ผูกพันด้วยนามของเขา

(Damien POV)“อ๊าก...ไอ้เวร...” ฉันเซเดินออกจากประตูอัตโนมัติ ชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างดีไม่ยังคงสมบูรณ์อีกต่อไป ร่างกายของฉันเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์แรงจัดฉันไออย่างรุนแรงจนลมหายใจแหบพร่า ต้องกุมอกตัวเองไว้เหมือนกำลังพยายามยึดปอดเอาไว้ผลกระทบของผงยาเพิ่มพลังทางเพศแผ่กระจายไปทั่วร่างกาย ทุกครั้งที่หายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกเหมือนมีมีดบิดเกลียวอยู่ในอก มีคนวางยาฉันแน่นอน“ไอ้เวรเอ๊ย อีกตัวละครที่พยายามเสี่ยงโชค” คืนนี้ฉันประเมินสถานการณ์ต่ำไปจริง ๆฉันลากเท้าที่โซเซไปบนพรมหนานุ่ม ยื่นมือที่สั่นเทาไปยังลิฟต์ประตูลิฟต์เปิดออก ฉันเอนตัวพิงกำแพง หอบหายใจเหมือนสัตว์ที่ถูกขัง ไฟด้านบนกระพริบแปลบสายตาพร่ามัวเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งเดินตามทางเดิน มีแฟ้มเอกสาร夾อยู่ใต้แขน ใบหน้าของเขาดึงดูดจนสามารถ喚ความรู้สึกที่ลึกที่สุดในใจผู้ชายได้ เขาคงสังเกตเห็นสภาพที่ยับยู่ยี่ของฉันนิ้วมือฉันเกาะราวลิฟต์แน่นเหมือน lifeline ยังหอบหายใจหนัก ๆ เงาร่างนั้นเข้ามาใกล้ และปรากฏว่าเป็นผู้ชายที่สวยงาม เขาเดินตรงมาหาฉันแล้วยื่นแขนออกมา “คุณ... คุณโอเคไหมครับ?”ฉันเงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มด้วยสายตาเหมือนนักล่าที่มองเหยื่อ ทั

Elias POVฉันนอนนิ่งอยู่นานหลายนาที ร่างกายปวดเมื่อยไปทั้งตัว ลากตัวเองลุกขึ้นนั่งทุกการเคลื่อนไหวทำให้เกิดความเจ็บแสบพุ่งทะลุหลังส่วนล่างและต้นขา ฉันเดินกะเผลกเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวแล้วยืนใต้สายน้ำร้อน น้ำตาผสมกับน้ำไหลรินลงบนใบหน้าความอัปยศอดสูเจ็บลึกยิ่งกว่าสายน้ำร้อนจัดนี้เสียอีกความเจ็บปวดตุบ ๆ อยู่ในทุกกล้ามเนื้อและกระดูกของฉัน คืนนั้นวนเวียนในความทรงจำอย่างโหดร้าย: จากความคิดอยากช่วยเหลือคนแปลกหน้า กลายเป็นการละเมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดหลังจากร้องไห้ในห้องน้ำนานครึ่งชั่วโมง ฉันจึงออกมาและใช้ผ้าขนหนูผืนใหม่ เช็ดตัวอย่างเครื่องจักร โดยหลีกเลี่ยงการมองภาพสะท้อนในกระจกด้านข้างฉันเหลือบมองชายแปลกหน้าที่กำลังหลับ — ความเกลียดชังและความโกรธปะทะกันในอก เห็นเขานอนหลับสนิทอย่างสงบสุขทำให้ฉันอยากฆ่าเขา แต่ฉันยังควบคุมตัวเองได้ฉันไม่อยากทำลายชื่อเสียงของพ่อ ฉันจะจัดการกับเขาเมื่อดีลธุรกิจนี้เสร็จสิ้นฉันเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมา สวมใส่ด้วยมือที่สั่นเทา แฟ้มที่ฉันถือมาก่อนหน้านี้วางอยู่ใกล้ ๆฉันคว้าแฟ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่า มีกระดาษแผ่นเดียวหลุดออกมาและ飄ลงไปใต้เตียงเดินกะเผ

Elias POV ฉันเดินออกจากคาเฟ่ ถือกาแฟเย็นในมือ ถนนสว่างไสวด้วยแสงเช้า แต่แสงนั้นแทบเจาะทะลุความมืดภายในใจฉันไม่ได้ ความทรงจำของคืนก่อนยังสดใหม่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันนี้ อีมิลี่เดินเคียงข้างฉัน ถือกล่องพิซซาอยู่ในมือ เธอไม่ยอมให้ฉันเดินไปบริษัทคนเดียว เราเข้าไปในรถของเธอ แล้วเธอขับออกไป ไม่กี่นาทีต่อมา เราก็หยุดหน้าอาคารกระจกสูงระฟ้า ที่รถต่าง ๆ กำลังไหลเข้าบริษัท เราเดินเข้าไปในอาคารสูงที่เป็นที่ตั้งของห้องทำงานพ่อฉัน อากาศหอมกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดและยาฆ่าเชื้อ เสียงฝีเท้าของฉันดังก้องในโถงกว้างใหญ่ เสียงนั้นเตือนฉันว่าฉันกำลังจะเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตควบคุมทุกคนรอบตัว ยกเว้นคนเดียว ประตูห้องทำงานพ่อฉันตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เป็นไม้สีเข้มหนาทึบเหมือนกลืนกินแสงไปเสียหมด ฉันหายใจออกช้า ๆ แล้วยืดตัวตรง กลัวว่าจะเดินโงนเงน อีมิลี่ยืนอยู่ข้างกายฉัน การมีอยู่ของเธอช่วยยึดเหนี่ยวฉันไว้ เตือนฉันว่าฉันไม่ได้เผชิญเรื่องนี้เพียงลำพัง และไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว ฉันเคาะประตูหนึ่งครั้ง แล้วมีเสียงตอบสั้น ๆ ว่า “เข้ามา” ฉันเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไป ห้องทำงานกว้

Fred POv ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ความร้อนพุ่งขึ้นมาที่ใบหน้า นิ้วมือจิกพนักโซฟาราคาถูก เนื้อผ้าหยาบกร้านสัมผัสฝ่ามือ ห้องสกปรกนี้ กลิ่นเหม็นฉุนของน้ำอสุจิและควันบุหรี่ และตอนนี้ไอ้พวกชั้นต่ำยังกล้ามาหยามฉันอีก ฉันอยากคว้ากล่องขวดใกล้ ๆ แล้วฟาดใส่หน้ายิ้มของมัน “ขี้ขลาด?” ฉันคำราม ก้มตัวไปข้างหน้า เสียงของฉันแหลมคมกว่าที่ตั้งใจ “ระวังปากของแกให้ดีก่อนที่ฉันจะทำให้แกสำลักลิ้นตัวเอง” มันหัวเราะอีกครั้ง เสียงต่ำแหบพร่าที่ทำให้ผิวฉันลุกขน มันสูบบุหรี่อีกคำหนึ่ง สายตาครึ่งหลับครึ่งตาด้วยความขบขัน “ดูสิแก แต่งตัวหรูหรา ขับรถแพง แต่พูดถึงชื่อเดียวก็สั่นเท่าตัวเมียตัวเล็ก ๆ น่าสมเพช” ฉันลุกขึ้นช้า ๆ พยายามหายใจให้ปกติ ภาพสายตาเย็นชาของเดเมียนยังติดอยู่ในหัว — สายตาที่สามารถลอกหนังคนโดยไม่กระพริบตา ฉันเกลียดที่มันรู้สึกสมจริงขนาดนี้ แต่ฉันไม่ยอมให้ไอ้โง่คนนี้เห็นจุดอ่อนของฉัน “พูดจาขยะมังของแกให้พอ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “แกทำหน้าที่ล้มเหลว ฉันจ่ายเงินแพงเพื่อให้เอเลียสหายไปตลอดกาล แต่ตอนนี้มันยังเดินวนเวียนอยู่ในบริษัทพ่อฉันเหมือนเป็นเจ้าของ แล้วเดเมียนยังเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย?