเลื่อนขึ้นไปกดท้ายทอยของเจนนี่ให้ใกล้เข้ามาอีก เสียงหายใจหอบถี่ของหญิงสาวดังแทรกความเงียบของห้องอาหารที่กว้างขวางนั้นน้ำหวานนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายโต๊ะดวงตากลมโตมองค้างภาพตรงหน้าอยู่กลางอากาศ อาหารบนจานที่แสนอร่อยเมื่อครู่เริ่มเย็นชืด เธอควรจะหันหน้าหนี ควรจะก้มลงมองจาน ควรจะทำอะไรก็ได้ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ภาพตรงหน้าเหมือนมีดที่ค่อย ๆ กรีดลงกลางอก ช้า ๆ และลึกขึ้นเรื่อย ๆเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์รู้สึกแบบนี้ เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกพามาอยู่กับเขาด้วยเงื่อนไขที่ไม่ได้เลือกเอง เขาไม่เคยสัญญาอะไรกับเธอ ไม่เคยแม้แต่จะมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนด้วยซ้ำแต่ทำไม...ทำไมเธอถึงเจ็บขนาดนี้เจนนี่ถอนริมฝีปากออกเพียงนิด ลมหา

ชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากห้อง ประตูบานหนาปิดลงเบื้องหลังอย่างแผ่วเบา ทิ้งความตึงเครียดทั้งหมดเอาไว้ข้างในที่ปลายทางเดิน น้ำหวานยืนรออยู่ตรงนั้น สองมือกุมกันแน่นอยู่ด้านหน้า ทันทีที่เห็นเงาร่างของพ่อ เธอก็รีบก้าวเข้าไปหา ดวงตากลมโตไล่มองใบหน้าของเขาอย่างร้อนรน ราวกับกำลังค้นหาร่องรอยของบางสิ่งที่เธอกลัวจะได้เห็น"คุณพ่อ...เป็นยังไงบ้างคะ เขาไม่ได้ทำอะไรคุณพ่อใช่ไหม"ชายวัยกลางคนยิ้มให้ลูกสาว รอยยิ้มเดิมที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้ ทว่าวันนี้มันดูอ่อนล้ากว่าทุกครั้ง"ไม่มีอะไรหรอกลูก พ่อแค่มาคุยธุระ"เขายกมือขึ้นจัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอให้เข้าที่ ช้า ๆ และประณีต ราวกับอยากจดจำทุกเสี้ยวของใบหน้าหวานละมุนนี้เอาไว้ให้นานที่สุด"หวาน ฟังพ่อนะลูก"น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แต่หนักแน่นจนเธอรู้สึกได้ว่าสิ่งที่กำลังจะได้ยินไม่ใช่เรื่องธรรมดา"ช่วงนี้พ่อต้องไปทำงานสำคัญให้คุณเดรโก เป็นงานใหญ่ที่พ่อต้องทำให้สำเร็จให้ได้ อาจจะไม่ได้มาหาหนูสักพัก""งานอะไรคะ""เรื่องของผู้ใหญ่หนะลูก" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ "ระหว่างนี้หนูอยู่ที่นี่ เชื่อฟังคุณเดรโกนะลูก อย่าดื้อ อย่าทำอะไรให้คุณเดรโกไม่พอใจ"น้ำหวาน

“มาแล้วเหรอ”เพียงได้ยินเสียงที่คุ้นเคย น้ำหวานก็รู้สึกเหมือนหัวใจที่แข็งกระด้างมาตลอดทางกำลังค่อย ๆ แตกออกและพองโต“คุณพ่อ…”เธอเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ ก่อนจะโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อโดยไม่สนใจสายตาของใครชายชราวัยกลางคนชะงักไปเพียงครู่หนึ่ง ก่อนยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้แน่น มือหยาบกร้านลูบศีรษะเธอเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กตัวเล็ก ๆ ที่หลงทางมานาน“น้ำหวานของพ่อ…”เพียงคำเรียกนั้น น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นมาตลอดทั้งวันก็แทบเอ่อล้นออกมา“หวานคิดถึงคุณพ่อค่ะ”“พ่อก็คิดถึงลูก”เขาลูบหลังเธอช้า ๆ ก่อนผละออกเพื่อมองใบหน้าลูกสาวให้เต็มตา“ให้พ่อดูหน่อยสิ”ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นแตะแก้มลูกสาวอย่างอ่อนโยน แต่เพียงครู่เดียว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยจาง ๆ สีแดงคล้ำบริเวณลำคอขาวที่เสื้อปกปิดเอาไว้ไม่มิดมือของเขาชะงักค้างรอยนั้นอาจเลือนจางลงไปมากแล้ว แต่สำหรับคนเป็นพ่อ…มันมากพอที่จะทำให้หัวใจหล่นวูบเขามองรอยนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตาลูกสาวน้ำหวานเงยหน้าขึ้นมือของผู้เป็นพ่อแตะแก้มเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าซีดเซียวของลูกสาว ก่อนขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง“ทำไมผอมลงขน

ตอนที่16: ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องที่ทำงานใหญ่ที่บรรยากาศอบอวนเต็มไปด้วยกลิ่นไอความราคะที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน จากร่างของมาเฟียหนุ่มและเด็กสาวร่างบาง เดรโกกดรับสายโทรศัพท์ที่เปิดสปิคเกอร์โฟนเชื่อมต่อเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่แม้แต่จะชะงัก เขารับสายด้วยสีหน้าหอบเหนื่อยแดงก่ำด้วยความกำหนัด และรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม สวบ ๆ สวบ ๆ ตับ ! ตับ ! “สวัสดีครับคุณเดร ผะผม” ยังไม่ทันที่น้ำเสียงของชายชราวัยกลางคนจะพูดจบ.. “ว่าไง ! ” น้ำเสียงนั้นเย็นชา ราบเรียบ และไร้ความเป็นมิตร ราวกับกำลังสั่งงานลูกน้องคนหนึ่ง แต่เอวสอบของเขายังคงตอกอักรูสวาทของร่างบางอย่างไม่ลดละแต่ลดจังหวะลงเนิบนาบ แต่เสียงยังคงหอบเหนื่อยเล็กน้อย น้ำหวานที่นอนคว่ำหน้าหอบเหนื่อยครางกระเส่าปนเจ็บปวด ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่ลมหายใจแรง ๆ เธอได้ยินเสียงปลายสายที่คุ้นเคยและอบอุ่นนั้นอย่างชัดเจน… เสียงของพ่อ หัวใจของเธอกระตุกแรง น้ำตาร้อน ๆ เอ่อขึ้นมาไหลพากเต็มสองแก้มงามทันที พ่อ… เธออยากเรียกเหลือเกิน แต่ทำได้เพียงแค่กำมือแน่นทั้งสองข้างจนขาวซีดและกลั้นทุกเสียงเอาไว้ “อะ