Novel-novel oleh Gemma

"Ma, andito ka na pala". Bungad ni Chloe. Agad agad niya akong sinalubong ng mano at halik sa pisngi sa sobrang kagalakan. Niyakap ko din siya ng mahigpit. "Namiss kita anak sobra". Paglambing ko na halos papaiyak na ako sa tuwa. I had Chloe when I was twenty. I wasn't prepare for her back then... but, she came. I was too young. I was unemployed, too. Tamang kakagraduate ko lang ng college. I didn't raise her by myself. It was Lola who mainly took care of her since baby pa siya. Although, when it comes to financial, nabibigay ko naman ang pangangailangan nila. I decided not to stay in the province after the tragic incident nung 2014. Sinubukan ko ang kapalaran ko at nakipagsapalaran ako sa Maynila. Kaya generally, madami akong namiss na happenings kay Chloe. Kaya sinusubukan kong bumawi kahit papaano. I hope it's not too late. "Ayan na naman tayo ma, naiiyak ka na naman" kutya niya. "Hindi ah, si Lola ang naiiyak oh" sabay baling ko ang tingin kay Lola. N

Sa ramdom moment sa office habang busy kami ni Lanie. Lumapit siya ng upo sakin sabay bulong. "Girl, kayo ba ni D?". Nagpantig ang aking pandinig sa narinig kon iyon. Na para bang may bumagsak na eroplano sa tapat ko. Agad agad akong namula at na-tense. Ang inaasahan ko ay isang work related question. Ako ang naging buddy or back up ni Lanie sa team. Although, mas nauna siya sakin ng tatlong taon sa company. "Oh bawal magdeny, kabisado na kita". Pasunod na pabulong niya. Na kulang na lang ay kurutin niya ako sa tagiliran. "Mi, you know?" Tanong kong may pag aalinlangan. "Hmmm! Pero wala kaming label". Pagkumpirma ko. "Ay! Finally! Lumandi din ang gaga!" Malakas niyang sabi sabay halaklak. Tumayo at pumalakpak pa nga ang babaita. Agad ko siyang inawat at kinuyog paupo. "Shhhh! Ang ingay mo mi, rinig ka na sa buong floor". pag-awat ko. "Mare, sa tagal tagal na nating magkasama never kita nakitaan ng kalandian".. masaya niyang pabulong ulit. "Pero wait! Aware ka nam

Pagkatapos mag inom nila Eric at Diego after shift ng Monday. Nagsick leave si Diego ng 3 days at nakabalik sa office ng Friday. Hindi pa din siya ganon kumikibo at nakatutok lang siya sa kaniyang monitor. Nagteam huddpe din kami ngunit dun ko lang siya nakitaan ng pagiging seryoso sa trabaho na nagshare ng kaniyang process update. Nakakapanibago ang kaniyang kinikilos dahil kadalasan ay hindi naman ito nagdadrive ng team huddle. Malapit na magtapos ang shift at sa pagiging usisera ko di ko napigilan na ichat siya sa teams. Kunwaring may itatanong lang ako work-related matter. "Nasimulan mo na yung pinapagawa ni Ms.Gie?" Pakunwaring tanong ko...Hindi naman talaga ako connected sa task na yun, ngunit ito lang ang tanging topic na naisip ko para icheck-in siya. Pagkatapos ng matinding pangdededma mo girl! Here you are..Nakaramdam ako ng pagkamiss kahit papaano sa kaniya. Lalo na't naaalala ko yung mga masasarap memories last weekend. Sineen lang ni Diego ang chat ko.. Ngun

Nagbabalak akong magsick leave lunes na lunes. Ano kaya ang ire-reason out ko? Pagkatapos ng lahat ng pangyayari sa weekend, wala akong mukhang maihaharap lalo na't nasa iisang team lang kami ni Diego. Nakailang text at missed calls siya pagkatapos niya ako ihatid sa bording house. Ngunit ni isa ay wala akong nireplyan. Wala akong balak ipagpatuloy ang anumang nangyari sa aming dalawa. Tama na ang ilang sandaling kaligayahan. Sanay naman na akong mag isa lang at walang iniintindi kundi work, promotion, at ang aking lola't anak sa probinsya. Pero hindi pa din mabura sa isipan ko yung feeling. Grabe!.. Napapangiti ako mag isa at naiimagine ko pa din ang mga makamundong pinaggagagawa namin. Hays, Sandra! Tama na ang kahibangan mo. Aniya ko sa sarili. Makaligo na nga!.. Pagkatapos ng isang oras, bumyahe na ako papasok ng office. Mag-aalas otso na nang makarating ako sa office. 9AM ang oras ng shift ko. Usually dumadating ako sa office ng pasado alas syete. Sinasadya ko talaga

Mga 2 hours of driving nakarating kami sa tagaytay. Mag aalas singko na nang umaga at kita na ang sun rise. Bagamat mejo ramdam ko pa ang bigat sa aking ulo.. Pumasok kami sa isang exclusive village. May mga pine trees at halatang puro mayayaman at malalaking tao ang mga nakatira. Presko ang hangin na may pagka lamig. Huminto kami sa isang bahay doon. Napakalaki at malapalasyo na 3-storey building. "Property ito ng tita kong nasa New York" sambit niya."Pag nabobored ako, dito lang ako pumupunta".. "favorite ako non, tinuring niya akong parang sarili niyang anak". Pabida niyang ganon. Bumaba siya at pinagbuksan ako ng pinto at inalalayan pagbaba ng sasakyan.Bumukas kusa ang pinto nang nilapat niya ang kaniyang thumb sa door knob. Aba! Nakafinger print access ang loko.Pagpasok namin sa bahay bumungad samin ang napakalawak na living room. Kung saan sa tv ko lang nakikita. "Pwede ka maupo" pabiro niyang ganon. Habang ako'y namamangha pa din. Dumiretso siya sa kitchen at binuksan

"Tara! Sands sabay ka na sakin".. sambit ni Deigo. Huminto siya sa tapat ko habang tinatangka kong magbook ng grab. Alas dos na ng umaga nang magkahiwa hiwalay kami ng team. Nahirapan na din akong magbook ng driver at pangalawang beses nang nacacancel. Lumabas kami ng buong team para icelebrate ang third quarter achievements. Sa The Fort nagkayayaan. Bale 12 kami sa team kasama si boss. After shift ng friday namin isinet para at least makapagpahinga kinaumagahan. Sa una todo tanggi ako sa beer na inaabot sakin, hanggang si boss na ang nagpumilit. Masarap pala ang smirnoff, lasang sprite lalo na kung sobrang lamig. Nakadalawang bote na'ko ng maramdaman ko ang tama at init sa aking katawan. Hindi talaga ako umiinom ever since kaya bihira lang ako sumama sa mga team gathering lalo na kung inuman ang pupuntahan. Bukod sa hindi ako sanay uminom, hindi ko sanay na makita ako ng anak ko na umuuwing lasing. Limang bote yata ang nainom ko. "Ha?, okay lang ako". Tanggi kong