Novels by Fhency

I felt that my eyes were swallowing. Damian is sitting on the couch silently pero alam kong nararamdaman niya ang presensya ko. As respect to him, sa pagpapatuloy niya sa amin sa bahay niya. "Damian." agaw-pansin ko rito He just look at me silently but filled with worries. I let a heavy signed out on me tsaka humakbang papalapit sa kinaroroonan niya. "I just want to thank you for everything you've done. Ang laki ng utang na loob ko sayo. "Umiling ito bago ako binigyan ng ngiting may kulay, "I just did what makes me happy, Tita. Besides, hindi ko kayo maaring pabayaan kasi pamilya kayo ni Elaris." This isn't Damian Vossryn I know. Ibang-iba sya sa dati. "And thank you for that. Maliban dun, may isang bagay pa akong sasabihin sayo," sabi ko rito bago umupo sa katapat na couch nito. "Aalis muna kami nila Selene. For sake of Claire. I know, alam mo na ang kalagayan ni Claire, Iho! " He noddded at binaling ang tingin sa labas ng balcony. "Much better, Tita, " anito at muling tumin

Nakatayo ako sa gitna ng hardin, ang mga mata ko ay nakatitig sa mga bulaklak na namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang hangin ay may kaunting lamig, ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa. Ang amoy ng mga bulaklak ay bumabalot sa akin, ang mga alaala ng mga nangyari sa hardin na ito ay bumalik sa akin.Naaalala ko pa ang mga araw na kasama ko si Elaris dito, ang mga halakhak namin, ang mga yakap namin, ang mga pag-usap namin. Ang mga alaala na ito ay tumutunog sa aking isip. Biglang, nakita ko siya. Ang hinahanap ko sa buong maghapon. Si Claire. Nakatayo siya sa gilid ng hardin, ang mga mata niya ay nakatitig sa kawalan. Ang mga ilaw ng buwan ay nagbibigay ng isang makulay na liwanag sa kanya, ang mga anino ay nagbabago sa kanyang mukha.Nagtungo ako sa kanya, ang mga mata ko ay nakatitig sa kanya. Ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa, ang mga bulaklak ay namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan."Claire," sabi ko, ang boses ko ay mahina.Ang

Umuwi ako sa mansion ng magulang ko, akay-akay ako ni Caleb dahil hindi ko na magawang maglakad ng maayos. Ang mga mata ko ay malabo, ang isip ko ay puno ng mga alaala ng kalasingan at paghihiganti. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay bumabalot sa akin, ang mga boses ng mga tao sa club ay tumutunog pa rin sa mga tenga ko."Damian, okay ka lang?" tanong ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano sasabihin ang mga salitang gusto kong sabihin. Ang mga alaala ng nakaraan ay bumalik sa akin, ang mga alaala, ang pagdurusa, at ang paghihiganti.Nakita ko ang mansion ng magulang ko, ang lugar na dating tahanan ko. "Damian, nandito na tayo," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Tumigil ako sa paglakad, ang mga mata ko ay nakatitig sa mansion. "Anong nangyari sa akin?" tanong ko, ang boses ko ay mahina."Ikaw ay lasing, Damian," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala. "Pero okay ka na ngayon. Nandito na

Nagising ako sa kama, ang mga mata ko ay mabagal na bumukas sa liwanag ng umaga. Ang unang bagay na pumasok sa isip ko ay ang anak ko. Si Danibelle.Lumipat ako sa tabi ng kama, pero wala na siya. Ang puso ko ay biglang tumibok nang wala siya sa tabi ko."Tita Sally!" sigaw ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala.Tumakbo ako palabas ng silid, ang mga mata ko ay naghahanap sa buong bahay. Nakita ko si Lucas na buhat-buhat ang pamangkin niya, ang anak ko."Lucas!" tawag ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala.Lumapit si Lucas sa akin, ang mga mata niya ay may kaunting ngiti. "Kamusta, Elaris? Este ate na pala."Ang puso ko ay biglang tumibok nang makita ko ang anak ko sa mga bisig ni Lucas. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, ang mga labi niya ay may kaunting ngiti."A-anak ko," sabi ko, ang boses ko ay may kaunting luha.Lumapit ako kay Lucas at kinuha ang anak ko sa mga bisig niya. Ang mga mata ko ay napuno ng luha nang makita ko ang anak ko na malusog at masaya."akala

Nasa gitna ako ng foyer, ang mga anino ng mansion ay tila nagbabantay sa akin. Ang aking mga balikat ay laglag, at ang aking mga mata ay puno ng pagod at galit. Hindi ko maiwasan ang pag-isip kung paano ako napadpad sa ganitong sitwasyon."Elaris...," bulong ko, ang aking mga salita ay halos hindi marinig.Tumalikod ako sa mga hagdan, ang aking mga mata ay nakatitig sa isang larawan sa dingding. Ang larawan ay isang litrato ng isang babae na may mahabang buhok at mga mata na tila may mga bituin. Ang aking mga alaala ay bumalik sa mga sandali na kasama ko siya, ang mga sandali na puno ng saya at pag-ibig.Pag-ibig na alam kong hindi niya pa batid. Naiparamdam ko man, ngunit.... Lahat ng iyon ay isang kasinungalingan. Ang babaeng inakala kong si Elaris, ang babaeng ninanais kong makasama habang buhay. Nagbigay sa akin ng panibagong liwanag sa kaniyang pag-ayang magpakasal. Siya ay hindi ang tunay na Elaris. Siya ay isang impostor, isang babae na ginamit ang aking pag-ibig para sa ka

Pumasok ako sa Mansion, ang mga mata na nag-scan sa malawak na entrance hall. Ang mga pader ay may mga antigong paintings, at ang sahig ay gawa sa marmol na kumikinang sa liwanag ng mga kristal na chandelier. Bigla, may narinig akong mga yapak mula sa itaas. Tumingala ako at nakita ang isang babaeng pababa sa hagdan, ang mga mata niya ay nakatutok sa akin."Sino ka?" tanong nito sa malinis na boses, ang mga mata niya ay nag-eexamine sa akin."Hindi na ba ako welcome dito sa sarili kong bahay? " aniya ko rito. "Damian! " Naglakad si Elaris papalapit at ginawaran ako ng isang yakap, ang amoy ng kanyang buhok ay nagdala ng alaala ng mga masasayang araw na kasama siya. "Kumain ka na?" tanong niya sa akin, ang mga mata niya ay naglilang.Inanyayahan niya akong kumain dahil nagluto ito ng dinner, ang mesa ay nakahanda na sa dining room. Ang amoy ng pagkain ay nagpaalam sa aking tiyan na gutom ako.Habang kumakain, nagsimula na akong tanungin si Elaris tungkol sa nangyari at kung bakit si

Hindi ko mapigilang matawa sa mukha ni Mathew at inis na pinagbuksan ang pinto. Bumungad naman sa labas si Clara. "What? " Napalunok si Clara sa takot. Baliw din itong si Mathew, alam ng takot sa kanya lahat dito ganyan pa makipag-usap. "H.... hira... min ko lang sana si Aira kasi hinahanap na siya nila Kuya Jeff." aniya, nagkanda-utal-utal sa takot. Mathew kaibigan ko yan. Huminga ito ng malalim tsaka nilakihan ang siwang ng pinto. Humakbang ito papalapit sa akin at niyapos ang kaniyang mga braso sa maliit kong beywang habang hinalikan ako sa noo. "After preparation, balik ka rito." malambing nitong saad. Tumango ako rito tsaka ginawaran ito ng halik sa kaniyang pisngi. How cute he is. "Aira, akala ko ba si ano.... ""Tumahimik ka nalang. Nag move on na yung tao oh! " bulalas ko rito kaya napakamot ito sa batok. "Well dapat nga maging masaya na ako kasi di ka na loka-loka. Tsaka infairness bagay kayo ni Sir Mathew! " she giggled. Tao kami chong.... "Aira, oras na para mag-m

Madilim na ang sala ng makarating ako sa bahay. May lakad yata sila Tita. Hahakbang na sana ako patungong hagdanan ng marinig ko ang isang malamig na boses mula sa isang banda na nagpapawis sa aking mga kamay. Ninong. "Uwi pa ba ito ng matinong babae, Aira? " anito. Napalunok naman ako ng sarili kong laway sa kaniyang sinabi. "Ninong, napasarap lang po ang kwentuhan namin ng kaibigan ko! " Tumawa ito ng payak, may narinig ako pagbasag ng bote sa isang tabi. "Kwentuhan? About what? About bed? Or about how he satisfied you? " saad nito. Kita ang galit sa kaniyang mga mata. Anong sinasabi nito? "Can't speak, huh? " Halos matuod ako sa aking kinatatayuan ng baybayin nito ang ilang hakbang na distansya namin. Dumapo ang kaniyang labi sa akin, marahas. Tila pinapahiwatig nito na sa kaniya lamang ako. "What? Mas magaling ba yung lalaking iyon? "nanggigil nitong saad. Sa paraan ni Ninong ngayon, nasasaktan ako. Para siyang ibang tao. Pilit akong nanlaban. Pero sadyang bato siya, hin

"Wala ka yatang gana? " aniya Kuya Jeffrey. Hawak-hawak ang tumbler at umupo naman sa gilid ko ang kaniyang anak. "Wala po! " "Aira, hindi ka na iba sa akin. Sa kunting panahon na nagkakilala tayo at nagkasama. Kilala na kita." "Kuya Jeffrey, eh kasi...... " "About Mr Ethan Gomez? " Para akong mahulog sa kinauupuan ko ng marinig ko ang pakiwari nito. May alam ba ito? Anong alam niya sa amin ni Ninong? "The way you look at him, I say that there's something. Beyond and more than seeing him as a second father."Napayuko ako sa sinabi niya. Masyado na ba akong halata? "Tsaka hindi ako magtataka kasi, you're not even related by Blood. Pero Aira.... " he look at me directly, "Kapag alam mong wala kang laban at imposible na ipapanalo mo ang isang bagay, better to stay away from that and ignore over regret at the end. Alam kong matalino kang tao, and alam mo kung ano ang sinasabi ko sayo! " "Uubusin ko lang ang pagmamahal ko sa kaniya Kuya, papagurin ang sarili hanggang kusa nalang su

Inayos ko muna ang aking sarili, bago ako nagtungo sa pintuan at binuksan ito. Bumungad sa akin si Tita Sally. "Did I disturb you? " tanong nito sa akin. Agad naman akong umiling at pinalakihan ang hawi ng pinto ng aking silid. Deritso naman itong naglakad papalapit sa kama, umupo sa dulo. "How's your preparation nga pala sa presentasyonb darating para sa bulawanong ani? " anito. Maingat akong umupo sa isang mini couch ko na hindi kalayuan sa kama. " Ayos naman po, Tita. Masyadong pressure pero kinakaya naman po! " Ngumiti ito tsaka ako iginaya at pinaupo sa tabi niya. " Masaya ako na maayos kang napalaki sa puder namin. At labis ang pasasalamat ko kasi dahil sa iyo, naramdaman kong magkaroon ng anak na babae." may tumulong butil ng luha mula sa kaniyang mga mata, pinatuyo gamit ang kaniyang palad. "Tita Sally, wag na po kayong umiyak. Sabi nila, nakakapangit daw ang umiyak! " bruska ko rito. Tumawa naman ito at napailing. "Kailan nga pala magaganap yung presentasyon nyo sa bu

Tahimik ako sa buong byahe namin ni Ninong pauwi sa mansion ng Gomez habang sya ay tutok na tutok sa kalsada. Walang gustong magsalita. Gusto ko siyang tanungin tungkol sa nabasa ko kanina sa nagtext sa kanya pero natatakot ako na baka magalit ito sa akin. Nakasunod ako kay Ninong papasok sa sala. Bumungad sa akin ang matalim na tingin ni Tita Sally. Pansin naman ni Ninong na napalunok ako ng laway at pilit umiwas sa titig ni Tita. "Ma, what's wrong? " agaw pansin ni Ninong kay Tita. Umubo naman ito ng peke at tsaka umiling. Weird ni Tita, habang si Tito tahimik na nakaupo hawak ang isang tasa na alam kong tsaa ang laman nun. "Saan ka natulog kagabi Aira? " malamig na tanong ni Tito. Gusto ko nalang magpalamon sa lupa. Hindi ako sanay magsinungaling pero hindi sin naman maaring sabihin kila Tito ang tungkol sa amin ni Ninong. "Tumawag kasi sa akin ang isang kaklase ni Aira, Pa. She told me na dun na daw natulog si Aira dahil sa practice nila."Napatingin ako kay Ninong, pero p

Natuon ang pansin namin ni Augustus sa isang banda ng port, kung saan nila huling nakita namin si Aira. Ni anino ay hindi namin nahagilap. Maliban sa I'd niya na nahulog yata. Ang araw ay mabilis nang lumabog, nag-iiwan ng mga anino sa mga puno at gusali.Halos mabaliw na kami ni Augustus kakalibot, sumasakit na rin ang aking lalamunan kakasigaw. "Aira! Aira, andito ka ba?" sigaw ko, tinatawag ang pangalan ng kaibigan habang tinatakbo ang paanan ng port. Si Augustus ay sumunod, mga mata niya na nag-scan sa bawat sulok."Gus, magtanong na tayo. Kanina pa tayo hanap ng hanap kay Aira! " mahina kong sambit rito na siya naman ikinatango nito. Lahat ng taong narito ay napagtanungan na namin. Iisa lang ang tinuran. Isang kotse ang pilit kumuha kay Aira. "Gus, anong gagawin natin? Kapag nalaman ng Gomez na nawala si Aira. Hindi ko na alam anong mangyayari sa atin. " hikbi kong saad rito. Ramdam ko naman din ang mainit nitong mga bisig na yumakap sa akin. "Clara, tahan na. Walang mang