LOGIN[คำเตือน ⚠️ เตรียมตัวโยนโทรศัพท์ข้ามห้องเลย] บอสมาเฟียผู้ทรงอำนาจ Damien ถูกวางยาด้วยยาเพิ่มพลังทางเพศที่ร้ายแรงหลังดีลล้มเหลว เขาเซเดินโซเซเข้าลิฟต์ ที่ซึ่งเอเลียสหนุ่มบริสุทธิ์ผู้ไร้เดียงสาเอื้อมมือช่วยเหลือโดยสัญชาตญาณ ด้วยความใคร่ที่ควบคุมไม่ได้และความสิ้นหวัง Damien ลากเอเลียสเข้าไปในห้องสวีทของเขา แล้วบังคับข่มขืนชายพรหมจารีที่หวาดกลัวรายนั้น โดยไม่สนใจคำวิงวอนและน้ำตา เขายึดครองร่างกายเอเลียสอย่างดุเดือดตลอดทั้งคืน ท่ามกลางการบังคับขู่เข็ญและเสียงครางที่ไม่เต็มใจ การเผชิญหน้านี้ยืดเยื้อไปหลายรอบอย่างเข้มข้น จนกระทั่งความเหนื่อยล้าครอบงำ Damien ในที่สุด เอเลียสออกจากห้องด้วยความสิ้นหวัง แต่ถูกทำเครื่องหมายตลอดกาลจากการละเมิดของผู้ชายผู้ทรงพลังรายนั้น มีเมล็ดพันธุ์ถูกปลูกฝังเข้าไปในตัวเขาแล้ว ซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว
View More(Damien POV)
“อ๊าก...ไอ้เวร...” ฉันเซเดินออกจากประตูอัตโนมัติ ชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างดีไม่ยังคงสมบูรณ์อีกต่อไป ร่างกายของฉันเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์แรงจัด ฉันไออย่างรุนแรงจนลมหายใจแหบพร่า ต้องกุมอกตัวเองไว้เหมือนกำลังพยายามยึดปอดเอาไว้ ผลกระทบของผงยาเพิ่มพลังทางเพศแผ่กระจายไปทั่วร่างกาย ทุกครั้งที่หายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกเหมือนมีมีดบิดเกลียวอยู่ในอก มีคนวางยาฉันแน่นอน “ไอ้เวรเอ๊ย อีกตัวละครที่พยายามเสี่ยงโชค” คืนนี้ฉันประเมินสถานการณ์ต่ำไปจริง ๆ ฉันลากเท้าที่โซเซไปบนพรมหนานุ่ม ยื่นมือที่สั่นเทาไปยังลิฟต์ ประตูลิฟต์เปิดออก ฉันเอนตัวพิงกำแพง หอบหายใจเหมือนสัตว์ที่ถูกขัง ไฟด้านบนกระพริบแปลบ สายตาพร่ามัวเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งเดินตามทางเดิน มีแฟ้มเอกสาร夾อยู่ใต้แขน ใบหน้าของเขาดึงดูดจนสามารถ喚ความรู้สึกที่ลึกที่สุดในใจผู้ชายได้ เขาคงสังเกตเห็นสภาพที่ยับยู่ยี่ของฉัน นิ้วมือฉันเกาะราวลิฟต์แน่นเหมือน lifeline ยังหอบหายใจหนัก ๆ เงาร่างนั้นเข้ามาใกล้ และปรากฏว่าเป็นผู้ชายที่สวยงาม เขาเดินตรงมาหาฉันแล้วยื่นแขนออกมา “คุณ... คุณโอเคไหมครับ?” ฉันเงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มด้วยสายตาเหมือนนักล่าที่มองเหยื่อ ทันทีที่คนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ มือฉันพุ่งออกไปคว้าตัวเขาไว้ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนอง แรงนั้นทำให้เราทั้งคู่เซถอยหลัง หัวใจเต้นแรง ชายหนุ่มพยายามดิ้นรน แต่การจับของฉันแน่นราวเหล็ก ประตูลิฟต์ปิดลง ปิดผนึกเราไว้ข้างใน ชายหนุ่มดิ้นเพื่อพยายามปลดปล่อยตัวเอง “คุณโอเคไหม? ทำไมตัวคุณร้อนขนาดนี้? ต้องการไปโรงพยาบาลไหมครับ?” ฉันปฏิเสธที่จะพูดอะไร เพียงแค่จับมือเขาไว้และบีบแน่น ลิฟต์สะดุดหยุดแล้วเปิดออก โดยไม่รอช้า ฉันดึงเขาออกไป ลากชายหนุ่มตามฉันไปแทบไม่ทันได้ยืนให้มั่น เปิดประตูห้องสวีทแล้วปิดประตูตามหลังอย่างแรง ล้มลงกับเตียงนุ่มหรู ฉันดึงชายหนุ่มลงมาด้วย ร่างกายเราพลิกพันกัน หนึ่งทับอีกคน ไม่มีใครขยับ มีเพียงเสียงหอบหายใจแหบพร่าของฉันที่เต็มห้อง ชายหนุ่มพยายามผลักน้ำหนักฉันออกอีกครั้ง “ปล่อยฉันไป” เขาสอดมือไปที่อกฉัน รู้สึกถึงการขึ้นลงอย่างรวดเร็ว “คุณเป็นอะไรไป...” หัวฉันกลิ้งไปด้านข้าง เสียงหัวเราะที่เครียด ท้อแท้ และขมขื่นหลุดออกจากปาก “งั้น... คงมีแต่เธอคนเดียวที่ช่วยฉันได้” ฉันไอรุนแรงแล้วพูดต่อ “ฉันคงไม่ตายดี ๆ กับคนที่มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้ข้างกายหรอก” คำพูดของฉันแฝงข้อความที่ซ่อนเร้น อะไรบางอย่างที่ชายหนุ่มอาจยังเรียกชื่อไม่ได้ บางทีอาจเป็นการขอร้อง หรืออาจเป็นการท้า แต่ไม่ใช่เวลามาถามคำถาม ชายหนุ่มคว้าก bottle น้ำจากโต๊ะข้างเตียงแล้วยกขึ้นจ่อปากฉัน เมื่อน้ำไหลลงคอ ฉันดื่มอย่างกระหายเหมือนไม่เคยลิ้มรสน้ำมาตั้งแต่เกิด แต่ น้ำก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายเลย “เธอ... ไม่เข้าใจ” คอฉันแหบแห้ง จับข้อมือชายหนุ่มไว้แล้วดึงเขาเข้ามาใกล้ มองลงไปที่ความงามตรงหน้า เหมือนโลกภายนอกไม่เหลืออยู่แล้ว “ทำให้ฉันเสียวซ่าน” ตาของชายหนุ่มเบิกกว้าง “คุณหมายความว่าอะไร?” หัวใจเขาเต้นแรงชนกับหัวใจฉัน รู้ตัวถึงความใกล้ชิดที่อันตราย ชายหนุ่มถอยหลัง จนในที่สุดก็หลุดพ้นจากมือฉันและลุกขึ้นนั่ง ฉันตามเขาไป ร่างกายแนบชิดกับเขา — ความใกล้ชิดที่ทั้งขู่เข็ญและเสพติด ฉันจับหน้าเขาแล้วจูบอย่างบังคับ ชายหนุ่มดิ้นรนอีกครั้ง ต่อยและผลัก แต่ฉันไม่ยอมหยุด มีเพียงร่างนี้เท่านั้นที่จะดับความร้อนนี้และทำให้ฉันพอใจได้ — ฉันคิดอย่างนั้น รีบถอดเสื้อชั้นนอกของชายหนุ่มออก แล้วเลื่อนไปที่คอเขา จูบและดูดอย่างดุเดือด ช้า ๆ ไล่ลงไปที่หน้าอกและอมหัวนมข้างหนึ่งด้วยปาก เสียงครางหลุดจากปากชายหนุ่ม ฉุดลมหายใจของเขาไป แม้เขายังคงต่อต้านจนกระทั่งฉันใช้มือเล่นกับหัวนมอีกข้าง เสียงครางที่เจ็บปวดหลุดจากปากชายหนุ่ม “ขอ...ร้อง... อย่า...” ฉันกลับไปที่ปากเขา จูบลึกและกลืนกินขณะที่มือยังคงเล่นกับหัวนมเขา มืออีกข้างคลายกางเกงของชายหนุ่มแล้วจับองคชาตของเขาไว้ ลูบไล้เบา ๆ ทำให้เขาครางออกมาอีก “ออก... ไป... จากฉัน” ชายหนุ่มหอบหายใจ ยังคงดิ้นรนต่อต้าน เสียงคำรามหลุดจากลำคอฉัน “ฉันจะจ่ายเงินให้เธอพอที่จะใช้ชีวิตอย่างอิสระตลอดชีวิต” ฉันดึงกางเกงของเขาออกอย่างแรง ชายหนุ่มสั่นเทาเมื่อเห็นสิ่งที่ฉันกำลังทำกับร่างกายเขา “ค... คุณ... กำลังทำอะไร?” “เธอยังอยากบอกว่ายังเป็นพรหมจารีอยู่เหรอ? ไม่ต้องห่วง — ฉันจะทำเบา ๆ” ฉันเลียริมฝีปากอย่างยั่วยวนขณะถอดเสื้อตัวเองออก “ลูบองคชาตฉันสิ ลองดูก็ไม่เสียหาย” ฉันจับมือเขาใส่เข้าไปในกางเกงของตัวเองเพื่อสัมผัสองคชาตที่แข็งตัวเต็มที่ “มัน... ใหญ่...” ชายหนุ่มพยายามดึงมือออก แต่ฉันบังคับให้กลับไป “อย่ากล้าทำแบบนั้น” ฉันเอามือเขากลับไปวางที่เดิม “ขอร้อง ปล่อยฉันไป ฉันไม่ต้องการ” ชายหนุ่มพูดเสียงสั่น คำวิงวอนของเขาไม่ได้ทำให้ฉันสะทกสะท้าน “ฉันจะจ่ายให้ เยอะพอที่เธอไม่ต้องทำงานอีกต่อไป เยอะพอที่เธอจะลืมเรื่องนี้ไปได้” ฉันแยกขาชายหนุ่มออกกว้าง แล้วใช้นิ้วถูไส้ทางเข้าของเขา “ครางให้ฉันฟัง ปล่อยให้ฉันได้ยินเสียงครางของเธอ” “ฉัน... ฉัน... ไม่ต้องการ...” “ไม่ต้องทำตัวเกร็งหรอก เบบี้บอย แค่ครางให้ฉันก็พอ” ฉันหีบฟันกับคำตอบของเขา แล้วเอา ปากกลับไปที่หัวนมเขา ดูดแรง ๆ เสียงครางอีกครั้งหลุดจากปากชายหนุ่ม “ใช่ แบบนั้นแหละ ให้เสียงมากกว่านี้อีก” ฉันยังคงถูไส้ทางเข้าและดูดหัวนมเขา น้ำตาไหลจากดวงตาชายหนุ่ม ขณะที่เขายังพยายามดิ้นให้หลุดจากมือฉัน ฉันสอดนิ้วเข้าไปในทางเข้าของเขา ทำให้เขาร้องลั่นด้วยความทรมาน “อ๊าาาาาาา....”เอเลียส พีโอวี มือของอีมิลี่รัดแน่นรอบมือฉันชั่ววินาทีก่อนที่เธอจะพยักหน้า เธอมอบรอยยิ้มเล็ก ๆ ปลอบโยนที่ไม่ถึงดวงตา “ฉันจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ โอเค? พักผ่อน อย่ากังวล” ฉันอยากบอกให้เธออยู่ แต่คำพูดติดอยู่ในลำคอ ฉันเพียงพยักหน้าแล้วมองเธอลุกขึ้นตามหมอออกจากห้อง ประตูคลิกปิดตามหลังพวกเขา ทิ้งฉันไว้คนเดียวกับเสียงบี๊บสม่ำเสมอของเครื่องมอนิเตอร์หัวใจ ความเงียบรู้สึกทำให้หายใจไม่ออก ฉันจ้องเพดาน จิตใจแล่นเร็ว อะไรจะแย่ขนาดนั้นที่เขาต้องคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว? สายตาแปลก ๆ จากหมอเมื่อครู่วนเวียนในหัว วิธีที่พวกเขาเหลือบมองฉันด้วยความประหลาดใจ ความกังวล บางอย่างเกือบเหมือนความสงสาร อกของฉันตึงอีกครั้ง ความกดดันหนักพุ่งเข้ามาอีก นาทีผ่านไปช้า ฉันได้ยินเสียงพึมพำข้างนอกประตู แต่แยกคำไม่ได้ น้ำเสียงของอีมิลี่สูงขึ้นครั้งหนึ่งด้วยความไม่เชื่อ ก่อนลดลงอีก มือฉันกำผ้าห่มแน่น เมื่อประตูเปิดในที่สุด อีมิลี่ก้าวกลับเข้ามา ใบหน้าซีด ดวงตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามยิ้มให้ฉัน แต่ดูฝืน “อีมิลี่?” ฉันถาม น้ำเสียงแหบ “เขาพูดอะไร? มีอะไรผิดปกติหรือ?” เธอเดินมาช้า ๆ แล้วนั่งขอบเตียง จับมือฉันอีกครั
เอเลียส พีโอวี ประตูห้องโรงพยาบาลของฉันเปิดอีกครั้งหลังจากความเงียบอึดอัดที่รู้สึกเหมือนแค่ไม่กี่นาที หมอฮาร์แลนก้าวเข้ามา แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียว หมอสูงอายุอีกสามคนตามเขามา — ทั้งหมดสวมเสื้อคลุมขาว สีหน้าจริงจังและเป็นมืออาชีพ คนหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกคนถือแฟ้มหนาในมือ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที กลายเป็นหนักขึ้น หมอฮาร์แลนกระแอมแล้วมอบรอยยิ้มเล็ก ๆ ผ่อนคลายให้ฉัน “คุณเอเลียส ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? เราทบทวนสัญญาณชีพและอาการเบื้องต้นแล้ว เพื่อความละเอียด เราอยากทำการสแกนเอ็มอาร์ไอเต็มรูปแบบโดยเร็วที่สุด” หัวใจฉันกระตุก ฉันนั่งตัวตรงขึ้นบนเตียง เมินความเวียนศีรษะเล็กน้อยที่มาพร้อมการเคลื่อนไหว “เอ็มอาร์ไอ? ทำไม? ท่านบอกว่าอาจเป็นแค่เรื่องไวรัสจากฝนและความเครียด ทำไมฉันต้องสแกน?” หมอสูงอายุคนหนึ่ง ชายผมหงอกและแว่นตา ก้าวไปข้างหน้า “เราอยากตัดภาวะพื้นฐานใด ๆ ออก การผสมของอาการคลื่นไส้ ความเหนื่อยล้า ไข้ต่ำ และความอ่อนไหวที่หน้าอกนั้น… ผิดปกติ ดีกว่าปลอดภัยไว้ก่อน” ฉันส่ายหน้าทันที ชีพจรเร่ง “ไม่ ฉันไม่ต้องการ ฉันโอเค แค่ความเหนื่อยล้าและหวัด ฉันเคยแย่กว่านี้ ฉันไม่จำเป็นต้องถู
เดเมียน พีโอวี ฉันจ้องโมนิกาข้ามโต๊ะอาหาร ความกดดันแปลก ๆ ในอกยังปฏิเสธที่จะเบาลง พฤติกรรมของพนักงานครัวทำให้ฉันหงุดหงิดมากขึ้น ฉันก้มไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องตรงตาโมนิกา “กำไรของเธอคืออะไรพอดี?” ฉันถามเย็นชา “เธอเข้ามาในบ้านฉันและข่มขู่พนักงานของฉัน เธอกำลังเล่นเกมอะไร โมนิกา?” เธอไม่แม้แต่สะทกสะท้าน แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอหันหลังให้ฉันด้วยรอยยิ้มหวานและเมินเฉย แล้วโบกมือไปทางบริกรที่สั่นคนหนึ่ง “เสิร์ฟมื้ออาหาร” เธอสั่งเบา ๆ ราวกับฉันไม่ได้พูดอะไรเลย “ทำให้แน่ใจว่าเสิร์ฟดี เดเมียนชอบอาหารเตรียมอย่างถูกต้อง” บริกรลังเลครึ่งวินาที สายตาเลื่อนไปทางฉันอย่างประหม่า ก่อนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อเชื่อฟัง จานสามจานถูกวางบนโต๊ะด้วยมือสั่น กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อย่างและสมุนไพรเต็มอากาศ แต่ไม่ทำอะไรกับพายุที่กำลังก่อตัวข้างในฉัน โมนิกาชี้นิ้วอย่างสง่างามไปที่เก้าอี้หัวโต๊ะ “มา ที่รัก นั่งลงและกินกับฉัน เธอยุ่งมากในระยะหลัง ให้ฉันดูแลเธอคืนนี้” ความโกรธที่กดไว้ในอกพุ่งอีกครั้ง ฉันลุกขึ้นอย่างกะทันหัน เก้าอี้ขูดพื้นดัง “ฉันไม่อยู่ในอารมณ์สำหรับละครของเธอ” ฉันคำราม หันไปทางประตูแล้ว “ไม
เดเมียน พีโอวี ฉันผลักเก้าอี้ถอยหลังด้วยเสียงขูดแล้วลุกขึ้น ความกดดันกระสับกระส่ายในอกปฏิเสธที่จะเบาลงไม่ว่าฉันจะเทวิสกี้ลงคอมากแค่ไหน แฟ้มเกี่ยวกับเอเลียสยังเปิดค้างอยู่บนโต๊ะเหมือนฝันหลอกหลอนที่ฉันเพิกเฉยไม่ได้ ฉันต้องการอากาศ อะไรสักอย่างที่จะกลบความรู้สึกชิบหายนี้ที่บางอย่างกำลังหลุดจากฉัน “วิคเตอร์ ตามฉัน” ฉันพูดห้วน ๆ เดินไปที่ประตูแล้ว วิคเตอร์เดินเคียงข้างโดยไม่ถาม พลังงานร่าเริงตามปกติยังมีอยู่แต่ระวังตัว เราเดินลงทางเดินยาวไปยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่โมนิกากำลังรอ ความไม่สบายในอกบิดแรงขึ้นทุกก้าว เหมือนนิ้วที่มองไม่เห็นขุดลึกขึ้น ทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นแสงสลัว ฉันเห็นเธอ โมนิกา ยืนใกล้หน้าต่างใหญ่ ร่างกายโยกเล็กน้อยด้วยความสง่างามยั่วยวนที่เป็นเอกลักษณ์ เอวของเธอเรียว สะโพกกลมและเชื้อเชิญ ชุดรัดรูปที่เธอสวมเกาะทุกเส้นโค้งเหมือนถูกทาสีไว้ เธอหันเมื่อได้ยินเราเข้ามา รอยยิ้มช้า ๆ และเยาะเย้ยแผ่บนริมฝีปากแดง “เดเมียน ที่รัก” เธอพึมพำ น้ำเสียงซึมซาบด้วยน้ำผึ้งขณะเดินมาหาฉัน สะโพกโยกด้วยความยั่วยวนจงใจ “ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจให้เกียรติฉันด้วยการปรากฏตัว ฉันรออยู่