KABANATA 03

Naiwan akong nakahiga sa malambot na kama, nanginginig ang buong katawan, at nakatali pa rin ang mga kamay ko sa likuran. Ang telang nakatakip sa mga mata ko ay pilit na nagtatago sa akin ng lahat, pero hindi nito kayang takasan ang nararamdaman ko. Ang bawat himig ng hangin, bawat amoy na nalalanghap ko—amoy ng mamahaling pabango, tabako, at isang matapang na lalaking presensya—ay nakaukit na sa isip ko.

Galit ako. Sobrang galit at takot. Paano niya nagawa ito? Kinuha niya ako nang pilit, dinala sa lugar na hindi ko alam, at tinrato ako na parang isang bagay na pag-aari niya lang. Nakakadiri! Nakakadiri ang ginawa niya, nakakadiri ang mga salitang binitawan niya, at higit sa lahat... nakakadiri ang sarili ko.

Si Azrael... sa loob ng ilang taon naming magkasama, wala siyang ginawang ganito. Ang mga haplos niya ay laging magalang, ang mga halik namin ay laging sa labi lang, malambing at walang halong bahid ng karahasan o labis na pagnanasa. Inalagaan niya ako, iginagalang niya ako. Pero ang lalaking ito... ang misteryosong taong ito na hindi ko man lang kilala... hinawakan niya ako sa mga paraang hindi ko pa nararanasan, sa mga pwestong akala ko ay para lang sa asawa kapag kasal na.

At ang pinakamasakit at pinakakasuklam-suklam sa lahat... ay ang katotohanang kahit gaano ko pa ipilit na ayaw ko, kahit gaano ko pa sabihin sa sarili ko na galit ako at kinasusuklaman ko siya, ang katawan ko ay parang may sariling isip. Hindi ito nakikipagtulungan sa puso at isip ko.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto ulit. Nanigas ako sa aking kinahihigaan. Bumalik siya. Alam ko ito dahil biglang bumigat ang hangin sa paligid. Naramdaman ko ang paglapit niya, ang bawat hakbang na nagpapabilis ng tibok ng puso ko dahil sa halo-halong takot at kakaibang kaba.

"Umalis ka! Huwag kang lalapit sa akin! Bitiwan mo na ako!" sigaw ko, pilit na pinatatag ang boses ko kahit halos mabasag na ito. Umikot ako at sinubukang lumayo, pero hanggang dulo lang ako ng kama makakapunta.

Narinig ko ang mababa at malalim niyang pagtawa—isang tawang puno ng kumpyansa at kapangyarihan. Ramdam ko ang paglubog ng kama sa tabi ko nang umupo siya ulit.

"Ang tapang mo pa rin kahit nakatali ka at bulag, hmm?" bulong niya, at naramdaman ko ang mainit niyang hininga na dumapo mismo sa leeg ko, dahilan para mapasinghap ako at kumabog nang mabilis ang dibdib ko. "Pero alam natin ang totoo, Solenne. Ang tapang na 'yan ay nasa bibig mo lang. Dahil ang katawan mo... ibang kwento ang sinasabi."

"W-Wala kang alam! I hate you! I really hate you!" sigaw ko habang pilit na lumalaban, umiiling-iling para ilayo ang mukha ko sa kanya. "Azrael never did this to me! He respects me! Hindi ka niya katulad na hayop!"

Biglang humigpit ang kamay niya sa panga ko, pinilit akong humarap sa kanya kahit ayaw ko. Masakit ito pero hindi naman nakakasugat—sapat lang para iparamdam sa akin ang galit niya sa tuwing binabanggit ko ang pangalan ng nobyo ko.

"Stop mentioning that name! Nakakabingi ka na, Evangeline," matalas niyang sabi, ang boses ay puno ng poot. "At huwag mong ikumpara sa akin ang lalaking 'yon. Wala siyang alam sa iyo. Wala siyang alam kung paano pasayahin ang isang babae. Dahil kung alam niya... dapat sana ay naramdaman mo na ang lahat ng ito noon pa. Pero hindi, 'di ba? Wala siyang ginagawa kundi humalik sa iyong mga labi at yakapin ka nang mahigpit. Iyon lang ba ang gusto mo? Iyon lang ba ang sapat para sa isang tulad mo?"

Namula ako sa hiya kahit hindi niya nakikita ang mukha ko. Tama siya. Sa totoo lang, iyon lang ang alam ko. Wala akong ibang karanasan. Ako ay inalagaan nang maigi, laging sinasabihang maging dalisay hanggang sa araw ng kasal. Kaya naman ang bawat haplos at halik ng lalaking ito ay bago sa akin—sobrang bago, nakakatakot, at nakakalito.

"Anong... anong ibig mong sabihin? Bitawan mo ako... please..." nauutal kong sabi habang nanginginig ang mga labi.

"Let me show you," bulong niya, at bago pa ako makasagot, naramdaman ko na naman ang mga labi niya—hindi sa labi ko, kundi sa leeg ko, doon sa parte kung saan pinakamapula at pinakamainit ang balat ko.

Napasinghap ako nang malakas, napapikit kahit may takip na ang mga mata ko, at hindi ko sinasadyang umungol nang mahina. "A-Ah! W-What are you doing?! S-Stop it! It feels... it feels weird!"

"Weird? No, baby... that feels good. Admit it," sagot niya habang dahan-dahang binababa ang mga halik niya papunta sa balikat ko. Gamit ang mga kamay niya, dahan-dahan niyang tinanggal ang butones ng damit ko, isa-isa, habang ang isa niyang kamay ay hinahaplos ang braso ko pababa sa bewang.

"Don't! Huwag mong hubarin ang damit ko! Nakakahiya... nakakadiri ito..." daing ko, pilit na gumagalaw para makawala, pero lalo lang akong idinikit niya sa kanya.

"Disgusting? Talaga ba?" Rinig ko ang panunuya sa boses niya. "Kung nakakadiri ito... bakit ganoon na lang kabilis ang tibok ng puso mo? Bakit basa na ang balat mo sa pawis at init? At higit sa lahat... bakit ka umuungol nang ganyan?"

Nanlaki ang mga mata ko sa likod ng telang nakatakip. Oo nga ba? Umungol ba ako? Naramdaman ko ang init na umakyat sa buong mukha ko dahil sa hiya. Bakit ba hindi ko mapigilan ang sarili ko? Ang isip ko ay nagsasabing hindi, na gusto kong lumayo, na galit ako... pero ang katawan ko ay parang natutunaw sa bawat dampi niya.

Naramdaman ko ang kamay niya na dahan-dahang gumapang paitaas mula sa bewang ko, pumasok sa loob ng damit ko, dumadampi sa hubad kong balat. Napahawak ako sa kumot gamit ang mga nakakuyom na kamao ko dahil nakatali pa rin ang mga kamay ko sa likuran.

"A-Ah! N-No... don't touch me there... please..." napadaing ako nang dumapo ang malalaki at mainit niyang palad sa isa sa mga dibdib ko. Bawat haplos niya ay parang kuryentong dumadaloy sa buong sistema ko. Wala pa ni minsan na hinawakan ako ni Azrael ng ganito. Wala pa siyang ginawang ganito. Kaya ang bawat galaw ng lalaking ito ay bago, nakakagulat, at puno ng kakaibang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag.

"See? You’re so soft... so sensitive... and so responsive," bulong niya habang pinaglalaruan niya ang dulo ng dibdib ko gamit ang daliri niya. Napapikit ako nang mariin at hindi ko na napigilan ang paglabas ng mga tunog mula sa bibig ko—mga ungol, mga daing, mga hinaing na nakakahiya pero hindi ko kayang pigilan.

"Mmm... h-huwag... parang... parang mapupunit ako... ang init..." bulong ko, hirap na hirap huminga.

"Shhh... just feel it. Huwag kang lumaban, Solenne. Hayaan mong ipakita ko sa iyo kung ano ang pakiramdam ng totoong sarap," sabi niya, at biglang bumaba ang kamay niya mula sa dibdib ko, dumaan sa tiyan ko kung saan napaangat ako dahil sa kiliti at init, hanggang sa makarating ito sa ibaba, sa parte ng katawan ko na kahit ako ay bihira lang hawakan.

Napabuka ko nang bahagya ang mga binti ko nang hindi ko namamalayan, isang kilos na kusang ginawa ng katawan ko.

"Ah! God... wh-what is that?! W-Why does it feel like that?!" sigaw ko, halos mapunit ang kumot sa higpit ng hawak ko. Naramdaman ko ang daliri niya na dahan-dahang gumagalaw sa ibabaw ng pantalon ko, pindot-pindot at hinahanap ang isang lugar na doon ay parang kumukulo ang lahat ng init ng katawan ko.

"You’re so wet already, my love... kahit nakasuot ka pa nito, ramdam ko na kung gaano ka kadesididong matikman ito," sabi niya nang may halong panunuya at pagmamalaki. "Sinasabi mong kinasusuklaman mo ako? Sinasabi mong mahal mo si Azrael? Eh bakit parang gusto na gusto ito ng katawan mo mula sa akin?"

"H-Hindi! I-It's not like that! I don't know... I don't understand what's happening to me..." umiiyak kong sagot, halo ng sarap at sakit, ng galit at sarap. "Please... stop... it feels too much... it feels like I'm going to die..."

"Die? No... you’re just starting to live, Solenne. Simula pa lang ito," sagot niya.

Dahan-dahan niyang tinanggal ang pantalon ko, hinila ito pababa hanggang sa tuhod ko, at naramdaman ko ang malamig na hangin na dumapo sa hubad kong balat, kasunod naman ang mainit at magaspang na balat ng kamay niya.

Napahawak ako nang mahigpit sa braso niya nang dumapo ang daliri niya mismo sa pinakaloob at pinakamahalagang parte ng pagkatao ko. Wala akong alam sa ganito. Wala akong karanasan. Pero sa bawat galaw niya, sa bawat pagbilog ng daliri niya sa ibabaw ng maliit na bukol na doon ay sentro ng lahat ng pakiramdam ko, para akong dinadala sa langit at impyerno nang sabay.

"Ah! Mmm... ahhh!" malakas akong umungol, hindi na inililihim ang mga tunog na lumalabas sa bibig ko. Ang mga mata ko ay nakapikit nang mariin sa likod ng takip, ang ulo ko ay napapaatras, at ang katawan ko ay sumasabay sa bawat galaw ng kamay niya. "P-Please... I can't take it anymore... ano bang ginagawa mo sa akin?!"

"I’m touching what’s mine. I’m making you feel pleasure that only I can give you," sagot niya nang mababa at paos na ang boses. Mas lalo pa niyang binilisan ang galaw ng daliri niya, pinaglalaruan ako, pilit na hinahanap ang hangganan ng kakayahan ko.

Ang isip ko ay naguguluhan pa rin. Bakit ganito? Bakit sa halip na itulak ko siya palayo, ay gusto ko pa ngang lumapit? Bakit sa halip na sumigaw ako ng tulong, ay tinatanggap ko na lang ang bawat haplos niya?

"Azrael... h-hindi si Azrael..." bulong ko nang mahina, habang napapaliyab na ang buong pagkatao ko.

"Exactly. Hindi siya ako. At hinding-hindi siya magiging ako," sagot niya, at biglang ipinasok niya ang isang daliri niya sa loob ko.

Napabukas ang bibig ko at napahigpit ang hawak ko sa damit niya habang sumisigaw ako ng sarap at gulat. "Ahhh! Omg! W-What... it feels... it feels so full... so good... mmm..."

Masikip ako. Sobrang sikip. At naramdaman ko kung paano siya dahan-dahang gumalaw sa loob ko, parang pilit na inaangkin ang bawat sulok ng pagkatao ko. Ang bawat galaw ay nagdudulot ng kakaibang pakiramdam na umaakyat mula sa ibaba papunta sa utak ko, nilalason ang isip ko, pinapatay ang lahat ng katwiran ko.

"See how well you respond to me? You’re so tight... so warm... and you’re gripping my finger so hard, Solenne. You want more, don't you?" tanong niya habang ibinababa ang mukha niya sa pagitan ng mga binti ko.

Hindi ako makasagot. Wala akong masabi. Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong mga ungol at ang mabilis na tibok ng puso ko.

"Mmm... yes... ahhh... do that again... please..." narinig ko ang sarili kong boses na humihingi ng higit pa. Nandidiri ako sa sarili ko, pero mas nangingibabaw ang sarap na ibinibigay niya. Bakit ba ganito? Bakit kahit hindi ko nakikita ang mukha niya, alam ko... alam ko na ang lalaking ito ay napakagwapo. Ramdam ko ito sa tindig niya, sa boses niya, sa paraan ng paghawak niya—isang lalaking puno ng lakas, kapangyarihan, at kagandahan.

Kahit nakapiring ako, nakikita ko siya sa isip ko. Matangkad, matipuno, matalim ang mga mata, at mapang-akit ang bawat ngiti. Siya ang klase ng lalaking tinitingala ng lahat, at ngayon... nasa paanan ko siya, ginagawa akong parang reyna, binibigyan ako ng sarap na hindi ko akalaing posible.

"You’re so beautiful when you moan like that... sounds like music to my ears," bulong niya, at dinagdagan pa niya ang galaw, ngayon ay dalawang daliri na ang gumagalaw sa loob ko habang hinahaplos niya gamit ang dila ang pinakamaselang parte ko sa ibabaw.

Nawala na sa akin ang lahat. Ang galit, ang takot, ang hiya... lahat ay naglaho na lang. Ang natitira na lang ay siya at ang sarap na ibinibigay niya.

"Ahhh! I-I'm coming... oh god... I'm going to... ahhh!" sumigaw ako habang ang buong katawan ko ay biglang nanigas, kumukuyom, at parang tinatangay ng malakas na alon. Ang likido ay lumabas mula sa pagkatao ko, dumaloy sa daliri niya, habang ako ay humihingal na parang pagod na pagod, nakahiga at nanginginig pa rin habang unti-unting bumabalik sa sarili.

Dahan-dahan niyang hinugasan ang mga halik mula sa ibaba paitaas, pabalik sa leeg ko, hanggang sa maramdaman ko ulit ang mukha niya malapit sa akin.

"Did you like it?" tanong niya, ang boses ay puno ng tagumpay at pagmamay-ari.

Hindi ako sumagot. Nakatulala lang ako, ang isip ay magulo pa rin, ang katawan ay parang natunaw na. Nandidiri ako sa sarili ko dahil nagustuhan ko ito. Nandidiri ako dahil sa kabila ng lahat ng ginawa niya, sa kabila ng pagiging kriminal niya... siya pa rin ang nagpakilala sa akin ng sarap na hindi kayang ibigay ng lalaking mahal ko.

"You hate me... yet your body craves for me," bulong niya habang hinahaplos ang buhok ko. "Tandaan mo ito, Evangeline. Ito lang ang simula. At kapag nakipaghiwalay ka na kay Azrael... ipapakita ko sa iyo ang mas higit pa rito. Ipapakita ko sa iyo kung paano magmahal at magmay-ari ang isang tunay na lalaki."

Dahan-dahan niyang tinanggal ang tali sa mga kamay ko, pero bago pa ako makagalaw o makatanggal ng telang nakatakip sa mata ko, naramdaman ko ang huling halik niya—malalim, mainit, at puno ng pangako.

"Goodnight, my treasure. Dream of me... dahil sigurado akong sa bawat oras na gagawin mo ang mga bagay na iyon sa sarili mo, iisipin mo ako. At iisipin mo kung paano kita napasaya kanina."

Narinig ko ang paglabas niya ng pinto at ang pagkalock nito mula sa labas. Naiwan akong mag-isa, hubad na ang kalahati ng katawan, basa at nanginginig, puno ng marka ng mga halik at haplos niya.

Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang mga kamay ko nang matanggal ko na ang telang nakatakip. Umiyak ako. Umiyak ako dahil sa takot, dahil sa galit, pero higit sa lahat... umiyak ako dahil alam ko na ang katotohanan.

Ang katawan ko ay hindi na akin lang.

At kahit anong gawin ko... kahit gaano ko pa sabihin na kinasusuklaman ko siya... alam kong hinding-hindi na ako magiging pareho muli.

Dahil sa gabing ito, sa dilim at lihim... ang misteryosong lalaking iyon ang nagmamay-ari na ng lahat ng pakiramdam ko.