LOGINAng boardroom ng Stary Global ay parang loob ng isang freezer na malamig, malinis, at walang puwang para sa pagkakamali. Nakaupo ang mga board of directors sa mahabang lamesang gawa sa obsidian, bawat isa ay may hawak na folder na naglalaman ng skandalo namin ni Waeren.Nandoon ang lola niya, si Don Sebastian, at siyempre, ang mag-amang Juico na mukhang handang manakmal."Waeren," panimula ng isang matandang director. "The evidence is clear. Your association with this... young woman... has caused a 15% drop in our projected stock value. The Juico lawsuit is a black mark on our reputation."Tumingin si Waeren sa kanila, pagkatapos ay tumingin siya sa akin. Hawak niya ang kamay ko sa ilalim ng lamesa. "The stock drop is temporary, a reaction to noise. But the skandalo you’re referring to is actually the most honest thing that has happened to this company.""Honest?!" tili ni Tiffany. "Waeren, she’s a junior staffer! A tvl graduate! She doesn't have the pedigree to stand beside you!"
Kinabukasan, maagang dumating ang pribadong ambulansya na ipinadala ni Waeren. Maayos na nailipat si Papa patungo sa isang premier hospital sa Manila. Habang nakatingin ako sa labas ng bintana ng sasakyan, hindi ko maiwasang mapaisip. Isang linggo lang ang nakalipas, namomroblema lang ako sa barya sa MRT. Ngayon, ang buhay ng pamilya ko ay nakadepende na sa lalakeng katabi ko na busy sa pagsagot ng mga email."Waeren," tawag ko sa kanya nung malapit na kami sa ospital."Hmm?" hindi siya tumitingin, ang mga daliri niya ay mabilis na humahaplos sa screen ng kanyang phone."Seryoso ka ba talaga sa pagpapa-renovate ng bahay namin? Kasi... baka isipin nina Mama na binibili mo na kami."Doon siya tumigil. Ibinaba niya ang phone niya at tinitigan ako. "Xyloise, I’m an architect. Seeing a structure in that condition is like seeing a mathematical error. It bothers me. And besides, if you’re going to be my consultant, you need a home that doesn't collapse during a typhoon.""Consultant pa rin
Ang biyahe mula Makati hanggang Laguna ay tahimik. Hindi ito yung komportableng katahimikan na nakasanayan namin sa penthouse ni Waeren, ito yung katahimikang puno ng kaba, yung klase ng bigat na hindi kayang i-calculate ng kahit anong software.Habang binabaybay ng Rolls-Royce ang makikipot na kalsada, unti-unting nawawala ang mga matatayog na building. Napalitan ang mga ito ng malalawak na bukirin, mga tricycle na humaharurot, at ang malagkit na hangin ng probinsya."Waeren, pwede mo na akong ibaba sa kanto," bulong ko habang nakatingin sa labas. "Hinding-hindi papasok ang sasakyan mo sa looban namin. Baka magasgasan lang 'yan, lalo ka pang magalit.""I'm not leaving you here, Xyloise," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. Ang mga kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa manibela. "Tell me where to turn."Nung makarating kami sa tapat ng maliit naming bahay, halos maglabasan ang mga kapitbahay. Hindi araw-araw na may Rolls-Royce na humihinto sa isang eskinita sa Laguna. Bumaba
Kung ang construction site ay foreign territory para sa akin, ang apartment ko naman ang magsisilbing alien planet para kay Waeren."This is it?" tanong ni Waeren habang nakatayo sa gitna ng sala ko.Tumingin siya sa paligid, sa maliit kong TV na may takip na doily, sa mga sapatos kong nakasalansan sa tabi ng pinto, at sa bintana kong may view ng sampayan ni Aling Nena."Pasensya na. Hindi naman 'to kasing-laki ng elevator niyo sa Stary Global," irap ko sa kanya habang nililinis ang lamesa. "At saka, bakit kailangang dito tayo mag-live stream? Pwede naman sa office mo na lang, 'di ba?""No," sagot niya, habang dahan-dahang umuupo sa sofa kong medyo lubog na ang gitna. "If we do it in the office, it looks like a PR stunt. If we do it here, it looks like... us. Besides, the internet loves a 'man of the people' narrative.""Narrative? Oowemji, Waeren! Ang plastic mo!""It’s not plastic, Xyloise. It’s strategy," he replied, taking out his phone and checking the connection. "Victoria’s
Kung akala ko ay tapos na ang kalbaryo ko sa Paresan at golf club, nagkamali ako. Dahil paggising ko kinabukasan, hindi lang amoy ng kape ang sumalubong sa akin kundi ang mukha ko na nasa bawat sulok ng social media.Tiffany didn't just post a video, she orchestrated a character assassination. Ang caption? “When a social climber tries to fit into high society and fails miserably. Watch her ruin a 500k gown because she couldn’t handle the champagne.”Ang mga comment? Mas masahol pa sa amoy ng siksikang LRT tuwing rush hour.“Gold digger!”“Amoy anghit hanggang dito sa screen.”“Bakit ba kasi pinapatulan ni Waeren ang mga ganitong squammy?”Nanginginig ang kamay ko habang binabasa ang mga 'yun. Masakit. Kahit sabihin kong matapang ako, tao pa rin ako. Nasasaktan din ako kapag tinatawag akong basura ng mga taong hindi man lang alam kung paano ako maglakad nang tatlong kilometro makatipid lang sa pamasahe.“Don’t read those,” isang malamig na boses ang bumasag sa katahimikan ng apartment
Nagising ako sa tunog ng malakas na katok sa pinto ng apartment ko. Alas-syete pa lang ng umaga, at ang huling naaalala ko ay ang paghatid sa akin ni Waeren kagabi, mabango pa rin siya kahit galing kami sa mausok na Paresan, habang ako naman ay parang walking lason ng sibuyas at bawang."Xyloise! Gising na! May delivery para sa 'yo!" sigaw ng kapitbahay kong si Aling Nena.Pilit kong idinilat ang mga mata ko. Masakit ang katawan ko at ramdam ko pa rin ang paltos sa paa ko mula sa suot na pako este, stilettos kagabi. Pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko. Isang lalakeng naka-uniporme ang may hawak na dambuhalang bouquet ng tulips at isang paper bag mula sa isang sikat na coffee shop."Para kay Miss Xyloise po, mula kay Mr. W," sabi nung delivery guy.Kinuha ko ang card.Drink the coffee. You smelled like sautéed garlic last night. My assistant will be there in an hour. Don't wear the hoodie. - W"Bwiset talaga 'to, kahit kailan backhanded ang compliment," inis kong bulong hab







