Chapter: KABANATA 46: Their AimI felt that my eyes were swallowing. Damian is sitting on the couch silently pero alam kong nararamdaman niya ang presensya ko. As respect to him, sa pagpapatuloy niya sa amin sa bahay niya. "Damian." agaw-pansin ko rito He just look at me silently but filled with worries. I let a heavy signed out on me tsaka humakbang papalapit sa kinaroroonan niya. "I just want to thank you for everything you've done. Ang laki ng utang na loob ko sayo. "Umiling ito bago ako binigyan ng ngiting may kulay, "I just did what makes me happy, Tita. Besides, hindi ko kayo maaring pabayaan kasi pamilya kayo ni Elaris." This isn't Damian Vossryn I know. Ibang-iba sya sa dati. "And thank you for that. Maliban dun, may isang bagay pa akong sasabihin sayo," sabi ko rito bago umupo sa katapat na couch nito. "Aalis muna kami nila Selene. For sake of Claire. I know, alam mo na ang kalagayan ni Claire, Iho! " He noddded at binaling ang tingin sa labas ng balcony. "Much better, Tita, " anito at muling tumin
Terakhir Diperbarui: 2026-01-17
Chapter: KABANATA 45: Missing herNakatayo ako sa gitna ng hardin, ang mga mata ko ay nakatitig sa mga bulaklak na namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang hangin ay may kaunting lamig, ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa. Ang amoy ng mga bulaklak ay bumabalot sa akin, ang mga alaala ng mga nangyari sa hardin na ito ay bumalik sa akin.Naaalala ko pa ang mga araw na kasama ko si Elaris dito, ang mga halakhak namin, ang mga yakap namin, ang mga pag-usap namin. Ang mga alaala na ito ay tumutunog sa aking isip. Biglang, nakita ko siya. Ang hinahanap ko sa buong maghapon. Si Claire. Nakatayo siya sa gilid ng hardin, ang mga mata niya ay nakatitig sa kawalan. Ang mga ilaw ng buwan ay nagbibigay ng isang makulay na liwanag sa kanya, ang mga anino ay nagbabago sa kanyang mukha.Nagtungo ako sa kanya, ang mga mata ko ay nakatitig sa kanya. Ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa, ang mga bulaklak ay namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan."Claire," sabi ko, ang boses ko ay mahina.Ang
Terakhir Diperbarui: 2026-01-14
Chapter: KABANATA 44: WastedUmuwi ako sa mansion ng magulang ko, akay-akay ako ni Caleb dahil hindi ko na magawang maglakad ng maayos. Ang mga mata ko ay malabo, ang isip ko ay puno ng mga alaala ng kalasingan at paghihiganti. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay bumabalot sa akin, ang mga boses ng mga tao sa club ay tumutunog pa rin sa mga tenga ko."Damian, okay ka lang?" tanong ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano sasabihin ang mga salitang gusto kong sabihin. Ang mga alaala ng nakaraan ay bumalik sa akin, ang mga alaala, ang pagdurusa, at ang paghihiganti.Nakita ko ang mansion ng magulang ko, ang lugar na dating tahanan ko. "Damian, nandito na tayo," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Tumigil ako sa paglakad, ang mga mata ko ay nakatitig sa mansion. "Anong nangyari sa akin?" tanong ko, ang boses ko ay mahina."Ikaw ay lasing, Damian," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala. "Pero okay ka na ngayon. Nandito na
Terakhir Diperbarui: 2026-01-13
Chapter: KABANATA 43: The BondNagising ako sa kama, ang mga mata ko ay mabagal na bumukas sa liwanag ng umaga. Ang unang bagay na pumasok sa isip ko ay ang anak ko. Si Danibelle.Lumipat ako sa tabi ng kama, pero wala na siya. Ang puso ko ay biglang tumibok nang wala siya sa tabi ko."Tita Sally!" sigaw ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala.Tumakbo ako palabas ng silid, ang mga mata ko ay naghahanap sa buong bahay. Nakita ko si Lucas na buhat-buhat ang pamangkin niya, ang anak ko."Lucas!" tawag ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala.Lumapit si Lucas sa akin, ang mga mata niya ay may kaunting ngiti. "Kamusta, Elaris? Este ate na pala."Ang puso ko ay biglang tumibok nang makita ko ang anak ko sa mga bisig ni Lucas. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, ang mga labi niya ay may kaunting ngiti."A-anak ko," sabi ko, ang boses ko ay may kaunting luha.Lumapit ako kay Lucas at kinuha ang anak ko sa mga bisig niya. Ang mga mata ko ay napuno ng luha nang makita ko ang anak ko na malusog at masaya."akala
Terakhir Diperbarui: 2026-01-09
Chapter: KABANATA 42: Unexpected RaidNasa gitna ako ng foyer, ang mga anino ng mansion ay tila nagbabantay sa akin. Ang aking mga balikat ay laglag, at ang aking mga mata ay puno ng pagod at galit. Hindi ko maiwasan ang pag-isip kung paano ako napadpad sa ganitong sitwasyon."Elaris...," bulong ko, ang aking mga salita ay halos hindi marinig.Tumalikod ako sa mga hagdan, ang aking mga mata ay nakatitig sa isang larawan sa dingding. Ang larawan ay isang litrato ng isang babae na may mahabang buhok at mga mata na tila may mga bituin. Ang aking mga alaala ay bumalik sa mga sandali na kasama ko siya, ang mga sandali na puno ng saya at pag-ibig.Pag-ibig na alam kong hindi niya pa batid. Naiparamdam ko man, ngunit.... Lahat ng iyon ay isang kasinungalingan. Ang babaeng inakala kong si Elaris, ang babaeng ninanais kong makasama habang buhay. Nagbigay sa akin ng panibagong liwanag sa kaniyang pag-ayang magpakasal. Siya ay hindi ang tunay na Elaris. Siya ay isang impostor, isang babae na ginamit ang aking pag-ibig para sa ka
Terakhir Diperbarui: 2026-01-09
Chapter: KABANATA 41: Awaken by the TruthPumasok ako sa Mansion, ang mga mata na nag-scan sa malawak na entrance hall. Ang mga pader ay may mga antigong paintings, at ang sahig ay gawa sa marmol na kumikinang sa liwanag ng mga kristal na chandelier. Bigla, may narinig akong mga yapak mula sa itaas. Tumingala ako at nakita ang isang babaeng pababa sa hagdan, ang mga mata niya ay nakatutok sa akin."Sino ka?" tanong nito sa malinis na boses, ang mga mata niya ay nag-eexamine sa akin."Hindi na ba ako welcome dito sa sarili kong bahay? " aniya ko rito. "Damian! " Naglakad si Elaris papalapit at ginawaran ako ng isang yakap, ang amoy ng kanyang buhok ay nagdala ng alaala ng mga masasayang araw na kasama siya. "Kumain ka na?" tanong niya sa akin, ang mga mata niya ay naglilang.Inanyayahan niya akong kumain dahil nagluto ito ng dinner, ang mesa ay nakahanda na sa dining room. Ang amoy ng pagkain ay nagpaalam sa aking tiyan na gutom ako.Habang kumakain, nagsimula na akong tanungin si Elaris tungkol sa nangyari at kung bakit si
Terakhir Diperbarui: 2026-01-07
Chapter: Chapter 48 The Shadow that never left AIRA POV Nagtataka man, pinili ko pa ring lumabas. Nanginginig ang mga paa ko, pero mas nanginginig ang puso ko. Malamig na ang ihip ng hangin—yung tipong tumatagos hanggang sa buto at namamanhid ang balat. Pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko, yung klase ng takot na parang may humihila pababa sa sikmura ko, yung pakiramdam na parang may nakatingin sa akin sa dilim kahit walang tao. Kitang-kita ang mga kumukutitap na bituin sa langit. Walang buwan ngayon, madilim ang paligid, pero parang sadyang nagsilbing ilaw ang mga bituin sa taong nakatayo sa tapat ng gate namin. Parang may spotlight na nakapokus lang sa kanya, na tila ba hindi siya pwedeng magtago kahit kailan. Si Tito Vance. "Tito," bati ko nang lumapit ako, pilit na ngumiti—yung ngiting nakasanayan ko na, yung ngiting isinusuot ko tuwing parang gusto ko nang umiyak para hindi na mag-alala pa ang ibang tao. "Ano po ang ginagawa niyo dito sa ganitong oras
Terakhir Diperbarui: 2026-07-31
Chapter: Chapter 47 The Ghost I ran awayAIRA POV "You bitch! How dare you embarrass Mr. Gomez?!"That sharp, furious voice was the very first thing that welcomed me the moment Ninong let go of my arm. It was like I had committed a sin right in front of the whole building—pure rage, no filter.Napahinto ako at dahan-dahang lumingon.She looked to be in her early thirties, dressed in a perfectly fitted corporate dress and sharp stilettos. But her face… Diyos ko, parang handang kumagat at manakal kahit sino.Sa likod niya, tatlong security guards ang nakatayo, waiting for her command.Kimberly Ventura. Head ng Design Department.Alam ko kung sino siya. Lahat ng bago sa kumpanya kilala siya agad—siya yung tipo ng babae na gusto ng lahat ng lalaki, kinaiinggitan ng lahat ng babae, at kinakatakutan ng lahat ng empleyado."I—" I tried to explain, but she didn’t even let me finish."Security!" sigaw niya ulit, mas malakas at mas matalim ngayon.Agad na lumapit ang tatlong guard."Seize her!" utos niya, tinuturo ako gamit ang kuko
Terakhir Diperbarui: 2026-07-30
Chapter: Chapter 46 A familiar ShadowAIRA POVPagbukas ko ng pinto ng aking bagong tutuluyan, bumungad sa akin ang isang may edad na babae. Nakangiti siya—isang ngiting puno ng pag-asa at kabutihan, at makikita mo sa kaniyang mga mata na napakabuti niyang tao. May munting butil ng pawis sa kaniyang noo habang dahan-dahan niyang inaabot ang mabigat na suitcase na hawak ko. "You are Ms. Natividad?" tanong nito sa mahinahong boses, sinusubukang maging pormal."Yes its me!" May sasabihin pa sana ito pero halata na nagdadalawang-isip siya kung magsasalita ba siya o hindi. Tila may gustong lumabas sa bibig niya pero pinipigilan ng takot at pag-aalinlangan."Go on!" paghikayat ko sa kaniya para gumaan ang loob niya.Dinampi nito ang likod ng kaniyang palad sa noo para punasan ang mga munting pawis. Umiling lang ito nang bahagya at nanahimik ulit, nakayuko.Sa kaniyang mukha at kilos, naalala ko nang sobra si Tita Sally. Napabuntong-hininga ako habang pinagmamasdan siya. Kumusta na kaya sila? Matagal-tagal na rin simula noong
Terakhir Diperbarui: 2026-07-27
Chapter: Chapter 45 The lifeless Manor---AIRA POVThe sun rose. Dahan-dahan, parang binubuksan niya yung mundo. The beauty of the sunny day embraced me. Mainit sa balat, pero hindi nakakapaso. It felt like a warm hug from someone I missed.I missed my mother, father, si yanna especially my one little brother, his cook- Timothy. It seems something is missing on me the day I left in Australia.Everything looked golden. Yung mga dahon sumasayaw, yung hangin ang lambot, at kahit yung ingay sa labas parang naging music. For a moment, nawala yung bigat sa dibdib ko. It was just me, the light, and this quiet peace. Parang sinasabi ng araw, _“It’s okay. Start again.”_ And I believed it.This is what it feels to be alive. Isang katok mula sa pintuan. Si Mama, malungkot ang kaniyang mga mata. Huminga ng malalim bago ito tuluyang kumapit sa akin na nakatayo sa may bintana. "Goodmorning, Ma!" bati ko rito. Isang ngiti ang sumilay ngunit may bahid ng lungkot.Hindi ako mapalagay. "Ma, what's wrong?" Iginaya ako nito sa kama.
Terakhir Diperbarui: 2026-07-27
Chapter: Chapter 44 The Man who tail meIt’s been three weeks na simula ng magulo ang pangyayari sa kompanya.Sa bawat paghakbang ko sa loob ng building, parang may mga matang nakasunod. Everytime na papasok ako sa sasakyan, there’s always a dark car lingering behind me—always keeping a safe distance, yet never letting go of my trail. "Ayos lang po ba kayo, Ma'am?" tanong ni Lando, ang driver na inirekomenda at hinire ni Papa para sa akin. Tumango lang ako bilang sagot, pero deep inside, para na akong hindi makahinga sa kaba."Ayos lang po ba talaga kayo, Ma'am?" tanong nito ulit nang mapansin ang pagtahimik ko. "Sobrang putla nyo po at para po kayong balisa, parang may humahabol."Nagpakawala ako ng malalim na hangin bago ako nagsalita, pilit pinatatag ang sarili."Lando, yung sasakyan sa likuran natin. Napapansin mo po ba yun?" diretsahan kong tanong rito, ang aking mga mata ay nakapako sa side mirror.Tumingin ito saglit sa salamin tsaka tumango nang seryoso."Nakikita ko po yan simula ng first day nyo po sa kompanya,
Terakhir Diperbarui: 2026-07-27
Chapter: Chapter 43 Unwelcome Chaos"What the hell are you doing here?" bulalas ko rito, ang aking boses ay dumadagundong sa buong silid.It was Noah. A lazy, triumphant smile was plastered on his face as if he owned every inch of space in my office. Hindi ito sumagot agad; bagkus ay dahan-dahan niyang pinagkrus ang kaniyang mga paa sa ibabaw ng coffee table sa couch, kumikilos nang sobrang komportable—parang nasa sarili niyang sala at hindi sa opisina ko. Ang aura niya ay tila nagbago nang lubusan; ang dating pagiging pormal at magalang ay napalitan ng pagiging mapangahas at walang pakundangan."This isn't your home, for heaven’s sake, Noah!" pagtaas ko ng boses, ang ugat sa aking leeg ay tila gustong pumutok sa inis. Pakiramdam ko ay sumasabog ang dibdib ko sa galit sa presensya niya.Tinawanan lang ako nito at umiling-iling, ang dating elegante at maayos na tindig ay tila naglaho na parang bula. "Noah, I'm begging you. This is a company, my office! Marami akong kailangang tapusin at hindi ko kailangan ng abala!" pak
Terakhir Diperbarui: 2026-07-27
Chapter: CHAPTER 7 Bound by HatredI was about to step inside Nicholas’s room, carrying a heavy tray filled with his meals, when I suddenly heard voices coming from within. Someone was crying. A woman’s voice. And shortly after, I realized—it was Mrs. Santiago, begging her son. "Please, my son… You are the only one who can secure our company. Please…" she sobbed, her voice breaking in desperation. Nicholas just stared back at his mother, his eyes cold and void of any emotion. I stood there, listening. Until when will he stay this way? I wondered. Until when will he keep being this cold, ruthless, and unfeeling? Not a single word escaped Nicholas’s lips. Watching the scene unfold from the crack of the door, it looked as though his own mother was nothing more than a stranger, or worse, a complete nobody in his life. "What else can I do for you? Tell me… what must I do to make you save the company?" Mrs. Santiago asked again, still on her knees, humbling herself before him. I gasped sharply, covering my mouth w
Terakhir Diperbarui: 2026-05-22
Chapter: CHAPTER 6 Deceit Behind the CurtainSomeone pushed the heavy wooden door open and stepped inside. Immediately, Nicholas caught my eye and signaled sharply with his hand, motioning for me to hide behind the long, heavy velvet curtains. I moved quickly and silently, pressing myself flat against the wall, concealed by the thick fabric.The man who entered walked slowly toward Nicholas’s wheelchair, his steps confident yet dripping with disdain. He stopped just a few feet away, looking down with a twisted smirk.“What a useless heir… Crippled and broken, left only to wait for death.”That voice. That tone. I knew exactly who it belonged to—it was Ethan, Nicholas’s half-brother.I stayed perfectly still in my hiding spot, watching through the small gap in the drapes. Ethan began to pace around the room, hands behind his back, a satisfied smile playing on his lips as if he had already claimed victory.“I honestly don’t understand why Father always favored you above everyone else,” he said, his voice laced with lingering envy
Terakhir Diperbarui: 2026-05-21
Chapter: CHAPTER 5: Monster's ObssessionHer plan, whatever it was, seemed to work. I heard footsteps, slow and deliberate, approaching my room. The chilling sound of polished steel glinting against the air reached my ears—they were armed men, their weapons capable of ending a life in an instant. The steps grew closer, closer, until it was clear they were right outside my door. My heart hammered against my ribs, a frantic bird trapped in a cage. This is it, I thought, bracing myself.Suddenly, a loud, heavy thud echoed through the silence, as if someone had been knocked down hard. A low groan, unmistakably a woman's, tore through the air, forcing my eyes wide open. My breath hitched. There she was, lying helpless on the floor just outside my room. Cristine.The two men who had come to kill me immediately turned their attention to her, as if she was nothing more than an inconvenient obstacle in their path. Rage surged through me, swift and hot. How foolish she was—to risk her life like this for someone like me, for someone wh
Terakhir Diperbarui: 2026-05-19
Chapter: CHAPTER 4: Shadows and SnaresI kept walking, my pace steady and unhurried, a soft, meaningless hum slipping past my lips as if I had not a single care in the world. My eyes darted nowhere, my head turned at no sudden noise, and my posture remained relaxed—completely unaware, or so I wanted the watcher to believe. But beneath that calm surface, every nerve in my body was stretched tight as a wire. I knew they were there; I could feel the weight of their gaze heavy on my back, burning into me from some hidden corner of the hallway. Whoever was watching was clever, but I was cleverer. I would not let them know I had already sensed their presence. I stayed alert, memorizing every shadow, every door, every possible escape route, until I finally reached the safety of the kitchen.Mrs. Santiago was there, standing by the marble counter with a plate of butter cookies in hand, nibbling on one casually as she stared out the window. She turned her head when she heard my footsteps, a knowing smile touching her lips.“Ah, Cri
Terakhir Diperbarui: 2026-05-14
Chapter: CHAPTER 3: The Hidden EdgeThe heavy mahogany doors of Mr. Santiago’s private study clicked shut behind us, sealing us inside a space that smelled of old books, expensive cigars, and quiet authority. The room was grand and intimidating, lined with shelves filled with leather-bound books and decorated with expensive artifacts, yet right now, it felt less like an office and more like a battlefield command center.Mr. Sullivan Santiago walked to his large desk and sat down, his posture straight and imposing, while Mrs. Celestine Santiago motioned for me to take the single chair placed opposite them. My hands were clasped tightly in my lap, my heart still racing from the incident earlier—the poison, the accusation, the brutal grip around my neck. I sat on the edge of the seat, eyes lowered, waiting for them to speak.Mrs. Santiago leaned forward slightly, her elegant features serious and sharp. She studied me for a moment before breaking the silence.“You must be wondering,” she began, her voice calm but carrying a
Terakhir Diperbarui: 2026-05-14
Chapter: CHAPTER 2: The ScapegoatMy feet barely touched the floor as I hurried toward Madam Santiago’s private quarters. My mind was still reeling from yesterday’s encounter—from the moment Nicholas opened his eyes, to the shock of slapping him, and the terrifying rage that burned in his gaze. That man was no human when awake; he was a beast trapped in a handsome shell. But as much as I feared him, I needed this job more.My adoptive parents were gone, paid off and vanished. I had no home, no family, nowhere else to go. Every peso I earned here would be the foundation of my new life—my only chance to survive on my own. No matter how cruel or difficult this work became, I would endure.I knocked softly on the heavy wooden door before stepping inside. Mrs. Santiago sat by the window, holding a porcelain cup of coffee, her posture elegant and unshakable as always.“Mrs. Santiago, you called for me?” I asked, keeping my head slightly bowed, voice soft and respectful.She took a slow sip of her coffee, her gaze drifting t
Terakhir Diperbarui: 2026-05-14
Masuk
