The Billionaire's Favorite Treasure (R18+)

"Can you stop following me around, Arienne? I have no time for your games today."

Naiinis kong sabi habang naglalakad ako nang mabilis palabas ng opisina ko sa pinakamataas na palapag ng Castellanos Tower. Rinig ko ang kaluskos ng kanyang matataas na sapatos habang hinahabol niya ang bawat hakbang ko. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang mga ingay na gusto kong takasan, pero tila ba ayaw siyang tumigil.

"Dreux, please! I’m not playing games. I just want to be with you. Everyone expects us to be together anyway. We belong to the same world, don’t we?" panimula niya, at naramdaman ko ang paghawak niya sa braso ko nang mahigpit. 

Huminto ako at dahan-dahang humarap sa kanya. Ang mukha ni Arienne Valesca ay laging puno ng pag-asa at paghahangad, pero para sa akin, wala itong halaga. Maganda siya, mayaman, at kilala sa lipunan, pero kulang—kulang sa kung ano man ang hinahanap ng puso ko sa loob ng mahabang panahon.

Tinanggal ko ang kamay niya mula sa braso ko nang marahan pero puno ng diin. "Belonging to the same world doesn’t mean we belong to each other, Arienne. I’ve told you a hundred times: there is nothing between us. Stop acting like you’re my girlfriend because you never will be."

Nakita ko ang pagluham ng kanyang mga mata, ang pagbabago ng ekspresyon niya mula sa mapilit na pag-asa patungo sa galit at sakit. "You’re so cold, Dreux! What exactly are you looking for? Is there someone else? Because you’ve been acting strange lately—restless, angry, as if you’re waiting for something impossible!"

Napabuntong-hininga ako at inayos ang kwelyo ng aking damit. Tama siya sa isang bagay: matagal na akong naghihintay. Matagal na akong naghahanap ng isang bagay na hindi ko matukoy, isang pakiramdam na akala ko ay wala na sa mundong ito. Ang pagmamahal, ang tunay na koneksyon—mga bagay na akala ko ay naiwan ko na lamang sa alaala ng aking ina. "You wouldn’t understand. Now, if you’ll excuse me. I need some fresh air. Alone."

Hindi na ako naghintay ng sagot niya. Tumalikod ako at nagpatuloy sa paglalakad pababa ng building. Alam kong nakatingin pa rin siya sa akin, puno ng hinanakit at pagkalito, pero wala akong pakialam. Sa totoo lang, pagod na ako sa lahat ng ito—sa negosyo, sa mga taong gusto lang ang pera at kapangyarihan ko, at sa mga babaeng katulad ni Arienne na akala nila ay sapat na ang maganda at mayaman ka para mahalin ko.

Lumabas ako ng building at nagdesisyong maglakad-lakad muna kahit saglit lang. Hindi ko dala ang kotse ko; gusto ko lang maramdaman ang init ng araw at ang hangin, kahit paano ay mawala ang bigat sa dibdib ko. Habang naglalakad ako sa kalsada, napadaan ako sa isang maliit na tindahan ng mga bulaklak sa gilid—maliit lang ito, hindi katulad ng mga mamahaling tindahan na nakikita mo sa mga malalaking mall. Simple lang ito, pero mabango at puno ng kulay.

Doon ko siya nakita.

Sa unang tingin pa lang, tila ba tumigil ang mundo ko. Para bang ang lahat ng ingay sa paligid, ang mga sasakyan, ang mga taong nagdadaan, ang lahat ng ito ay naglaho at naging malabo na lamang. Ang tanging malinaw sa paningin ko ay siya.

Nakatayo siya sa gitna ng mga bulaklak, nakayuko nang bahagya habang hinahaplos ang mga talulot ng mga Aster. Ang mahahaba niyang buhok ay kulay kape na kumikinang sa sikat ng araw, at ang kanyang balat ay kasingkinis ng perlas. May suot siyang simpleng damit na kulay puti at asul, walang mamahaling alahas, walang makintab na bag, pero sa kabila ng lahat ng iyon, siya ang pinakamagandang nilalang na nakita ko sa buong buhay ko.

Lumapit ako nang kaunti, hindi ko namamalayan ang bawat hakbang ko. Nakatuon lang ang atensyon ko sa kanya. Narinig ko ang mahina niyang boses habang kausap ang tindera, malambing at puno ng pagmamahal.

"Ang ganda talaga ng mga Aster, 'di ba? Parang laging nakangiti at puno ng liwanag," sabi niya habang nakangiti nang matamis. Ang ngiting iyon... parang tinusok nito ang puso ko sa paraang hindi ko maipaliwanag.

Napapikit ako saglit habang tumitig sa mga bulaklak na hinahaplos niya. Ang mga Aster. Ito ang paboritong bulaklak ng Mama ko. Noong buhay pa siya, laging may mga Aster sa hardin namin. Lagi niya akong kinakausap tungkol sa mga ito, sinasabing ang mga bulaklak na ito ay sumisimbolo ng pagmamahal na hindi nagbabago, at ng pag-asa kahit sa mga panahong malungkot. Noong nawala siya, akala ko ay hindi ko na muling makikita o mapapahalagahan pa ang mga bulaklak na ito. Pero ngayon, nakikita ko ang isang babae na punong-puno ng paghanga at pagmamahal sa mga Aster, at sa bawat tingin ko sa kanya, parang bumabalik ang lahat ng alaala ko sa ina ko—ang init, ang lambing, ang pagmamahal na matagal ko nang hinahanap-hanap.

"Do you want to buy some, Miss?" tanong ng tindera.

Umiling siya nang dahan-dahan si Evangeline, at inayos ang ilang talulot na medyo gusot. "Sa susunod na lang po. Gusto ko lang silang makita at masilayan. Sapat na sa akin na nandito sila, buhay at maganda."

Ang boses niya ay parang musika sa pandinig ko. Bawat galaw niya ay puno ng biyaya at ganda. Pakiramdam ko ay hinihigop niya ang buong atensyon ko, ang buong pagkatao ko. Parang matagal ko na siyang kilala, o baka matagal ko na siyang hinahanap. Ang tibok ng puso ko ay bumibilis, isang pakiramdam na matagal nang hindi nararanasan ng dibdib ko. Hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya. Ang bawat detalye ng mukha niya, ang hugis ng kanyang mga mata, ang kurba ng kanyang labi—lahat ay nakaukit na sa isip ko.

Evangeline Solenne Delacroix.

Nabasa ko ang pangalan niya sa isang maliit na kard na nakatali sa kanyang bag, at parang pangalan pa lang niya ay musika na sa pandinig ko. Evangeline. Solenne. Ang ganda pakinggan, kasing ganda ng may-ari nito.

Lumapit pa lalo ako, halos nasa tapat na ako ng tindahan. Gusto ko siyang kausapin. Gusto kong marinig ang pangalan niya mula sa sarili niyang bibig. Gusto kong malaman ang lahat tungkol sa kanya—kung ano ang mga gusto niya, kung ano ang mga iniisip niya, kung bakit parang siya lang ang tanging babae sa mundong ito para sa akin.

Pero bago pa ako makabuka ng bibig, may narinig akong tawag.

"Solenne!"

Isang lalaki ang lumapit sa kanya mula sa kabilang kalsada. Matangkad, gwapo, at may suot na damit na mukhang mamahalin din, bagay na bagay sa kanyang itsura. Nakita ko kung paano sumilay ang pinakamalaking ngiti sa mga labi ni Solenne—isang ngiting mas masaya, mas maliwanag, at mas buhay kaysa sa ngiting ibinigay niya sa mga bulaklak kanina.

Humarap siya sa lalaki at sinalubong ito ng yakap. "Azrael! Ang tagal mo naman."

"Sorry, traffic was terrible. Did you wait long?" sagot ng lalaki—si Azrael Valdemir, kilala ko siya, anak ng isang kaalyado sa negosyo.

"Hindi naman. Nandito lang ako, tinitingnan ang mga Aster. Alam mo naman kung gaano ko ito kagusto," sagot ni Solenne nang masaya.

"Alam ko. You and your flowers. You’re always so fascinated by simple things," biro ni Azrael, at bigla niyang hinawakan ang mukha ni Solenne.

Nakita ko ang pangyayaring iyon nang malinaw, bawat segundo, bawat galaw. Ang mga kamay ni Azrael ay dumapo sa pisngi ni Solenne, at bago pa ako makagawa ng anumang hakbang o makapag-isip ng anumang bagay, inilapit ni Azrael ang mukha niya kay Solenne at hinalikan siya—sa labi, nang mahigpit at puno ng pagmamay-ari.

Sa sandaling iyon, parang may isang bagay na sumabog sa loob ko.

Ang init na naramdaman ko kanina ay biglang napalitan ng matinding lamig na sinabayan ng nag-aapoy na galit. Ang mga mata ko ay tumulis, matalim at mapanganib. Nanigas ang buong katawan ko. Ang puso kong kanina lang ay tumitibok nang mabilis dahil sa pagkahumaling at pag-asa, ngayon ay parang nabasag at napuno ng matinding hinanakit.

She belongs to him.

Iyon lang ang ibig sabihin nito. Ang babaeng sa tingin ko ay ang sagot sa lahat ng paghahanap ko, ang babaeng nagpaalala sa akin ng Mama ko, ang babaeng nagpatibok ulit ng puso ko matapos ang mahabang panahon—mayroon nang iba. May nagmamay-ari na sa kanya.

Nakita ko kung paano gumanti ng halik si Solenne kay Azrael, kung paano siya yumakap nang mahigpit dito, at ang bawat galaw nila ay parang mga kutsilyong tumutusok sa bawat ugat ng katawan ko. Ang pagkadismaya, ang selos, at ang matinding galit ay halo-halong sumalubong sa akin. Pakiramdam ko ay ninakaw mula sa akin ang isang bagay na dapat ay akin.

"Let’s go? I have reservations at that restaurant you like," sabi ni Azrael habang inaakbayan si Solenne.

Tumango si Solenne at ngumiti. "Sure. I’m actually really hungry now."

Umalis sila nang magkahawak-kamay, masaya at payapa, habang naiwan akong nakatayo doon, nakatitig sa kanilang papalayong anino. Ang amoy ng mga Aster na kanina lang ay nagbibigay sa akin ng kapayapaan, ngayon ay parang nakakasulasok na. Ang ganda ng mga bulaklak na ito ay nagpaalala na lang sa akin ng kung ano ang nawala at kung ano ang hindi ko makukuha.

Humarap ako at mabilis na naglakad pabalik, pabalik sa sasakyan ko, pabalik sa opisina ko, habang ang isip ko ay puno ng magkahalong emosyon na mahirap ipaliwanag.

She is his.

Paulit-ulit na tumatakbo iyon sa isip ko habang binibilis ko ang takbo ng sasakyan. Ang mga kamao ko ay nakakuyom nang mahigpit hanggang sa magputukan ang mga ugat ko. Ang matamis na mukha niya, ang kanyang mga mata, ang kanyang ngiti—lahat ng iyon ay nakalaan para sa ibang lalaki. Para kay Azrael Valdemir.

Pagdating ko sa opisina, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Ang lahat ng kontrol na laging pinapairal ko, ang kalmadong pag-uugali na kilala ng lahat, ay biglang naglaho na parang usok.

Pumasok ako nang padabog, ang pinto ay halos matanggal sa pagkakasara dahil sa lakas ng paghampas ko rito. Ang mga empleyado ko na naghihintay para sa mga ulat ay napatili at napaatras habang nakatingin sa akin nang takot at gulat.

"Get out! Lahat kayo, lumabas kayo ngayon din!" sigaw ko, ang boses ko ay puno ng poot at galit na hindi ko na mapigil pa.

Nagmadali silang lumabas, nagkagulo at nagtatakbuhan, habang ako naman ay nagsimulang itapon ang lahat ng nasa ibabaw ng mesa ko. Ang mga mamahaling pluma, ang mga makakapal na folder ng kontrata, ang telepono, ang lahat ay tumilapon at nahulog sa sahig. Kinuha ko ang isang mabigat na plorera na gawa sa kristal at inihagis ito sa pader, na nagdulot ng malakas na lagaslas at nagkalat ang mga bubog.

"Damn it! Damn it all!" sigaw ko ulit, habang hinahampas ko ang mesa gamit ang aking kamao nang paulit-ulit. Ang sakit, ang selos, at ang matinding pagnanais ay nagsama-sama at nagdulot ng kaguluhan sa sistema ko.

Paano nangyari iyon? Bakit kailangang dumating siya sa buhay ko sa oras na mayroon na siyang iba? Bakit kailangang siya pa ang babaeng nagpatibok ulit ng puso ko, ang babaeng nagpaalala sa akin ng lahat ng mabuti at maganda, para lang malaman kong may nagmamay-ari na sa kanya?

Naglakad ako nang pabalik-balik sa loob ng malawak kong opisina, humihingal na parang hayop na nakawala sa hawla. Ang mukha ni Solenne ay nasa isip ko—ang mukha niya habang nakatingin sa mga Aster, at ang mukha niya habang nakatingin kay Azrael. Ang kaibahan ng dalawang iyon ay parang lason na kumakalat sa buong katawan ko.

Kumatok ang sekretarya ko sa pinto, mahina at nanginginig. "Sir... Sir Castellanos... may dala po akong ulat—"

"Did I say you can come in? Get out! Or do you want me to fire you right this second?!" sigaw ko sa kanya nang galit na galit. Mabilis na nagsara ang pinto at narinig ko ang pagtakbo niya palayo.

Napabuntong-hininga ako nang malalim at sumandal sa dingding, habang hinahaplos ko ang mukha ko gamit ang mga kamay ko. Ang galit ay unti-unting napapalitan ng ibang damdamin—isang damdamin na mas malalim, mas mapanganib, at mas matibay.

Tumingin ako sa labas ng malaking bintana kung saan kita ang buong siyudad. Ako si Dreux Evander Castellanos. Ako ang nagmamay-ari ng halos lahat ng nakikita ko dito. Ang pangalan ko ay kasingkahulugan ng kapangyarihan, kayamanan, at tagumpay. Walang imposible para sa akin. Walang bagay na hindi ko makukuha kung gusto ko.

Napangisi ako nang mapait, dahan-dahang kumurba ang gilid ng aking labi habang nababago ang ekspresyon ng mukha ko mula sa galit patungo sa matinding determinasyon at pagmamay-ari.

She belongs to someone else? So what?

Para sa isang lalaking tulad ko, hindi hadlang ang ganoong bagay. Hindi sapat ang katotohanang may kasama siyang iba para sumuko ako. Hindi sapat iyon para hayaan ko na lang siyang mawala sa akin, lalo na’t siya na ang unang babae sa mahabang panahon na nakapagpatibok ng puso ko nang ganito kabilis at kabilis.

Pumunta ako pabalik sa mesa ko, kahit magulo at puno ng mga basag na gamit, umupo ako sa aking upuan at kinuha ang isang maliit na piraso ng papel na nakita ko sa sahig—isa itong maliit na dahon na malamang ay galing sa tindahan ng bulaklak, o baka galing sa damit niya. Hinawakan ko ito nang mahigpit, halos madurog sa pagkakahawak ko.

"Evangeline Solenne Delacroix..." bulong ko sa pangalan niya, inaamoy ito, nilalasap ang bawat pantig. "You think you belong to someone else? You think that boy is enough for you?"

Umiling ako habang nakangisi nang nakakatakot at puno ng intensyon.

"You’re wrong. You’re wrong, my love. Because from the moment I saw you... from the moment you reminded me of everything I lost and everything I still want... you became mine."

Tandang-tanda ko ang bawat detalye tungkol sa kanya. Ang pangalan niya, ang mga Aster na mahal na mahal niya, at ang lalaking kasama niya. Kilala ko si Azrael Valdemir. Kilala ko ang pamilya nila, ang negosyo nila, ang lahat. At kung kailangan kong gamitin ang lahat ng iyon para makuha ko ang gusto ko, gagawin ko.

Hindi ako bilyonaryo nang walang dahilan. Hindi ako naging makapangyarihan dahil lang sa mana. Nandito ako dahil kinuha ko ang lahat ng gusto ko, dahil alam kong karapatan kong magkaroon ng pinakamaganda, pinakamahalaga, at pinakamahusay sa lahat.

At siya... si Solenne... siya ang natagong kayamanan na matagal ko nang hinahanap. Ang kayamanang akala ko ay wala na sa mundong ito, pero ngayon ay nakita ko na, hawak ko na sa paningin ko. At hindi ko hahayaang mawala ulit siya.

"Azrael Valdemir..." pangalan ko rin sa lalaking iyon, na parang sumpa sa bibig ko. "You have something that belongs to me. And I always take back what is mine."

Kahit na sa ngayon ay sa kanya ka pa, kahit na sa ngayon ay mahal mo pa siya—hindi iyon mahalaga. Ang mahalaga ay alam kong ikaw ang hinahanap ng puso ko. Ikaw lang ang nakapagpagalaw nito. At sa mundong ito, kung gusto ko ang isang bagay, gagawin ko ang lahat para makuha ito. Walang pasubali. Walang pag-aalinlangan.

Kinuha ko ang telepono ko at dinayal ang numero ng sekretarya ko. Ang boses ko ay kalmado na ulit, malamig, at puno ng utos—ang boses na laging nakakatakot sa mga tao, ang boses na alam nilang kailangang sundin.

"Prepare everything. I need a full background check on Evangeline Solenne Delacroix. Everything—where she lives, where she works, her family, her habits, everything. And also... get me every single detail about Azrael Valdemir and his family’s business. Leave nothing out."

Huminto ako saglit habang nakatingin sa labas ng bintana, sa direksyon kung saan ko siya huling nakita. Ang imahe niya habang nakatingin sa mga Aster ay nakaukit na sa isip ko, at kasabay nito ang imahe niya habang hinahalikan ng iba. Ang dalawang larawang ito ang magiging dahilan ng lahat ng gagawin ko.

"She thinks she belongs to him now? Fine," bulong ko sa sarili ko, habang kumikislap ang mga mata ko dahil sa matinding pagnanasa at determinasyon. "But mark my words, Solenne. You are the treasure I’ve been searching for. And I am not a man who knows how to surrender. I will move mountains, I will change the world if I have to, just to make you mine."

Dahil para sa akin, hindi sapat na mahal lang kita. Kailangang ako lang ang mahal mo. Kailangang ako lang ang nakikita mo. At kahit anong harangin nila, kahit sino pa ang humarang—hahakbin ko lang ito lahat.

Dahil sa huli, magiging akin ka rin.

Kahit pa pilitin kita. Kahit pa sirain ko ang lahat ng nasa paligid mo.

Ikaw ay magiging akin.