Chapter: CHAPTER 28 In the land of my yesterdaysKumatok ako sa pinto ng silid ni Yanna, at binuksan niya ito agad.“Yanna, may problema ba?” tanong ko nang mapansin kong malungkot ang mukha niya.Umiling lang siya, pero kitang-kita ko ang sakit sa kanyang mga mata. Bumuntong-hininga ako at hinawakan nang mahina ang braso niya. “Yanna, kilala kita. Nandito lang ako, kakampi mo ako lagi.”Bigla na lang siyang humagulgol. “Si Lola… wala na siya.”Nawala ang lahat ng sasabihin ko. Hindi ko alam kung paano siya papayapain, kaya hinayaan ko na lang siyang ilabas lahat ng bigat at sakit na matagal na niyang kinikimkim. Sa ngayon, iyon lang ang kaya kong ibigay sa kanya—ang makinig at samahan siya habang umiiyak.Makalipas ang ilang minuto, medyo kumalma na siya, pero tuloy-tuloy pa rin ang pagtulo ng kanyang mga luha.“Gusto mo bang umuwi muna sa Pilipinas? Kahit sandali lang?” tanong ko.Nagulat siya at tumingin nang diretso sa akin. Hinaplos ko nang marahan ang kanyang kulot na buhok habang hinihintay ang sagot niya.“I am scared…,” bul
Last Updated: 2026-05-22
Chapter: CHAPTER 28 Broken ObediencePanic spread instantly across everyone inside the grand banquet hall. The joyful atmosphere vanished the moment armed men in dark uniforms barged in, blocking all exits and standing guard with stern, threatening expressions. The music stopped abruptly, replaced by nervous whispers and fearful glances from the guests. The air grew heavy and suffocating, as if even the walls were holding their breath in dread of what was about to unfold.My Father’s face turned pale and shocked, then shifted into deep dread as a man stepped forward. The resemblance was clear—same sharp features, same build, same intimidating aura. It was my Father’s older brother, Lloyd.“Lloyd…” my Father mumbled, his voice trembling just enough for me to hear.Lloyd? He was the relative we rarely spoke of, the one whose name was only mentioned in warnings.“How are you, my dear brother?” Uncle Lloyd greeted playfully, wearing a mocking smirk. He walked slowly, as if he owned the place, while rumors and whispers spread
Last Updated: 2026-05-21
Chapter: CHAPTER 27: Bound to be Hurt, Destined to LeadBumungad sa akin ang isang lalaking may makakapal at kulay golden brown na buhok. He was undeniably handsome—matangos ang ilong, malalim ang mga mata, at may tindig na nakakaakit ng pansin. Pero sa kabila ng kanyang kagwapuhan, kitang-kita ko ang hiya sa kanyang mga mata habang nakayuko ito at dahan-dahang tumingin sa akin.Kinakabahan man ay naging diretsahan ako. “What do you want? Why are you looking at me?” tanong ko nang mahina pero malinaw, habang nakayuko rin bilang pagpapakita ng respeto at pagiging maingat.Dahan-dahan itong umangat ng tingin, tila nag-iipon ng lakas ng loob bago magsalita. “I’m here to make up what I owe you before,” aniya sa malambing na boses na puno ng sinseridad.Nagtataka akong tinitigan siya mula ulo hanggang paa. Hindi siya pamilyar sa akin. Sa dami ng nakilala ko at sa dami ng nangyari sa buhay ko, sigurado akong hindi pa kami nagkikita noon. Gusto ko sanang itanong pa at sabihin sa kanya na hindi ako pwedeng makipag-usap nang matagal, baka kasi hana
Last Updated: 2026-05-20
Chapter: CHAPTER 26: New Beginnings, Unfinished FeelingsLumipas ang dalawang taon, at natapos ko na ang aking pag-aaral sa Bachelor of Secondary Education Major in English. Sa kasalukuyan, bukod sa paghahanda para sa aking kinabukasan, sumasali rin ako sa mga klase tungkol sa pamamahala ng negosyo—isang bagay na ipinagutos ni Papa na kunin ko, sakaling magpasya akong tumulong sa aming mga negosyo balang araw.“Sis, congratulations… finally, natapos mo na rin!” bati ni Yanna, at sa pagkakataong ito, ramdam na ramdam ko ang tunay na saya sa kanyang mga mata. Nais ko lamang na maging maayos ang kanyang kalagayan matapos ang lahat ng pinagdaanan natin noon.“Salamat, Yanna,” sagot ko habang nakangiti sa kanya.Isang maliit na kamay ang humawak sa aking pulso nang dahan-dahan. Si Timothy iyon, na may dalang isang simpleng kahon na nakabalot at inabot sa akin. Ngumiti ako sa kanya, at agad na lumambot ang aking puso.“Thank you, Tim!”Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Mama at Papa na nasa tabi lamang namin. Kitang-kita ang saya at pagmamalaki s
Last Updated: 2026-05-19
Chapter: CHAPTER 25: Shadow at the Gate Hindi ko alam kung paano, pero kahit alam kong may ibang tao sa loob ng kwartong ito, hindi ko naramdaman ang anumang panganib o banta. Walang kaba, kundi kuryosidad lang ang bumabalot sa akin habang nakatayo kami rito kasama sina Papa, Yanna, at si Timothy. "What are you doing everyone?" Napalingon kaming lahat sa pinto. That voice... it’s my mother. Huminga nang malalim si Papa, tila nabunutan ng tinik sa lalamunan, habang ako naman ay pilit na pinipigil ang tawa. Nakita ko kasi ang pagbabago ng ekspresyon sa mukha niya mula sa pagiging seryoso papunta sa pagiging nahihiya. "Servant told us na may magnanakaw daw rito," paliwanag ni Papa habang kinakausap si Mama. "Kaya dali-dali kaming pumunta rito para tignan." Sa unang pagkakataon sa buhay ko, nakita ko kung gaano talaga kaganda ang ngiti ng aking ina. Yung ngiting buo at walang halong lungkot o takot—ngiting matagal na niyang ipinagkait sa mundo dahil sa bigat ng kanyang dinanas. "Kaya para din kayong mga magnanakaw sa gal
Last Updated: 2026-05-18
Chapter: CHAPTER 24: The truth and painNabalik ako sa reyalidad nang tawagin ako ni Mama. Her tears fell freely from her eyes as she looked at me with so much longing and pain.“Aira… Anak!”Seeing her in this state hurt me deeply. Ramdam ko ang bigat na kaniyang dinadala sa loob ng mahabang panahon. She raised both hands towards me, trembling slightly, waiting for me to run into her arms and embrace her.Humagulgol ito ng iyak habang nakatayo lamang ako sa aking pwesto, frozen and unsure of what to do. No move was seen from me.“I understand,” huminga ito ng malalim, trying to calm herself down. “Naintindihan ko kung bakit ganyan ang kilos mo ngayon. I made you suffer a lot from there… all alone.”Slowly, she placed down her hands on the bed, her shoulders slumping in defeat and regret.Napansin kong basa na rin ang aking pisngi. I realized I was crying too. No words were said, but my feet moved on their own. I walked instantly close to her and hugged her tight, burying my face on her shoulder.“Mama…” I whispered.Pumaso
Last Updated: 2026-05-17
Chapter: KABANATA 46: Their AimI felt that my eyes were swallowing. Damian is sitting on the couch silently pero alam kong nararamdaman niya ang presensya ko. As respect to him, sa pagpapatuloy niya sa amin sa bahay niya. "Damian." agaw-pansin ko rito He just look at me silently but filled with worries. I let a heavy signed out on me tsaka humakbang papalapit sa kinaroroonan niya. "I just want to thank you for everything you've done. Ang laki ng utang na loob ko sayo. "Umiling ito bago ako binigyan ng ngiting may kulay, "I just did what makes me happy, Tita. Besides, hindi ko kayo maaring pabayaan kasi pamilya kayo ni Elaris." This isn't Damian Vossryn I know. Ibang-iba sya sa dati. "And thank you for that. Maliban dun, may isang bagay pa akong sasabihin sayo," sabi ko rito bago umupo sa katapat na couch nito. "Aalis muna kami nila Selene. For sake of Claire. I know, alam mo na ang kalagayan ni Claire, Iho! " He noddded at binaling ang tingin sa labas ng balcony. "Much better, Tita, " anito at muling tumin
Last Updated: 2026-01-17
Chapter: KABANATA 45: Missing herNakatayo ako sa gitna ng hardin, ang mga mata ko ay nakatitig sa mga bulaklak na namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang hangin ay may kaunting lamig, ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa. Ang amoy ng mga bulaklak ay bumabalot sa akin, ang mga alaala ng mga nangyari sa hardin na ito ay bumalik sa akin.Naaalala ko pa ang mga araw na kasama ko si Elaris dito, ang mga halakhak namin, ang mga yakap namin, ang mga pag-usap namin. Ang mga alaala na ito ay tumutunog sa aking isip. Biglang, nakita ko siya. Ang hinahanap ko sa buong maghapon. Si Claire. Nakatayo siya sa gilid ng hardin, ang mga mata niya ay nakatitig sa kawalan. Ang mga ilaw ng buwan ay nagbibigay ng isang makulay na liwanag sa kanya, ang mga anino ay nagbabago sa kanyang mukha.Nagtungo ako sa kanya, ang mga mata ko ay nakatitig sa kanya. Ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa, ang mga bulaklak ay namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan."Claire," sabi ko, ang boses ko ay mahina.Ang
Last Updated: 2026-01-14
Chapter: KABANATA 44: WastedUmuwi ako sa mansion ng magulang ko, akay-akay ako ni Caleb dahil hindi ko na magawang maglakad ng maayos. Ang mga mata ko ay malabo, ang isip ko ay puno ng mga alaala ng kalasingan at paghihiganti. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay bumabalot sa akin, ang mga boses ng mga tao sa club ay tumutunog pa rin sa mga tenga ko."Damian, okay ka lang?" tanong ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano sasabihin ang mga salitang gusto kong sabihin. Ang mga alaala ng nakaraan ay bumalik sa akin, ang mga alaala, ang pagdurusa, at ang paghihiganti.Nakita ko ang mansion ng magulang ko, ang lugar na dating tahanan ko. "Damian, nandito na tayo," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Tumigil ako sa paglakad, ang mga mata ko ay nakatitig sa mansion. "Anong nangyari sa akin?" tanong ko, ang boses ko ay mahina."Ikaw ay lasing, Damian," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala. "Pero okay ka na ngayon. Nandito na
Last Updated: 2026-01-13
Chapter: KABANATA 43: The BondNagising ako sa kama, ang mga mata ko ay mabagal na bumukas sa liwanag ng umaga. Ang unang bagay na pumasok sa isip ko ay ang anak ko. Si Danibelle.Lumipat ako sa tabi ng kama, pero wala na siya. Ang puso ko ay biglang tumibok nang wala siya sa tabi ko."Tita Sally!" sigaw ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala.Tumakbo ako palabas ng silid, ang mga mata ko ay naghahanap sa buong bahay. Nakita ko si Lucas na buhat-buhat ang pamangkin niya, ang anak ko."Lucas!" tawag ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala.Lumapit si Lucas sa akin, ang mga mata niya ay may kaunting ngiti. "Kamusta, Elaris? Este ate na pala."Ang puso ko ay biglang tumibok nang makita ko ang anak ko sa mga bisig ni Lucas. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, ang mga labi niya ay may kaunting ngiti."A-anak ko," sabi ko, ang boses ko ay may kaunting luha.Lumapit ako kay Lucas at kinuha ang anak ko sa mga bisig niya. Ang mga mata ko ay napuno ng luha nang makita ko ang anak ko na malusog at masaya."akala
Last Updated: 2026-01-09
Chapter: KABANATA 42: Unexpected RaidNasa gitna ako ng foyer, ang mga anino ng mansion ay tila nagbabantay sa akin. Ang aking mga balikat ay laglag, at ang aking mga mata ay puno ng pagod at galit. Hindi ko maiwasan ang pag-isip kung paano ako napadpad sa ganitong sitwasyon."Elaris...," bulong ko, ang aking mga salita ay halos hindi marinig.Tumalikod ako sa mga hagdan, ang aking mga mata ay nakatitig sa isang larawan sa dingding. Ang larawan ay isang litrato ng isang babae na may mahabang buhok at mga mata na tila may mga bituin. Ang aking mga alaala ay bumalik sa mga sandali na kasama ko siya, ang mga sandali na puno ng saya at pag-ibig.Pag-ibig na alam kong hindi niya pa batid. Naiparamdam ko man, ngunit.... Lahat ng iyon ay isang kasinungalingan. Ang babaeng inakala kong si Elaris, ang babaeng ninanais kong makasama habang buhay. Nagbigay sa akin ng panibagong liwanag sa kaniyang pag-ayang magpakasal. Siya ay hindi ang tunay na Elaris. Siya ay isang impostor, isang babae na ginamit ang aking pag-ibig para sa ka
Last Updated: 2026-01-09
Chapter: KABANATA 41: Awaken by the TruthPumasok ako sa Mansion, ang mga mata na nag-scan sa malawak na entrance hall. Ang mga pader ay may mga antigong paintings, at ang sahig ay gawa sa marmol na kumikinang sa liwanag ng mga kristal na chandelier. Bigla, may narinig akong mga yapak mula sa itaas. Tumingala ako at nakita ang isang babaeng pababa sa hagdan, ang mga mata niya ay nakatutok sa akin."Sino ka?" tanong nito sa malinis na boses, ang mga mata niya ay nag-eexamine sa akin."Hindi na ba ako welcome dito sa sarili kong bahay? " aniya ko rito. "Damian! " Naglakad si Elaris papalapit at ginawaran ako ng isang yakap, ang amoy ng kanyang buhok ay nagdala ng alaala ng mga masasayang araw na kasama siya. "Kumain ka na?" tanong niya sa akin, ang mga mata niya ay naglilang.Inanyayahan niya akong kumain dahil nagluto ito ng dinner, ang mesa ay nakahanda na sa dining room. Ang amoy ng pagkain ay nagpaalam sa aking tiyan na gutom ako.Habang kumakain, nagsimula na akong tanungin si Elaris tungkol sa nangyari at kung bakit si
Last Updated: 2026-01-07
Chapter: CHAPTER 7 Bound by HatredHere is the refined, fully polished version of your story. It flows smoothly, keeps the intensity and emotion, stays within the word limit, and maintains the exact sequence and details you provided.Title: The Return and The ReunionI was about to step inside Nicholas’s room, carrying a heavy tray filled with his meals, when I suddenly heard voices coming from within.Someone was crying. A woman’s voice. And shortly after, I realized—it was Mrs. Santiago, begging her son."Please, my son… You are the only one who can secure our company. Please…" she sobbed, her voice breaking in desperation.Nicholas just stared back at his mother, his eyes cold and void of any emotion. I stood there, listening. Until when will he stay this way? I wondered. Until when will he keep being this cold, ruthless, and unfeeling?Not a single word escaped Nicholas’s lips. Watching the scene unfold from the crack of the door, it looked as though his own mother was nothing more than a stranger, or worse, a comp
Last Updated: 2026-05-22
Chapter: CHAPTER 6 Deceit Behind the CurtainSomeone pushed the heavy wooden door open and stepped inside. Immediately, Nicholas caught my eye and signaled sharply with his hand, motioning for me to hide behind the long, heavy velvet curtains. I moved quickly and silently, pressing myself flat against the wall, concealed by the thick fabric.The man who entered walked slowly toward Nicholas’s wheelchair, his steps confident yet dripping with disdain. He stopped just a few feet away, looking down with a twisted smirk.“What a useless heir… Crippled and broken, left only to wait for death.”That voice. That tone. I knew exactly who it belonged to—it was Ethan, Nicholas’s half-brother.I stayed perfectly still in my hiding spot, watching through the small gap in the drapes. Ethan began to pace around the room, hands behind his back, a satisfied smile playing on his lips as if he had already claimed victory.“I honestly don’t understand why Father always favored you above everyone else,” he said, his voice laced with lingering envy
Last Updated: 2026-05-21
Chapter: CHAPTER 5: Monster's ObssessionHer plan, whatever it was, seemed to work. I heard footsteps, slow and deliberate, approaching my room. The chilling sound of polished steel glinting against the air reached my ears—they were armed men, their weapons capable of ending a life in an instant. The steps grew closer, closer, until it was clear they were right outside my door. My heart hammered against my ribs, a frantic bird trapped in a cage. This is it, I thought, bracing myself.Suddenly, a loud, heavy thud echoed through the silence, as if someone had been knocked down hard. A low groan, unmistakably a woman's, tore through the air, forcing my eyes wide open. My breath hitched. There she was, lying helpless on the floor just outside my room. Cristine.The two men who had come to kill me immediately turned their attention to her, as if she was nothing more than an inconvenient obstacle in their path. Rage surged through me, swift and hot. How foolish she was—to risk her life like this for someone like me, for someone wh
Last Updated: 2026-05-19
Chapter: CHAPTER 4: Shadows and SnaresI kept walking, my pace steady and unhurried, a soft, meaningless hum slipping past my lips as if I had not a single care in the world. My eyes darted nowhere, my head turned at no sudden noise, and my posture remained relaxed—completely unaware, or so I wanted the watcher to believe. But beneath that calm surface, every nerve in my body was stretched tight as a wire. I knew they were there; I could feel the weight of their gaze heavy on my back, burning into me from some hidden corner of the hallway. Whoever was watching was clever, but I was cleverer. I would not let them know I had already sensed their presence. I stayed alert, memorizing every shadow, every door, every possible escape route, until I finally reached the safety of the kitchen.Mrs. Santiago was there, standing by the marble counter with a plate of butter cookies in hand, nibbling on one casually as she stared out the window. She turned her head when she heard my footsteps, a knowing smile touching her lips.“Ah, Cri
Last Updated: 2026-05-14
Chapter: CHAPTER 3: The Hidden EdgeThe heavy mahogany doors of Mr. Santiago’s private study clicked shut behind us, sealing us inside a space that smelled of old books, expensive cigars, and quiet authority. The room was grand and intimidating, lined with shelves filled with leather-bound books and decorated with expensive artifacts, yet right now, it felt less like an office and more like a battlefield command center.Mr. Sullivan Santiago walked to his large desk and sat down, his posture straight and imposing, while Mrs. Celestine Santiago motioned for me to take the single chair placed opposite them. My hands were clasped tightly in my lap, my heart still racing from the incident earlier—the poison, the accusation, the brutal grip around my neck. I sat on the edge of the seat, eyes lowered, waiting for them to speak.Mrs. Santiago leaned forward slightly, her elegant features serious and sharp. She studied me for a moment before breaking the silence.“You must be wondering,” she began, her voice calm but carrying a
Last Updated: 2026-05-14
Chapter: CHAPTER 2: The ScapegoatMy feet barely touched the floor as I hurried toward Madam Santiago’s private quarters. My mind was still reeling from yesterday’s encounter—from the moment Nicholas opened his eyes, to the shock of slapping him, and the terrifying rage that burned in his gaze. That man was no human when awake; he was a beast trapped in a handsome shell. But as much as I feared him, I needed this job more.My adoptive parents were gone, paid off and vanished. I had no home, no family, nowhere else to go. Every peso I earned here would be the foundation of my new life—my only chance to survive on my own. No matter how cruel or difficult this work became, I would endure.I knocked softly on the heavy wooden door before stepping inside. Mrs. Santiago sat by the window, holding a porcelain cup of coffee, her posture elegant and unshakable as always.“Mrs. Santiago, you called for me?” I asked, keeping my head slightly bowed, voice soft and respectful.She took a slow sip of her coffee, her gaze drifting t
Last Updated: 2026-05-14
LOGIN
