Novels by Khronesnexus

Fred POV"It's quite simple, Fred."He took another drag from his cigarette and let the smoke linger between us before continuing. "I'm very sure you won't waste this opportunity to get your father's company."I leaned back slightly. "Yeah. That has always been my target.""I know, Fred. But you won't need the Laura Family to get it. Isn't that right?"The question made my eyes narrow.So this bastard had been snooping around after all.Perhaps I should have cared, but there was little point wasting my time worrying about what he had already discovered. The only thing that mattered was how much he actually knew. "And I still don't see where I stand in this whole charade."He chuckled and tapped the ash from his cigarette. "You probably asked for a whole pie. I want half of that pie."Laughter burst out of me. "Hahahahaha! Very funny. You really are funny."I wiped the corner of my eye and shook my head. "You actually think I'll present half of it to you? Oh, please.""It's an offer. Y

Fred POV"Whoa, whoa, relax. Anyway, are you in or out?"He slowly lowered the gun, but the irritation on his face remained. He sneered at me before stepping away from the table."Fred, I'm no longer interested in any deal with you. You can leave."I stared at him for a moment. Seriously?A little exchange of words and this bastard was already throwing a tantrum.I almost laughed, but I swallowed it and instead straightened my jacket. "Whatever. What's your name?"He looked at me without answering."Once we start something, we finish it. You got that?"His head tilted backward as a loud laugh burst from his throat. "Hahahahaha!"He laughed so hard that he had to wipe the corner of his eye before looking at me again. "I already told you. Your existence is the reason I'm alive."His amusement slowly disappeared. "If you keep acting foolishly, I might have to make sure both of us go down."My smile faded. Was this some threat?"Watch it. My father could easily bring this entire place dow

Fred POVIt seemed like we had finally stumbled upon a clue. I leaned back slightly and studied him, already running through everything I could dig up about the Five Families. If this man was connected to them, then there was no way I was letting him walk away before giving me something useful."Oh, so you actually know the Five Families."His fingers curled into tight fists, and the smugness disappeared from his face as he gave me a warning look. "Yes. And I owe my life to them."Oh, I see. So their hands really were buried in everything.I tapped my fingers against my thigh, piecing together the information in my head. First Laura, then the mysterious butler, and now this man admitting that his life depended on the Five Families.Every road kept leading back to the same people."Well, the butler just asked for my help, so you better respect yourself."He sneered. "Like I'll believe that bullshit."I smiled. "I knew you wouldn't."I reached into my pocket and pulled out my phone. "

Fred POV Every bit of anger I poured onto her. “Fuck you, Elias. Fuck you, bitchy family. Fuck you all.”The hitman laughed as he continued riding the other woman hard from behind, the wet slap of skin echoing through the private room. “Someone pissed our young master today. Kill or live?”I sneered hard, still buried deep inside the girl in front of me. “We will discuss that later.” I pulled out of her soaked hole with a wet sound. “Stand.”She stood upright on shaky legs. I immediately wrapped my arms around her from behind, one hand squeezing her breast while the other slid down her stomach. I turned her face toward me and sucked her lips hard, tongue pushing into her mouth as I pinched both nipples roughly. She moaned into the kiss.“Ah… young master… easy…”“I’m not done, bitch.” I broke the kiss and went down to her neck, biting and sucking hard enough to leave marks. She kept moaning, head tipping back against my shoulder.I moved lower, pushing her legs apart. My fingers foun

CONTENT WARNING The next two chapters contain sexual content and mature themes that may not be suitable for every reader.Please proceed only if you are comfortable with this type of content. If not, feel free to skip these chapters and continue with the story afterward.Read at your own discretion._________Fred POV"Where is he?"The security guard standing outside the bar scratched the back of his head and glanced toward the private section before looking at me again. "Boss just sent another batch of girls to his room. I don't think you want to go in there."I stared at him for a moment before scoffing. "Leave the way."The guard hesitated as he blocked the path.I stepped closer, lowering my voice. "I don't give a damn what's happening in that room. Move."He immediately stepped aside.I pushed past him and walked into the bar. I could already hear voices coming from the private section upstairs, but I didn't slow down.I had come here for one reason, and I wasn't leaving witho

Fred POV"Fred?" Her voice came through the phone, carrying a hint of surprise as though she couldn't believe I had actually called her."Yes, are you free?" I dropped onto the edge of my bed and leaned back against the headboard. "I need a favour from you, Sophia."There was a brief silence on the other end."A favour?" she repeated, her tone immediately becoming curious. "From me?""Yes."She laughed softly. "That's interesting. You disappear for ages and the moment you finally remember I exist, you're calling because you need something."I rolled my eyes. "I didn't call to discuss how long it's been.""I know." Her voice carried a teasing edge. "So what exactly do you want?"I tapped my fingers against the desk, already thinking through my next move. "I need to release a bit.""Now?""If you're available."She didn't answer immediately, and I could almost picture the smile spreading across her face. "Where?""I'll send you the location.""Fine."I ended the call and stared at my ph

เอเลียส พีโอวี มือของอีมิลี่รัดแน่นรอบมือฉันชั่ววินาทีก่อนที่เธอจะพยักหน้า เธอมอบรอยยิ้มเล็ก ๆ ปลอบโยนที่ไม่ถึงดวงตา “ฉันจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ โอเค? พักผ่อน อย่ากังวล” ฉันอยากบอกให้เธออยู่ แต่คำพูดติดอยู่ในลำคอ ฉันเพียงพยักหน้าแล้วมองเธอลุกขึ้นตามหมอออกจากห้อง ประตูคลิกปิดตามหลังพวกเขา ทิ้งฉันไว้คนเดียวกับเสียงบี๊บสม่ำเสมอของเครื่องมอนิเตอร์หัวใจ ความเงียบรู้สึกทำให้หายใจไม่ออก ฉันจ้องเพดาน จิตใจแล่นเร็ว อะไรจะแย่ขนาดนั้นที่เขาต้องคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว? สายตาแปลก ๆ จากหมอเมื่อครู่วนเวียนในหัว วิธีที่พวกเขาเหลือบมองฉันด้วยความประหลาดใจ ความกังวล บางอย่างเกือบเหมือนความสงสาร อกของฉันตึงอีกครั้ง ความกดดันหนักพุ่งเข้ามาอีก นาทีผ่านไปช้า ฉันได้ยินเสียงพึมพำข้างนอกประตู แต่แยกคำไม่ได้ น้ำเสียงของอีมิลี่สูงขึ้นครั้งหนึ่งด้วยความไม่เชื่อ ก่อนลดลงอีก มือฉันกำผ้าห่มแน่น เมื่อประตูเปิดในที่สุด อีมิลี่ก้าวกลับเข้ามา ใบหน้าซีด ดวงตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามยิ้มให้ฉัน แต่ดูฝืน “อีมิลี่?” ฉันถาม น้ำเสียงแหบ “เขาพูดอะไร? มีอะไรผิดปกติหรือ?” เธอเดินมาช้า ๆ แล้วนั่งขอบเตียง จับมือฉันอีกครั

เอเลียส พีโอวี ประตูห้องโรงพยาบาลของฉันเปิดอีกครั้งหลังจากความเงียบอึดอัดที่รู้สึกเหมือนแค่ไม่กี่นาที หมอฮาร์แลนก้าวเข้ามา แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียว หมอสูงอายุอีกสามคนตามเขามา — ทั้งหมดสวมเสื้อคลุมขาว สีหน้าจริงจังและเป็นมืออาชีพ คนหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกคนถือแฟ้มหนาในมือ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที กลายเป็นหนักขึ้น หมอฮาร์แลนกระแอมแล้วมอบรอยยิ้มเล็ก ๆ ผ่อนคลายให้ฉัน “คุณเอเลียส ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? เราทบทวนสัญญาณชีพและอาการเบื้องต้นแล้ว เพื่อความละเอียด เราอยากทำการสแกนเอ็มอาร์ไอเต็มรูปแบบโดยเร็วที่สุด” หัวใจฉันกระตุก ฉันนั่งตัวตรงขึ้นบนเตียง เมินความเวียนศีรษะเล็กน้อยที่มาพร้อมการเคลื่อนไหว “เอ็มอาร์ไอ? ทำไม? ท่านบอกว่าอาจเป็นแค่เรื่องไวรัสจากฝนและความเครียด ทำไมฉันต้องสแกน?” หมอสูงอายุคนหนึ่ง ชายผมหงอกและแว่นตา ก้าวไปข้างหน้า “เราอยากตัดภาวะพื้นฐานใด ๆ ออก การผสมของอาการคลื่นไส้ ความเหนื่อยล้า ไข้ต่ำ และความอ่อนไหวที่หน้าอกนั้น… ผิดปกติ ดีกว่าปลอดภัยไว้ก่อน” ฉันส่ายหน้าทันที ชีพจรเร่ง “ไม่ ฉันไม่ต้องการ ฉันโอเค แค่ความเหนื่อยล้าและหวัด ฉันเคยแย่กว่านี้ ฉันไม่จำเป็นต้องถู

เดเมียน พีโอวี ฉันจ้องโมนิกาข้ามโต๊ะอาหาร ความกดดันแปลก ๆ ในอกยังปฏิเสธที่จะเบาลง พฤติกรรมของพนักงานครัวทำให้ฉันหงุดหงิดมากขึ้น ฉันก้มไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องตรงตาโมนิกา “กำไรของเธอคืออะไรพอดี?” ฉันถามเย็นชา “เธอเข้ามาในบ้านฉันและข่มขู่พนักงานของฉัน เธอกำลังเล่นเกมอะไร โมนิกา?” เธอไม่แม้แต่สะทกสะท้าน แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอหันหลังให้ฉันด้วยรอยยิ้มหวานและเมินเฉย แล้วโบกมือไปทางบริกรที่สั่นคนหนึ่ง “เสิร์ฟมื้ออาหาร” เธอสั่งเบา ๆ ราวกับฉันไม่ได้พูดอะไรเลย “ทำให้แน่ใจว่าเสิร์ฟดี เดเมียนชอบอาหารเตรียมอย่างถูกต้อง” บริกรลังเลครึ่งวินาที สายตาเลื่อนไปทางฉันอย่างประหม่า ก่อนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อเชื่อฟัง จานสามจานถูกวางบนโต๊ะด้วยมือสั่น กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อย่างและสมุนไพรเต็มอากาศ แต่ไม่ทำอะไรกับพายุที่กำลังก่อตัวข้างในฉัน โมนิกาชี้นิ้วอย่างสง่างามไปที่เก้าอี้หัวโต๊ะ “มา ที่รัก นั่งลงและกินกับฉัน เธอยุ่งมากในระยะหลัง ให้ฉันดูแลเธอคืนนี้” ความโกรธที่กดไว้ในอกพุ่งอีกครั้ง ฉันลุกขึ้นอย่างกะทันหัน เก้าอี้ขูดพื้นดัง “ฉันไม่อยู่ในอารมณ์สำหรับละครของเธอ” ฉันคำราม หันไปทางประตูแล้ว “ไม

เดเมียน พีโอวี ฉันผลักเก้าอี้ถอยหลังด้วยเสียงขูดแล้วลุกขึ้น ความกดดันกระสับกระส่ายในอกปฏิเสธที่จะเบาลงไม่ว่าฉันจะเทวิสกี้ลงคอมากแค่ไหน แฟ้มเกี่ยวกับเอเลียสยังเปิดค้างอยู่บนโต๊ะเหมือนฝันหลอกหลอนที่ฉันเพิกเฉยไม่ได้ ฉันต้องการอากาศ อะไรสักอย่างที่จะกลบความรู้สึกชิบหายนี้ที่บางอย่างกำลังหลุดจากฉัน “วิคเตอร์ ตามฉัน” ฉันพูดห้วน ๆ เดินไปที่ประตูแล้ว วิคเตอร์เดินเคียงข้างโดยไม่ถาม พลังงานร่าเริงตามปกติยังมีอยู่แต่ระวังตัว เราเดินลงทางเดินยาวไปยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่โมนิกากำลังรอ ความไม่สบายในอกบิดแรงขึ้นทุกก้าว เหมือนนิ้วที่มองไม่เห็นขุดลึกขึ้น ทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นแสงสลัว ฉันเห็นเธอ โมนิกา ยืนใกล้หน้าต่างใหญ่ ร่างกายโยกเล็กน้อยด้วยความสง่างามยั่วยวนที่เป็นเอกลักษณ์ เอวของเธอเรียว สะโพกกลมและเชื้อเชิญ ชุดรัดรูปที่เธอสวมเกาะทุกเส้นโค้งเหมือนถูกทาสีไว้ เธอหันเมื่อได้ยินเราเข้ามา รอยยิ้มช้า ๆ และเยาะเย้ยแผ่บนริมฝีปากแดง “เดเมียน ที่รัก” เธอพึมพำ น้ำเสียงซึมซาบด้วยน้ำผึ้งขณะเดินมาหาฉัน สะโพกโยกด้วยความยั่วยวนจงใจ “ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจให้เกียรติฉันด้วยการปรากฏตัว ฉันรออยู่

เดเมียน พีโอวี ฉันเอนหลังบนเก้าอี้หนัง ขณะที่ค่อย ๆ พลิกหน้าแฟ้มของเอเลียส คาร์เตอร์อีกหน้า แฟ้มรู้สึกบางเกินไป ว่างเปล่าเกินไปสำหรับพื้นที่ที่เด็กคนนั้นเริ่มเข้ามาครอบครองในหัวฉัน ฉันสแกนบรรทัดอีกครั้ง ขากรรไกรตึงด้วยความหงุดหงิด “แม่ของเขาตายเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังคลอดเขา” ฉันพึมพำ มากกว่ากับตัวเองมากกว่าวิคเตอร์ “ภาวะแทรกซ้อน และพ่อเกลียดเขาตั้งแต่นั้น… ด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครยอมเขียนลงไป” วิคเตอร์ยืนข้ามโต๊ะ แขนพับ มองฉันอย่างระมัดระวัง “เรายังมีข้อมูลน้อยเกี่ยวกับเด็กคนนี้ บอส เขาเป็นคนสันโดษจริง ๆ และแทบไม่ทำอะไรที่น่าสังเกต เขาทำงานเหมือนสุนัขให้ครอบครัวนั้นแม้ว่าพวกมันจะปฏิบัติกับเขาเหมือนขยะ” ฉันพลิกอีกหน้า นิ้วกดแน่นลงบนกระดาษ “ทำไมใครบางคนยังคลานกลับไปหาคนที่ชัดเจนว่าไม่ต้องการเขา? มันไม่สมเหตุสมผล” วิคเตอร์ยักไหล่ รอยยิ้มจาง ๆ ดึงริมฝีปาก “บางคนถูกสร้างมาแบบนั้น จงรักภักดีจนผิด หรือบางทีเขายังหวังว่าวันหนึ่งพวกเขาจะเห็นเขาในที่สุด น่าสมเพช ถ้าถามฉัน” ความไม่สบายแปลก ๆ บิดในอก เหมือนมีบางอย่างลึกข้างในกำลังดึงฉัน ฉันขยับตัวในที่นั่ง พยายามเมินมัน แต่ความรู้สึกยิ่งแรงขึ

เอเลียส พีโอวี เสียงบี๊บค่อย ๆ ดึงฉันออกจากความมืด เปลือกตาของฉันรู้สึกหนักเกินกว่าจะทน เหมือนถูกกดลง ฉันพยายามขยับนิ้วก่อน แล้วค่อย ๆ บังคับให้ลืมตา เพดานสีขาวสว่างของห้องโรงพยาบาลเข้าสู่โฟกัส กลิ่นยาฆ่าเชื้อและผ้าปูเตียงสะอาดเต็มจมูก ผสมกับกลิ่นฝนจาง ๆ ที่ยังเกาะติดความทรงจำ ฉันนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล มีสายน้ำเกลือติดที่หลังมือ ท่อบาง ๆ หายไปขึ้นไปในถุงใสที่แขวนบนขาตั้งโลหะ ร่างกายของฉันรู้สึกอ่อนแรง หนัก และแปลกประหลาดอย่างอ่อนไหว อีมิลี่นั่งอยู่ข้างเตียงบนเก้าอี้พลาสติก ดวงตาแดงและบวมจากการร้องไห้ ทันทีที่เธอสังเกตว่าดวงตาของฉันเปิด เธอก้มไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ความโล่งอกแผ่บนใบหน้า “เอเลียส… ขอบคุณพระเจ้า” เธอกระซิบ น้ำเสียงแตก เธอยื่นมือไปตบแขนฉันเบา ๆ ระวังไม่ให้รบกวนสายน้ำเกลือ “เธอตื่นแล้ว รู้สึกยังไง?” ฉันกลืนน้ำลาย คอแห้งและเจ็บ “เหมือน… ถูกรถบรรทุกชน ทุกอย่างเจ็บ และฉันหนาวมาก…” อีมิลี่ยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำอุ่นบนโต๊ะข้างเตียงทันที เธอช่วยฉันลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย ประคองหลังด้วยมือหนึ่งขณะถือแก้วจ่อปากด้วยมืออีกข้าง “จิบเล็ก ๆ” เธอสั่งเบา ๆ “หมอบอกว่าเธอขาดน้ำหนักมาก เ