Novels by Her Black Rose 🌹

PAGE FIFTEEN “TUTULOY NA PO AKO,” paalam ni Sevastian, bahagyang yumuko bilang paggalang.“Ah, s-sige! Salamat sa pagbisita, Sevastian,” tugon ni Nanay, may halong saya at pag-aalala sa boses.“Wala po ’yun. Ako nga po ang dapat magpasalamat dahil pinayagan n’yo po akong manligaw sa anak n’yo,” magalang niyang sagot.Ngumiti si Nanay at lumapit sa kanya. Hinawakan niya ang kamay ni Sevastian, tila sinisiguro ang sinseridad nito.“Sana lang… huwag mong sasaktan ang anak namin. Alam kong magkaiba ang mundong ginagalawan n’yo, pero sana hindi ’yon maging hadlang sa inyo ni Carmella.”“Don’t worry po,” agad niyang sagot, puno ng kumpiyansa. “Hindi po gano’n ang parents ko. They don’t look at status. They like Carmella… especially my mom. She thinks Carmella is genuinely kind.”Napatingin siya sa akin habang sinasabi iyon—parang ako lang ang nakikita niya sa mundo.“Salamat, Sevastian,” ani Tatay.Tumango lang siya, may simpleng ngiti sa labi.“O siya, Carmella. Ihatid mo na siya sa gate,

PAGE FIFTEEN Tahimik. Sobrang tahimik ng buong sala matapos sabihin ni Sevastian ang mga salitang iyon. Pakiramdam ko ay biglang huminto ang mundo ko. Nanlalaki ang mga mata kong napatingin sa kanya habang hawak pa rin niya ang kamay ko. Samantalang sina Nanay at Tatay naman ay parehong hindi makapaniwala sa narinig. “A-Ano raw?” gulat na tanong ni Tatay. Hindi ko alam kung gusto ko bang bawiin ni Sevastian ang sinabi niya o gusto kong ulitin niya iyon. “Nanliligaw po ako kay Carmella.” kalmado ngunit seryosong ulit ni Sevastian. Napasinghap ako. Grabe. Dire-diretso talaga siya. Napansin kong bahagyang natawa si Clarence habang palihim na nakatingin sa’kin. Bwisit talaga ang batang ‘yon! Samantalang si Nanay naman ay tila nagulat pero mukhang natutuwa rin. Si Tatay lang ang mukhang seryoso. “At kailan pa ‘to?” tanong ni Tatay. “Halos anim na buwan na po.” diretsong sagot ni Sevastian. “ANO?!” sabay-sabay naming sigaw ni Nanay. Anim na buwan?! Mabilis ako

CHAPTER 14 Her First Love HALOS ANIM NA BUWAN na rin ang nakakalipas simula nang magsimulang manligaw si Sevastian sa’kin. At sa loob ng anim na buwan na iyon, isang sikreto lang ang paulit-ulit kong ipinapakiusap sa kany Walang dapat makaalam. Ayokong maging sentro ng usapan sa buong Monte Carlos. Lalo na’t kilalang-kilala ang pamilya nila. Isa pa, alam kong sandaling malaman ng ibang babae na nililigawan ako ni Sevastian Monteverde, siguradong magkakaroon ako ng mga kaaway. At ayoko no’n. “Salamat po ulit, Mang Caloy!” nakangiti kong sabi habang inaabot ang bayad ko sa tricycle driver. “Wala ‘yon! Mag-ingat ka, Carmella!” paalam niya bago pinaandar ang tricycle. Pagpasok ko pa lang sa loob ng campus ay agad ko nang narinig ang isang pamilyar na boses. “Sabi ko naman sa’yo, pwede naman na ako ang maghatid-sundo sa’yo araw-araw.” Napalingon ako at agad na nakita si Sevastian na nakasandal sa kotse niya habang nakapamulsa. “Bawal nga, diba?” natatawa kong sagot.

- PAGE TWELVE -ALAS DOSE PASADO NA nang matapos ang welcoming party para kay Sevastian.Ginawa ko ang hiniling niya—kumanta para sa mama niya. At sa totoo lang, masaya ako dahil nagustuhan niya. Parehong kanta ang inawit ko—‘yung kinanta ko noon sa contest. Nagulat pa sina Georgina nang marinig nila iyon.Pero walang nangyari.Hindi ako umiyak.Hindi sumakit ang dibdib ko.At higit sa lahat… wala akong naramdaman.At hindi ko alam kung bakit."Ihahatid na kita, Carmella," saad ni Sevastian."Wag na. Sasabay na lang ako kay Baldo. Nakaalis na rin sina Georgina at Laura," tanggi ko."No. It's me who's going to send you home, not him."Wala na akong nagawa kundi tumango. Hindi ko rin maintindihan kung bakit… pero gusto ko ring siya ang maghatid sa’kin. Nahihiya lang ako—at hindi ko alam kung bakit.Iniwan niya muna ako sandali para magpaalam sa mga magulang niya. Naupo ako sa hagdanan ng balcony at hinubad ang sandals ko. Namamaga na ang mga paa ko kakalakad buong gabi—kakasunod sa kany

PAGE ELEVEN "AKALA KO Senyorito hindi na kayo darating eh!" sambit ni Baldo."I'm sorry! Ang dami kasing bisita. Ang hirap makahanap ng timing para umalis," paliwanag naman ni Sevastian."O sige po! Sunduin ko na po 'yung dalawa!" paalam ni Baldo. Tumingin siya sa'kin. "—Sobrang ganda mo ngayon, Carmella!" nahihiyang papuri niya bago tuluyang umalis."Teka, nasa'n ang sasakyan mo?!" habol na sigaw ko sa kanya."He has the other car," sagot ni Sevastian.Sinundan ko ng tingin si Baldo at napansin kong naglalakad siya patungo sa isang puting CR-V. May kalayuan pala ang pinagparadahan niya kaya hindi ko agad nakita."Shall we?"Bumalik ang atensyon ko kay Sevastian nang magsalita siya ulit. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko habang ang isa naman niyang kamay ay bitbit ang backpack ko.Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng hawak na iyon—Parang biglang naging maayos ang lahat.Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at inalalayan akong sumakay. Ingat na ingat ako sa bawat galaw ko, l

PAGE TEN "Good evening, Carmella." nakangiting bati niya sa'kin.Para akong natulala sa kinatatayuan ko.Si Sevastian.Sa harapan ko.At hindi lang basta Sevastian—He looked… different.Mas lalo siyang naging gwapo sa suot niyang itim na tuxedo. Malinis ang tabas ng kanyang panga, maayos ang pagkakaayos ng buhok, at ang mga matang iyon—nakatutok lang sa akin na para bang ako lang ang nakikita niya sa mundong ito."P-Po… good evening din," halos pabulong kong sagot.Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Para akong hinihingal kahit hindi naman ako tumatakbo."Papasok ka ba o dito ka lang?" tanong niya, bahagyang nakataas ang isang kilay.Napakurap ako."A-Ah—oo, sasakay na!" mabilis kong sagot.Hindi ko namalayang napapangiti na pala si Baldo sa likod ko habang hawak ang backpack ko."Sige na nga, ako na bahala sa bag mo. Enjoy ka na lang," bulong niya sa akin sabay kindat.Pinandilatan ko siya."Kung anu-ano pinagsasabi mo!"Pero bago pa ako makabawi, ay binuksan na ni Sevastia