Cupid's Crazy Commuter

Umpisa pa lang ng araw ko, ramdam ko nang hihigupin ng lunsod na 'to ang huling hibla ng pasensya ko.

Alas-sais pa lang ng umaga pero 'yung alarm clock ko, kung makasigaw, akala mo audition para sa heavy metal band. Nanatili lang akong nakahiga, nakatitig sa kisame ng maliit kong apartment habang pinag-iisipan kung kailangan ko ba talaga ng trabaho o baka naman pwedeng mabuhay sa sikat ng araw at chismis lang.

obviously, kailangan ko ng pera, bulong ko sa sarili ko. Bills don't pay themselves, at mas mataas pa ang standards ng sikmura ko kaysa sa laman ng bank account ko.

​"good morning, xyloise," bati ko sa sarili ko pagharap sa salamin.

​The reflection staring back at me was a total tragedy. Sabog ang buhok, malalim ang eyebags, at 'yung expression ko, parang pasan ang buong kasalanan ng sangkatauhan. Nag-toothbrush ako habang nag-i-scroll sa phone.

Nakaka-high blood makakita ng mga influencers na ang aga-aga ay naka-green smoothie na, samantalang ako, nakikipag-laban pa sa paghahanap ng magkapares na medyas.

Simple lang naman ang goals ko for today:

1. ​makarating sa office nang hindi nagmumukhang biktima ng kalamidad.

2. ​makaupo sa jeep (kahit kalahating pisngi lang ng puwet, gora na).

3. ​huwag mabulunan sa tindi ng inis bago mag-lunch break.

​Isinuot ko ang paborito kong kupas na red hoodie, 'yung may mukha ni PAPA PIOLO sa gitna. Huwag niyo 'kong i-judge, comfort armor ko 'to. Kung magdurusa man ako sa commute, at least may kasama akong alamat sa dibdib ko.

Paglabas ko pa lang ng pinto, sinalubong na agad ako ng malagkit na hangin ng Manila.

​The humidity was real. Clinging to my skin like an unwanted ex. Tumayo ako sa kanto habang pinapanood ang parade ng mga jeep at mga motor na parang mga langgam na nag-aaway sa kalsada.

Mixed signals ang amoy sa paligid: usok ng tambutso na may konting hint ng hotdog at basang kalsada.

​"kuya, pasabit! isa lang!" sigaw ko sabay lundag sa likod ng umaandar na jeep.

​Siningit ko ang sarili ko sa space na sapat lang siguro para sa bata, hindi para sa babaeng kasing laki ko.

My knees were touching a stranger’s grocery bag, at 'yung electric fan sa harap, imbes na magpalamig, parang niluluto lang ang mukha ko sa init.

​the joys of public transport, isip ko habang nakakapit nang mahigpit sa bakal.

​By the time na nakarating ako sa MRT station, 'yung fresh look ko, nag-expire na at 'yung patience ko, kasing nipis na lang ng papel. Pagkakita ko pa sa pila, muntik na akong himatayin dahil mas mahaba pa sa listahan ng mga utang ko ang serpentine line pababa ng stairs.

Binuksan ko ang bag ko para hanapin ang token ko. My fingers brushed through old receipts, kalahating pack ng tissue, at isang ligaw na lipstick pero walang bakal na bilog.

​"nasan na 'yun?" my heart skipped a beat.

​Token na lang ang pag-asa ko para makaabot sa meeting. Nag-dive na ang kamay ko sa kailaliman ng bag ko, mas frantic na ang galaw ko. And then, as if in slow motion, nakita ko siyang lumusot sa butas ng bag ko. Tumalbog ang maliit na silver disc sa semento.

clink.

​Gumulong siya. At siyempre, humabol ako.

​"no, no, no! 'wag ngayon, please!"

​Nakaluhod na ako sa floor, deadma na sa mga commuters na nakatingin sa 'kin. Inches away na lang sana bago ko siya mahablot nang biglang may isang leather shoe polished to a mirror shine na humarang sa dinadaanan nito.

​Isang kamay na naka-long sleeves na dark blue ang dumampot sa token ko.

​Sinundan ko ng tingin ang braso niya hanggang sa makita ko ang malapad na balikat, ang suit na halatang mamahalin, at ang mukhang parang galing sa cover ng luxury magazine. Sobrang gwapo niya, sharp jawline, mga matang kasing lamig ng ice bath, at aura na parang siya ang may-ari ng buong MRT station.