KABANATA 02

"Who are you?! Where am I? Let me go, please!"

Ang tanging naririnig ko lang ay ang nanginginig na boses niya, halo ng takot at pagkalito. Nakatalikod ako sa kanya habang nakatingin sa malawak na bintana ng pribado kong villa—isang lugar na walang sinuman ang nakakaalam, maliban sa mga taong tapat lamang sa akin. Tahimik at liblib ito, perpekto para sa bagay na ginawa ko ngayong gabi.

Dinala ko siya rito. Oo, kinuha ko siya nang walang paalam, parang isang magnanakaw na kumuha ng kayamanang matagal na niyang inaasam. Alam kong mali ito sa paningin ng iba, alam kong masama itong gawin, pero noong nakita ko siyang kasama ni Azrael, noong nakita ko kung paano nito hawakan at halikan ang babaeng dapat ay akin lang... doon ko napagtanto na hindi ko na kayang maghintay pa. Hindi ko na kayang magpanggap na maayos ang lahat habang may ibang lalaking nagtatamasa ng karapatang dapat ay akin.

Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Nakaupo siya sa gitna ng malaking kama, ang kanyang mga kamay ay nakatali nang marahan pero matibay sa likuran, at sa kanyang mga mata ay nakatakip ang isang malambot na telang itim—bulag, hindi makakita ng kahit ano, hindi makikita kung sino ako, pero ramdam na ramdam niya ang presensya ko.

"Please... tell me what do you want from me? I don’t have anything valuable... please," muling pagmamakaawa niya, at narinig ko ang pagtulo ng kanyang luha. Ang bawat hikbi niya ay parang kuryentong dumadaloy sa buong katawan ko—hindi sakit, kundi isang uri ng kilig at kapangyarihan na lalong nagpaalab sa apoy sa loob ko.

Lumapit ako nang dahan-dahan, bawat hakbang ay mabigat at puno ng intensyon. Ang tunog ng sapatos ko ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto, at alam kong naririnig niya ito dahil mas lalo siyang nanginginig sa kinauupuan niya.

"You’re wrong, Evangeline..." malalim at mababa kong sabi, ang boses ko ay puno ng damdamin na matagal ko nang kinikimkim. Tumayo ako sa harapan niya, sapat na malapit para maamoy ko ang matamis niyang amoy—amoy ng mga Aster, amoy ng pagiging dalisay at malinis.

Napaawang ang kanyang mga labi sa gulat nang marinig niya ang boses ko. "H-How did you know my name? Who are you?!"

Umupo ako sa gilid ng kama, malapit sa kanya, at dahan-dahang inilapit ko ang kamay ko sa kanyang mukha. Hinawakan ko ang kanyang pisngi, hinaplos ito gamit ang likod ng daliri ko, ramdam ang kinis at lambot ng balat niya. Napasinghap siya at sinubukang umatras, pero nahawakan ko nang mahigpit ang panga niya para panatilihin siyang nakaharap sa akin.

"Don’t move. Or do you want me to make this harder for you?" bulong ko, ang init ng hininga ko ay dumapo mismo sa kanyang leeg.

"Please... why are you doing this? I don’t know you..." sagot niya, halos pabulong na lang dahil sa takot.

Bumaba ang kamay ko mula sa kanyang pisngi papunta sa kanyang leeg, dahan-dahang hinaplos ang bawat kurba nito pababa sa balikat niya. Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso niya, parang sasabog na ito sa kaba. Pero sa kabila ng takot na nararamdaman niya, nararamdaman ko rin ang isang bagay na kakaiba—ang init ng balat niya na parang tumutugon sa bawat haplos ko.

"You don’t know me... yet," sagot ko habang inilalapit ko ang mukha ko nang mas malapit sa kanya. Ang ilong ko ay dumampi sa gilid ng mukha niya, humahalik sa hangin bago makarating sa kanyang tainga. "But I know everything about you, Solenne. Alam ko kung ano ang gusto mo, alam ko kung saan ka pumupunta, alam ko kung paano ka ngumiti... at alam ko kung paano ka halikan ng lalaking iyon."

Napahikbi siya nang malakas. "A-Azrael... alam ba niya na nandito ako? Did he send you? Is this some kind of joke?!"

Napakunot ang noo ko at bigla kong hinawakan ang leeg niya nang mahigpit—hindi naman masakit, pero sapat para iparamdam sa kanya ang galit ko sa tuwing binabanggit niya ang pangalan ng lalaking iyon.

"Shut up! Huwag mong banggitin ang pangalan niya sa harap ko!" galit kong utos, ang boses ko ay naging matalas at mapanganib. "Do not ever mention his name again. Naiintindihan mo ba? Mula ngayon, bawal na."

"Bakit? Anong pakialam mo sa amin? Mahal ko siya..." sagot niya, puno ng tapang kahit nanginginig pa rin ang buong katawan.

Ang sinabi niyang iyon ang naging huling patak na nagpuno sa salop ng pasensya ko. Mahal niya ito? Paano niya magagawang mahalin ang iba kung ako na ang nakatayo rito sa harapan niya? Ako na nagmamay-ari ng lahat, ako na handang ibigay sa kanya ang buong mundo?

Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko, hanggang sa magkadikit na ang mga labi namin. Naramdaman ko ang pagpigil niya ng hininga, ang pagbilis ng tibok ng puso niya. Ang mga labi niya ay malambot, mainit, at matamis—mas masarap pa kaysa sa inaakala ko, mas masarap pa kaysa sa anumang bagay na natikman ko sa buhay ko.

"You love him?" bulong ko sa kanyang mga labi, bago ko ito agad angkinin nang buong-buo.

Hinalikan ko siya. Hindi basta simpleng halik lang. Hinalikan ko siya nang may galit, may selos, may pagnanasa, at may matinding pagmamay-ari. Pinilit kong ibuka ang kanyang mga labi gamit ang dila ko, pumasok at ginalugad ang bawat sulok ng bibig niya, inaangkin ang lahat ng matamis na lasa na dapat ay akin lang. Napasinghap siya sa gulat at sinubukang lumaban, umiwas o itulak ako gamit ang balikat niya, pero mas malakas ako. Hinawakan ko nang mahigpit ang bewang niya at hinila siya palapit sa katawan ko, idinikit siya nang buo sa akin para maramdaman niya kung gaano ko siya kagusto.

"Dadap! Ano ba ang ginagawa mo?! Tigilan mo ako!" sigaw niya nang makahinga siya saglit, humihingal, puno ng hiya at galit.

Pero hindi ako nakinig. Sa halip ay bumaba ang mga halik ko mula sa kanyang mga labi papunta sa kanyang panga, pababa sa leeg niya kung saan naroon ang pinakamainit at pinakamalambot na bahagi ng katawan niya. Doon ko siya h******n nang mas matindi, iniwan ang mga markang magpapaalala sa kanya ng gabing ito, mga markang magsasabing may nagmamay-ari na sa kanya.

"Stop fighting me, Solenne... because you know you want this too," bulong ko habang dinidilaan ko nang bahagya ang balat niya sa leeg, dahilan para mapasinghap siya at yumuko ang ulo niya sa gilid bilang kusang pagpayag. "Ramdam ko kung paano tumugon ang katawan mo sa akin. Ramdam ko kung paano uminit ang balat mo sa bawat haplos ko. Huwag mong itanggi dahil ramdam na ramdam ko."

"H-Hindi... hindi totoo 'yan... bitawan mo na ako..." pilit niyang pagtanggi, pero ang boses niya ay hindi na kasing lakas kanina. Mas mahina na ito, mas mababa, at may halong kakaibang damdamin na kahit siya ay hindi sigurado kung ano.

Itinaas ko ang mukha niya ulit para humarap sa akin, kahit nakatakip pa rin ang mga mata niya. Hinawakan ko nang mahigpit ang magkabila niyang pisngi, halos madurog na ito sa higpit ng hawak ko dahil sa matinding emosyon na nararamdaman ko.

"Listen to me carefully, Evangeline Solenne..." seryoso at mabigat kong sabi, bawat salita ay parang utos na dapat niyang sundin. "You belong to me. Ikaw ay akin lang. Ang bawat paghinga mo, bawat tibok ng puso mo, bawat ngiti at bawat halik... lahat ng iyon ay akin. Wala nang ibang pwedeng magkaroon niyan. Wala nang ibang pwedeng humawak o humalik sa iyo."

"Paano naman ako magiging sa iyo kung hindi naman kita kilala?! May kasama na ako! Mahal ko si Azrael at mahal niya rin ako! Bitawan mo na ako at umuwi na ako!" sigaw niya, at naramdaman ko ang muling pagtulo ng kanyang mga luha sa pagitan ng mga daliri ko.

Pinunasan ko ang luha niya gamit ang hinlalaki ko, pero ang tingin ko sa kanya ay puno ng banta at babala.

"Azrael... Azrael... lagi na lang siyang nasa bibig mo," sambit ko nang may pait at poot. "Well, let me make this very clear to you. From this moment on, you will break up with him. Wawakas mo na ang relasyon niyo. Wala nang magtatapos, wala nang magkikita pa, wala nang magkakausap pa. You will cut all ties with him. Do you understand?"

Nanlaki ang mga mata niya sa likod ng telang nakatakip. "A-Anong sinasabi mo?! Hindi ko magagawa 'yun! Bakit ko naman gagawin 'yun?!"

Dahan-dahan akong lumapit ulit, ibinaba ko ang aking mukha sa kanyang leeg at tainga, at ibinulong ang mga salitang siyang magiging simula ng pagbabago sa buhay niya.

"Because if you don't... alam kong alam mo kung ano ang kaya kong gawin. Hindi mo alam kung sino ako, pero maniwala ka sa akin, mahahanap kita kahit saan. Makukuha kita kahit kailan ko gusto. At kung makita ko pa ring kasama mo siya... o kung marinig ko kahit bulak lang na mahal mo pa siya... hindi lang ikaw ang mapapahamak. Pati siya, pati ang pamilya niya, pati ang lahat ng mahalaga sa inyo... sisirain ko lahat."

Natigilan siya. Ramdam ko ang takot na kumalat sa sistema niya, mas malalim at mas matindi kaysa kanina.

"Y-You can't do that... wala kang karapatan..." mahina niyang sagot, pero puno na ito ng pag-aalinlangan.

Tinanggal ko ang tali sa mga kamay niya, pero bago pa siya makagalaw o makatanggal ng telang nakatakip sa mata niya, agad kong hinawakan ang magkabila niyang braso at itinulak siya pabalik sa kama, nasa ibabaw ko siya habang nakadagan ako sa kanya. Ang katawan namin ay magkadikit, walang puwang, ramdam niya ang bawat bahagi ko, ramdam niya kung gaano ko siya kagusto.

"Karapatan? Ang karapatan ay nasa akin na noong una pa lang kitang nakita sa tindahan ng bulaklak," bulong ko habang h********n ko nang marahas at puno ng pagnanasa ang kanyang leeg at dibdib, dahilan para mapadaing siya at kumapit sa balikat ko. "You reminded me of everything I ever loved. Ikaw ang nagbalik ng buhay sa akin. And now that I found you... hindi kita hahayaang mawala pa. Hindi kita hahayaang hawakan ng iba."

"D-Don't... please..." daing niya, pero ang mga kamay niya na dapat ay tumutulak sa akin ay unti-unting kumakapit na lang sa damit ko.

"Please what? Please stop? Or please continue?" biro ko nang mapakurba ang labi ko habang humahalik sa malapit sa kanyang dibdib. "Alam mo, Solenne... masarap kang hawakan. Masarap kang halikan. At gusto kong gawin ko pa ang maraming bagay sa iyo na hinding-hindi mo makakalimutan."

Itinaas ko ulit ang mukha niya para tumingin sa akin, kahit nakapiring pa rin ang mga mata.

"Break up with him. Sabihin mo sa kanya na ayaw mo na, na may iba ka nang gusto, o kung anuman ang gusto mong sabihin. Pero siguraduhin mong tatapusin mo na 'yan. Dahil sa oras na magkita tayong muli... at magkikita at magkikita tayo... dapat ay akin ka na nang buong-buo. Walang bahagi ng pagkatao mo ang nakalaan para sa kanya. Lahat ay para lang sa akin."

"Bakit ba ganito ka? Bakit ba ganoon ka ka-determinado sa akin? Hindi mo naman ako kilala..." tanong niya, ang boses ay mahina na, parang unti-unting sumusuko sa sitwasyon.

Hinalikan ko siya sa noo, malambot ngayon, ibang-iba sa marahas na halik kanina.

"I don't need to know everything about you to know that you are the one I’ve been searching for. Ikaw ang kayamanang matagal ko nang hinahanap, Solenne. Ang babaeng nakapagpatibok ulit ng puso ko. And I will do anything—kidnap you, threaten you, or even own you completely—just to make sure you stay mine."

Dahan-dahan akong umalis sa ibabaw niya, at inayos ko ang damit ko habang siya naman ay nanatiling nakahiga, humihingal at litong-lito pa rin sa mga pangyayari.

"Paano... paano ko malalaman kung tinupad mo ba ang usapan?" tanong niya.

Napangisi ako habang naglalakad papunta sa pinto. "You won't know when or how I’ll be watching you. Pero maniwala ka... laging nakabantay ang mata ko sa iyo. At kapag nakita kong sumunod ka... bibigyan kita ng gantimpalang hinding-hindi mo makakalimutan."

Bago ko isara ang pinto, narinig ko ang mahina niyang tanong.

"Will I ever know who you are?"

Huminto ako at lumingon, kahit dilim lang ang nakikita niya.

"Soon, my love. Very soon. Kapag naging akin ka na nang tuluyan... ibibigay ko sa iyo ang buong pagkatao ko. But until then... remember this: you are mine. And no one else can have you."

Isinara ko ang pinto at iniwan siya sa dilim, magulo ang isip, puno ng takot, pero higit sa lahat... puno na ng alaala ko. Alam kong gagawin niya ang sinabi ko. Alam kong wawakas niya na ang relasyon nila ni Azrael.

Dahil para sa akin, hindi hadlang ang anumang bagay. Kung kailangan kong gamitin ang takot at pagnanasa para makuha siya... gagawin ko.

Dahil sa huli, magiging akin lang siya.

Kahit pa pilitin ko siya. Kahit pa dahan-dahan kong paamuin ang puso niya.

Si Evangeline Solenne Delacroix ay magiging asawa ko. Magiging akin.