The Billionaire’s Instant Baby

Tahimik ang gabing iyon ngunit hindi katulad ng isipan ko na napakaingay, magulo, sari-saring emosyon ang nararamdaman ko. Nanlalamig ang mga palad ko habang hawak-hawak ko ang isang kahon kung saan ko inilagay ang anak kong mag tatatlong linggo pa lamang. Malungkot akong nakatingin sa malaking bahay na nakatayo sa harapan ko. Hindi ko alam kung may tao pero sana mayroon. Huminga ako ng malalim bago ako humakbang papalapit sa malaking bahay. Tiningnan ko ang gate at nakahinga ng maluwag nang mapagtanto kong wala ang Security Guard ng malaking bahay. Luminga-linga ako sa paligid ko at siniguradong walang taong makakakita sa akin bago ko ilapag ang kahon sa harapan ng malaking gate. Nang masiguro kong walang mga taong dadaan o kahit sasakyan ay inilapag ko ang dala kong kahon sa sahig at pagkatapos ay tiningnan ang anak kong mahimbing na natutulog. Ang ganda-ganda niya, nag mana siya sa kanyang ama. Maging ang kutis nito ay mala porselana, kung kaya’t hindi nababagay sa kanya ang

Isang linggo na ang nakalipas simula noong lumabas kami sa Hospital. Sa tulong ni Sunny at ng kanyang manliligaw na may sasakyan ay mabilis kaming nakauwi ng anak ko. Malaki ang pasasalamat ko kay Sunny dahil pinahiram niya ako ng pera pandagdag sa pambayad sa Hospital. Binigyan din niya ako ng pambili ng Diaper at gatas ng anak ko dahil wala ng natira pa sa inipon ko kaya naman nahihiya na ako sa kanya dahil hindi naman niya responsibilidad na tulungan ako, kaya heto ako muling mag titinda ng turon at ng lumpya para magkaroon ulit ng pera. Sumasakit pa din ang katawan at ang tahi ko pero hindi na iyon mahalaga pa, magugutom kami ng anak ko kapag hindi ako kumilos. Bitbit ko sa kabilang kamay ko ang isang Basket kung saan nakalagay ang anak ko, habang ang isa kong kamay ay bitbit ang basket na naglalaman ng mga paninda ko. Wala akong ibang kilala na mapag iiwanan sa anak ko kaya naman ay isinama ko na lamang siya isa pa ay mas panatag ako kapag nakikita ko siya. Nakatayo ako sa ha

Five years later… “Ano Mia? Wala ka na ba talagang balak na bumalik dito sa Manila at dito mag trabaho? Ano mag titinda ka na lang diyan habang buhay?” Ani ni Sunny mula sa kabilang linya. Napailing na lang ako sa kanya. Alam kong nag aalala siya sa akin dahil matagal na akong nag lalako ng turon sa kalsada pero suma-sideline naman ako sa karinderya ni Manang Sally paminsan-minsan. Limang taon na ang nakalipas simula noong iwan ko ang anak ko sa kanyang Ama. Sinigurado kong tatanggapin niya ang anak naming dalawa bago ako magpakalayo layo at napadpad dito sa Probinsya ng Lucban Quezon kung saan nakatira ang mga kamag anak ko. Mabuti na lang at pinatuloy ako ng Tiya ko na nag iisa na lamang din sa buhay dahil hindi na siya nagkaroon ng anak at asawa. Katulad ko ay naglalako siya ng kakanin sa kalsada. “Okay na ako dito Sunny, dadalawin na lang kita kapag nagkaroon ako ng pamasahe, o siya may Customer na, mamaya na lang ulit tayo mag usap,” ani ko sa kanya, nag paalam lang kami sa

Pakiramdam ko ay tumigil ang mundo ko dahil sa nakikita ko ngayon. Totoo ba ito? O isa lang ito sa mga panaginip ko? Kung panaginip lang ito sana ay huwag na akong magising pa. Hindi ko namalayan na nag iinit na pala ang mga mata ko dahil sa mga luhang nag babadya ng tumulo sa pisngi ko. Natauhan lang ako dahil naramdaman ko ang pag hawak ni Baste sa braso ko. “Ayos ka lang? Bakit parang naluluha ka?” Tanong niya, kaagad kong pinunasan ang luha ko at kunwaring natawa.“Wala ito, napuwing lang ako humangin kasi ng malakas hindi mo ba naramdaman?” Palusot ko sa kanya, ipinilig niya ang kanyang ulo marahil inaalala niya kung humangin nga ba ng malakas. Hinayaan ko na lang siyang mag isip at muling ibinaling ang atensyon ko sa anak ko na naglalakad papalapit sa akin. Bumilis ang tibok ng puso ko ng magkatinginan kaming dalawa. Lumawak ang kanyang ngiti kaya hindi ko din maiwasan ang aking pag ngiti. Ang laki laki na talaga ng anak ko, hindi ako makapaniwalang nasa harapan ko na siya ng

“Get in, ihahatid na kita.” Lumingon ako sa likod ko para tingnan kung may iba pa bang tao bukod sa akin kaya lang ay wala. Tama ba ang pagkakarinig ko? Pinapasakay niya ako sa kanyang sasakyan para ihatid? Pero bakit? Hindi naman kami close ah? “Naku Sir! Huwag na po mag aabang na lang ako ng trycicle!” Ngumiti ako sa kanya pero hindi niya nagawang suklian ang ngiti ko. Bagkus ay mukha pa siyang nainis sa isinagot ko. Ano ba itong tao na ito? Pinaglihi yata siya sa sama ng loob e. Lagi na lang siyang galit. “Just get inside and don’t make me repeat myself, Mia” seryoso talaga siyang ihahatid ako. Kakamot-kamot ako sa ulo ko kahit na wala naman akong kuto habang sinusubukang buksan ang pinto sa likod ng kotse pero naka lock iyon. Akala ko ba ay ihahatid niya ako? Bakit naka lock? Tiningnan ko siya at mas lalo pa yatang nadagdagan ang kunot sa kanyang noo na tila naiirita sa ikinilos ko. “Dito ka sa harap.” aniya pagkatapos ay sinarado na ang bintana ng sasakyan. Patago ko siyan