Novels by GwapaMe

Naiwan akong nakahiga sa malambot na kama, nanginginig ang buong katawan, at nakatali pa rin ang mga kamay ko sa likuran. Ang telang nakatakip sa mga mata ko ay pilit na nagtatago sa akin ng lahat, pero hindi nito kayang takasan ang nararamdaman ko. Ang bawat himig ng hangin, bawat amoy na nalalanghap ko—amoy ng mamahaling pabango, tabako, at isang matapang na lalaking presensya—ay nakaukit na sa isip ko.Galit ako. Sobrang galit at takot. Paano niya nagawa ito? Kinuha niya ako nang pilit, dinala sa lugar na hindi ko alam, at tinrato ako na parang isang bagay na pag-aari niya lang. Nakakadiri! Nakakadiri ang ginawa niya, nakakadiri ang mga salitang binitawan niya, at higit sa lahat... nakakadiri ang sarili ko.Si Azrael... sa loob ng ilang taon naming magkasama, wala siyang ginawang ganito. Ang mga haplos niya ay laging magalang, ang mga halik namin ay laging sa labi lang, malambing at walang halong bahid ng karahasan o labis na pagnanasa. Inalagaan niya ako, iginagalang niya ako. Per

"Who are you?! Where am I? Let me go, please!"Ang tanging naririnig ko lang ay ang nanginginig na boses niya, halo ng takot at pagkalito. Nakatalikod ako sa kanya habang nakatingin sa malawak na bintana ng pribado kong villa—isang lugar na walang sinuman ang nakakaalam, maliban sa mga taong tapat lamang sa akin. Tahimik at liblib ito, perpekto para sa bagay na ginawa ko ngayong gabi.Dinala ko siya rito. Oo, kinuha ko siya nang walang paalam, parang isang magnanakaw na kumuha ng kayamanang matagal na niyang inaasam. Alam kong mali ito sa paningin ng iba, alam kong masama itong gawin, pero noong nakita ko siyang kasama ni Azrael, noong nakita ko kung paano nito hawakan at halikan ang babaeng dapat ay akin lang... doon ko napagtanto na hindi ko na kayang maghintay pa. Hindi ko na kayang magpanggap na maayos ang lahat habang may ibang lalaking nagtatamasa ng karapatang dapat ay akin.Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Nakaupo siya sa gitna ng malaking kama, ang kanyang mga kamay ay nak

"Can you stop following me around, Arienne? I have no time for your games today."Naiinis kong sabi habang naglalakad ako nang mabilis palabas ng opisina ko sa pinakamataas na palapag ng Castellanos Tower. Rinig ko ang kaluskos ng kanyang matataas na sapatos habang hinahabol niya ang bawat hakbang ko. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang mga ingay na gusto kong takasan, pero tila ba ayaw siyang tumigil."Dreux, please! I’m not playing games. I just want to be with you. Everyone expects us to be together anyway. We belong to the same world, don’t we?" panimula niya, at naramdaman ko ang paghawak niya sa braso ko nang mahigpit. Huminto ako at dahan-dahang humarap sa kanya. Ang mukha ni Arienne Valesca ay laging puno ng pag-asa at paghahangad, pero para sa akin, wala itong halaga. Maganda siya, mayaman, at kilala sa lipunan, pero kulang—kulang sa kung ano man ang hinahanap ng puso ko sa loob ng mahabang panahon.Tinanggal ko ang kamay niya mula sa braso ko nang marahan p