Novels by Iamgorgeousbela

Lunes na, ibig sabihin ay may trabaho ako ngayon sa Karinderya ni Aling Sally. Ngayon lamang ako nakaramdam ng pagka-excite habang tinutulungan si Aling Sally sa mga ititinda naming ulam. Umaasa akong makikita ko muli ang mag-ama ngayong araw at makakasama ko ulit si Aurora kahit na sa kaunting oras lang. Hindi na ako makapag hintay pa kaya kanina pa ako tumitingin sa labas para tingnan ang mga humihintong sasakyan. Titigil lamang ako kapag may Customer na oorder pagkatapos ay titingin ulit ako sa labas. Minsan hindi ko naririnig ang order nila kaya nasusungitan nila ako pero binabalewala ko na lang. Masaya akong hinihintay ang anak ko. “Ayos ka lang ba Mia? Kanina ka pa diyan patingin-tingin sa labas e, may hinihintay ka bang tao?” “P-po? Wala naman po!” Mabilis kong sagot kay Aling Sally na mukhang napansin na din ang pagkabalisa ko. Tiningnan lang ako nito na parang hindi naniniwala sa sinabi ko kaya agad ko siyang nginitian.“Hinihintay ko lang po yung mga Customer!” Palusot k

Pakiramdam ko ay tumigil ang mundo ko dahil sa nakikita ko ngayon. Totoo ba ito? O isa lang ito sa mga panaginip ko? Kung panaginip lang ito sana ay huwag na akong magising pa. Hindi ko namalayan na nag iinit na pala ang mga mata ko dahil sa mga luhang nag babadya ng tumulo sa pisngi ko. Natauhan lang ako dahil naramdaman ko ang pag hawak ni Baste sa braso ko. “Ayos ka lang? Bakit parang naluluha ka?” Tanong niya, kaagad kong pinunasan ang luha ko at kunwaring natawa.“Wala ito, napuwing lang ako humangin kasi ng malakas hindi mo ba naramdaman?” Palusot ko sa kanya, ipinilig niya ang kanyang ulo marahil inaalala niya kung humangin nga ba ng malakas. Hinayaan ko na lang siyang mag isip at muling ibinaling ang atensyon ko sa anak ko na naglalakad papalapit sa akin. Bumilis ang tibok ng puso ko ng magkatinginan kaming dalawa. Lumawak ang kanyang ngiti kaya hindi ko din maiwasan ang aking pag ngiti. Ang laki laki na talaga ng anak ko, hindi ako makapaniwalang nasa harapan ko na siya ng

Linggo ngayon ibig sabihin lamang ay sarado ang karinderya ni Aling Sally kaya wala akong pasok. Heto at nag lalaba ako ng mga damit ko at isinama ko na din ang mga damit ng Tiya ko dahil naaawa ako sa kanya. Matanda na din kasi siya at pagod siya sa paglalako ng kanyang kakanin. Sa pamamagitan man lang nitong paglalaba ko sa kanya ay nabawasan ko ang mga gawain niya. “Talaga? O anong sabi sa iyo?” Inayos ko ang cellphone ko sa tenga ko at inipit iyon gamit ang balikat ko. Nag kukusot kasi ako ng mga damit kaya hindi ko iyon mahawakan. Kausap ko ngayon si Sunny at nakwento ko sa kanya ang nangyari kahapon. “Wala naman…mukhang hindi din niya ako nakilala,” mahinang anas ko sa kanya na parang nadismaya pa. Narinig ko ang malakas niyang pag tawa sa kabilang linya na para bang naramdaman niya ang pagkadismaya ko.“Bakit? Gusto mo ba maalala ka niya?”“Hindi, mabuti pang hindi niya ako maalala at makilala,”“Bakit naman? May anak kayong dalawa—” kaagad kong pinutol ang sinasabi niya dahi

Five years later… “Ano Mia? Wala ka na ba talagang balak na bumalik dito sa Manila at dito mag trabaho? Ano mag titinda ka na lang diyan habang buhay?” Ani ni Sunny mula sa kabilang linya. Napailing na lang ako sa kanya. Alam kong nag aalala siya sa akin dahil matagal na akong nag lalako ng turon sa kalsada pero suma-sideline naman ako sa karinderya ni Manang Sally paminsan-minsan. Limang taon na ang nakalipas simula noong iwan ko ang anak ko sa kanyang Ama. Sinigurado kong tatanggapin niya ang anak naming dalawa bago ako magpakalayo layo at napadpad dito sa Probinsya ng Lucban Quezon kung saan nakatira ang mga kamag anak ko. Mabuti na lang at pinatuloy ako ng Tiya ko na nag iisa na lamang din sa buhay dahil hindi na siya nagkaroon ng anak at asawa. Katulad ko ay naglalako siya ng kakanin sa kalsada. “Okay na ako dito Sunny, dadalawin na lang kita kapag nagkaroon ako ng pamasahe, o siya may Customer na, mamaya na lang ulit tayo mag usap,” ani ko sa kanya, nag paalam lang kami sa

Kinabukasan ay maaga ulit akong gumising para mag tinda ng Turon at lumpya. Walang laman ang tiyan ko dahil wala pa akong kain simula kagabi. Nanghihina na din ako at pakiramdam ko ay mawawalan ako ng malay ano mang oras kaya naman ng madaanan ko ang isang parke ay kaagad akong nag tungo doon at humanap ng mauupuan. Umupo ako sa upuan na malapit sa puno at ibinaba ang Baby ko na mahimbing na natutulog sa kanyang basket. May takip naman ito kaya hindi ito naiinitan. Sinigurado kong nakakahinga din siya ng maayos at hindi naiinitan. Kumuha ako ng paninda ko at nag simulang kumain kahit labag sa loob ko dahil wala akong matutubo kung kakainin ko ang sarili kong itinitinda kaya lang ay baka naman mahimatay ako at maisugod sa hospital ay mapapagastos pa ako. Nakatingin ako sa mga taong dumadaan at sa mga batang nag lalaro habang nilalantakan ang turon na hawak ko. Ang saya-saya nila na parang walang problemang iniisip. Ang saya siguro maging bata ulit. “Mia?” Natigil ang pag nguya ko

Isang linggo na ang nakalipas simula noong lumabas kami sa Hospital. Sa tulong ni Sunny at ng kanyang manliligaw na may sasakyan ay mabilis kaming nakauwi ng anak ko. Malaki ang pasasalamat ko kay Sunny dahil pinahiram niya ako ng pera pandagdag sa pambayad sa Hospital. Binigyan din niya ako ng pambili ng Diaper at gatas ng anak ko dahil wala ng natira pa sa inipon ko kaya naman nahihiya na ako sa kanya dahil hindi naman niya responsibilidad na tulungan ako, kaya heto ako muling mag titinda ng turon at ng lumpya para magkaroon ulit ng pera. Sumasakit pa din ang katawan at ang tahi ko pero hindi na iyon mahalaga pa, magugutom kami ng anak ko kapag hindi ako kumilos. Bitbit ko sa kabilang kamay ko ang isang Basket kung saan nakalagay ang anak ko, habang ang isa kong kamay ay bitbit ang basket na naglalaman ng mga paninda ko. Wala akong ibang kilala na mapag iiwanan sa anak ko kaya naman ay isinama ko na lamang siya isa pa ay mas panatag ako kapag nakikita ko siya. Nakatayo ako sa ha