Novels by kianna ksjsjs

Nagising ako sa tunog ng malakas na katok sa pinto ng apartment ko. Alas-syete pa lang ng umaga, at ang huling naaalala ko ay ang paghatid sa akin ni Waeren kagabi, mabango pa rin siya kahit galing kami sa mausok na Paresan, habang ako naman ay parang walking lason ng sibuyas at bawang."Xyloise! Gising na! May delivery para sa 'yo!" sigaw ng kapitbahay kong si Aling Nena.Pilit kong idinilat ang mga mata ko. Masakit ang katawan ko at ramdam ko pa rin ang paltos sa paa ko mula sa suot na pako este, stilettos kagabi. Pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko. Isang lalakeng naka-uniporme ang may hawak na dambuhalang bouquet ng tulips at isang paper bag mula sa isang sikat na coffee shop."Para kay Miss Xyloise po, mula kay Mr. W," sabi nung delivery guy.Kinuha ko ang card.Drink the coffee. You smelled like sautéed garlic last night. My assistant will be there in an hour. Don't wear the hoodie. - W"Bwiset talaga 'to, kahit kailan backhanded ang compliment," inis kong bulong hab

The Aftermath and the After-PartyPagtapak pa lang namin pabalik sa loob ng ballroom, ramdam ko na agad ang pagbabago ng hangin. Kung kanina ay bulung-bulungan lang, ngayon ay parang may spotlight na nakatutok sa bawat hakbang ko. Ang mga sulyap ni Tiffany mula sa malayo ay kasing talas ng shards ng basag na kristal. Pero mas lalong humigpit ang kapit ni Waeren sa bewang ko, isang protektadong hawak na tila nagsasabing, "I’ve got you.""Don't look at them, Xyloise. Focus on the door. We’re leaving in five minutes," bulong ni Waeren."Five minutes? Akala ko ba kailangan nating tapusin 'to? Baka sabihin ng lola mo, nag-walkout tayo dahil sa Charity Work comment ni Tiffany," sagot ko habang pilit na ngumingiti sa isang matandang investor na kumakaway sa amin."I’ve made my appearance. I’ve shown them my fiancée. My job here is done," he said firmly.Pero bago pa kami makarating sa exit, hinarang na naman kami ng lola niya, kasama ang isang lalaking naka-suit na parang kasing-tanda na ng

The Diamond and the GravelThe air inside the ballroom was a mixture of expensive perfumes and the cold, sterile scent of old money. Habang nakakapit ako sa braso ni Waeren, pakiramdam ko ay isa akong piraso ng graba na aksidenteng naisama sa isang tumpok ng mga dyamante. My heels were killing me, and my stomach was growling for something substantial, not those tiny pieces of bread with raw fish that the waiters were carrying around."Xyloise, stop scanning the room like you're looking for an exit," Waeren whispered, his lips barely moving as he kept a plastic smile for a passing senator."Hindi exit ang hinahanap ko, Waeren. Yung lechon. Sabi mo gala 'to, nasaan ang buffet?" bulong ko pabalik, pilit na pinapanatili ang poise ko kahit na gusto ko nang mag-squat sa gitna ng ballroom."This is a high-end gala, not a fiesta in your province. We don't eat here, we socialize," sagot niya, his hand tightening slightly on my waist as if to keep me from bolting toward the kitchen.Pero bago

"Xyloise, stop fidgeting. You’re making the tailor nervous," suway ni Waeren habang prenteng nakaupo sa isang velvet couch, may hawak na espresso at mukhang bored na bored sa buhay."Tailor? Akala ko ba sa mall tayo pupunta? Bakit mukhang museum 'tong pinuntahan natin?" bulong ko habang pilit na inaayos ang tayo ko.Dinala ako ng driver niya sa isang private boutique sa Makati na walang signage sa labas. Iyong tipong 'pag pumasok ka, ramdam mong bawal ka rito kung wala kang sapat na zero sa bank account mo. Kanina pa ako sinusukatan ng isang matandang babae na may tape measure sa leeg, at sa tuwing lalapit siya sa akin, pinipigilan ko ang paghinga."We are not going to a mall, Xyloise. I don’t buy off the rack for my fiancée," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. "And for the love of everything holy, stop sucking in your stomach. Hindi ka naman tataba sa isang fitting.""Masikip kaya 'tong dress! Parang balat na ng longganisa," reklamo ko. Isang black cocktail dress ang suot k

Matapos ang "deal" na 'yun sa meeting room, feeling ko ay iniwan na ako ng lahat ng guardian angels ko. Sino ba namang matinong tao ang papayag na maging fake fiancée ng isang lalaking nagnakaw ng bente pesos mo sa MRT?​Pero heto ako, nakatayo sa tapat ng salamin ng office restroom, tinititigan ang sarili ko.​"Xyloise, anong ginawa mo?" bulong ko habang sinasampal nang mahina ang mga pisngi ko. "Nakalimutan mo na ba? He’s a thief. Isang opportunist na amoy mamahaling pabango."​Pero kasi, 'yung merger. 'Yung trabaho ko. At 'yung sinabi niyang lifetime supply ng milk tea... Lord, mahina po ang anak niyo pagdating sa wintermelon na may extra pearls.​Paglabas ko ng banyo, saktong nakasalubong ko si Mr. Cruz na parang nanalo sa lotto ang itsura.​"Xyloise! I don’t know what you did to impress Mr. Waeren, but he specifically requested for you to assist him while he’s here in Manila," excited na sabi ni Sir."This is a big opportunity! Huwag mong ipapahiya ang kumpanya, okay?"​Napilita

"miss xyloise," Waeren called out.​My heart skipped a beat. I slowly looked up, meeting his icy stare.​"yes... sir?" i managed to squeak out.​"is your hoodie... a part of the official dress code here? or do you always bring a celebrity to business meetings?"​Laughter erupted in the room. Even Mr. Cruz let out a nervous chuckle. My face was probably the color of a ripe tomato by now.​"p-paborito ko lang po 'to, sir. comfort clothing," i muttered. ​"interesting," he replied, turning back to the white board. "now, let's talk about losses. because in this business, even a twenty-peso mistake can lead to a disaster."​The rest of the hour was a blur of technical terms, numbers, and my own internal screaming. Every time Waeren would emphasize a point, he would look at me as if he were mocking me. He was enjoying this. He was definitely a sadist.​Nung matapos ang meeting, nagmamadali akong tumayo para tumakas. I didn't want to be in the same air space as him anymore. Pero bago pa ako