A Woman's Pain

A WOMAN’S PAIN

CHAPTER 1:

“File the annulment.”

Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap.

Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili kong paghinga.

Nakatayo ako sa harap ng lalaking limang taon kong minahal. Limang taon kong pinili. Limang taon kong ipinaglaban.

Ang asawa ko.

At sa sandaling iyon… hawak niya ang kamay ng ibang babae.

Mahigpit.

Natural.

Parang iyon ang tama.

Parang iyon ang dapat.

“Sevastian…”

Halos pabulong ang pangalan niya sa labi ko. Nanginginig. Pilit kong hinahanap sa mukha niya ang kahit katiting na guilt. Kahit kaunting pagsisisi.

Pero wala.

Hindi siya nagsasalita.

Hindi siya tumatanggi.

At lalong hindi niya binibitawan ang babaeng nasa tabi niya.

“Hindi ka ba magsasalita?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses kahit ramdam kong unti-unti nang nababasag ang loob ko.

Pero bago pa siya makasagot—

“Hindi na kailangan.”

Napalingon ako.

Ang babaeng nasa tabi niya ang nagsalita.

Maganda siya. Elegant. Nakasuot ng simpleng damit pero halatang mamahalin. May kumpiyansa ang tindig. At higit sa lahat—may ngiti siya sa labi.

Ngiting para bang ako ang nakakatawa sa sitwasyong ito.

“Matagal na kaming dalawa,” dagdag niya.

Diretso. Walang pag-aalinlangan.

Parang kutsilyong bumaon sa dibdib ko ang bawat salita.

“Excuse me?” halos hindi ako makapaniwala.

Ngumiti siya ulit. Mas lalong lumawak.

“Hindi ka ba napapaisip kung bakit lagi siyang wala?”

“Kung bakit lagi siyang busy?”

“Kung bakit kahit anniversary niyo… hindi ka niya kayang samahan?”

Sunod-sunod ang mga tanong niya—pero hindi iyon mga tanong.

Mga sagot iyon.

Mga sagot sa lahat ng bagay na pilit kong binabalewala noon.

Unti-unting nanlamig ang buong katawan ko.

Doon ko naramdaman—

Hindi lang ako niloko.

Pinalitan na pala ako.

“Stop it.”

Sa wakas, nagsalita rin si Sevastian.

Pero hindi para ipagtanggol ako.

Kundi para pigilan siya.

Hinawakan niya ang kamay ng babae—mas mahigpit pa. Parang pinapakalma. Parang pinoprotektahan.

At sa simpleng galaw na iyon…

May kung anong tuluyang nabasag sa loob ko.

“Ano’ng ibig sabihin nito?” tanong ko, diretso na sa kanya. Hindi na sa babae.

“Explain it to me, Sevastian. Asawa mo ako.”

Isang sandaling katahimikan.

Tumingin siya sa’kin—at sa wakas, nagsalita.

“Carmella…”

Malamig ang boses niya. Walang emosyon.

“Tapusin na natin ‘to.”

Isang simpleng linya.

Pero parang hinila nito ang lupa sa ilalim ng mga paa ko.

“Tapusin?” napatawa ako nang mahina, pero halatang pilit. “Ganun na lang? After everything?”

Walang sagot.

Wala siyang sinabi.

At iyon ang pinakamasakit.

Kasi kung galit siya—maiintindihan ko.

Kung sumigaw siya—maiintindihan ko.

Pero ito?

Wala siyang nararamdaman.

Parang wala lang ako.

Parang hindi kami nagkaroon ng limang taon.

“File the annulment,” ulit niya, mas malinaw na ngayon. Mas direkta.

Mas masakit.

Napaatras ako ng isang hakbang.

Annulment.

Hindi hiwalayan. Hindi space. Hindi ayusin.

Annulment.

Burahin ang kasal.

Burahin ang lahat.

Parang hindi ito nangyari.

“Ganun lang?” mahinang tanong ko. “Ganun kadali para sa’yo?”

“Mas makakabuti ‘to para sa ating lahat.”

“Atin?”

Napangiti ako. Isang mapait na ngiti.

“Sino ba ang ‘atin,’ Sevastian? Ako… o kayong dalawa?”

Hindi siya sumagot.

Pero hindi na niya kailangan.

Kasi malinaw na ang sagot.

Huminga ako nang malalim. Pilit kong pinipigilan ang luha na kanina pa gustong tumulo.

Hindi.

Hindi ako iiyak sa harap nila.

Hindi ako magiging kawawa.

Hindi ako babagsak.

Hindi sa harap ng babaeng iyon.

Hindi sa harap ng lalaking sumira sa’kin.

“Okay.”

Pareho silang napatingin sa’kin.

Marahil, hindi iyon ang inaasahan nila.

“Gusto mo ng annulment?” diretso kong sabi.

Tumango si Sevastian. Walang emosyon.

Tumawa ako nang mahina.

“Fine.”

Napakunot ang noo niya.

“At ganun lang?” tanong niya.

Ngumiti ako. Pero ngayon—iba na.

Hindi na iyon ang dating ngiti ko na puno ng pagmamahal.

Kundi isang ngiti na puno ng sakit… at unti-unting nagiging galit.

“Akala mo ba magmamakaawa ako?”

Tahimik siya.

“Akala mo ba hahabulin kita?”

Isang hakbang ang nilapit ko sa kanila.

Tiningnan ko siya diretso sa mata.

“Kung gusto mong mawala ako sa buhay mo… sige.”

Sandaling tumigil ang boses ko.

Ramdam ko ang kirot. Pero nilunok ko iyon.

“Pero tandaan mo ‘to, Sevastian.”

Mas lalong lumamig ang boses ko.

“Hindi ako ang mawawala.”

“Ako ang aalis.”

Isang segundo. Dalawa.

Walang nagsalita.

Walang gumalaw.

At sa unang pagkakataon… ako ang tumalikod.

Ako ang unang umalis.

Ako ang unang bumitaw.

---

Paglabas ko ng opisina, doon lang ako napahinto.

Doon lang ako napahawak sa pader.

At doon… tuluyang bumigay ang katawan ko.

Nanginginig ang mga kamay ko.

Parang hindi ako makahinga.

Parang may humihila sa dibdib ko pababa.

“Annulment…”

Paulit-ulit sa isip ko ang salitang iyon.

Limang taon.

Limang taon ng pagmamahal.

Limang taon ng pagtitiis.

Limang taon ng pagpili sa kanya—kahit ilang beses niya akong iniwan, kahit ilang beses niya akong sinaktan.

At sa huli…

Ganun lang?

Pinagpalit ako.

Pinalitan ako.

At ngayon… gusto niya akong burahin.

Napapikit ako.

At doon pumasok ang mga alaala—

Ang araw ng kasal namin.

---

Masaya ako noon.

Sobrang saya.

Nakatayo ako sa altar, suot ang puting gown. Nanginginig sa kaba, pero puno ng pag-asa ang puso ko.

“Do you take him as your husband?”

“Yes.”

Walang pag-aalinlangan.

Walang takot.

Kasi sigurado ako.

Sigurado ako sa kanya.

Sigurado ako sa’min.

Pero siya…

Hindi niya ako tinignan nang matagal.

Hindi siya ngumiti.

At kahit noon… may kung anong mali na dapat kong napansin.

Pero pinili kong hindi.

Pinili kong mahalin siya kahit kulang.

Pinili kong manatili kahit nasasaktan.

Pinili kong umasa kahit unti-unti na akong nawawala.

---

Muli akong nagmulat ng mata.

At sa pagkakataong ito… malinaw na ang lahat.

Hindi ako nagkulang.

Hindi ako nagkamali.

Pero mali ang pinili ko.

At ngayon… kailangan ko nang itama iyon.

Dahan-dahan akong tumayo.

Pinunasan ko ang luha ko.

Pinilit kong ayusin ang sarili ko.

Hindi ako pwedeng manatiling ganito.

Hindi ako pwedeng maging babae na iniwan lang.

Kung ito ang gusto niya—

Kung gusto niya akong mawala—

Fine.

Ibibigay ko.

Pero hindi ako mawawala na talunan.

Hindi ako mawawala na kawawa.

Hindi ako mawawala na wasak.

Kundi bilang babaeng babalik—

Mas malakas.

Mas matapang.

At mas hindi na kailanman pipili ng lalaking tulad niya.

At kapag bumalik ako…

Hindi na ako ang babaeng iniwan niya.

Kundi ang babaeng pagsisisihan niyang pakawalan.

“Annulment?” bulong ko, sabay ngiti.

“Okay.”

Pero hindi ito ang katapusan.

Ito ang simula.