CLVB의 작품

The days grew shorter, and soon, the time came. There was no grand hospital, no private room, no family waiting outside. When the day finally arrived, I was alone in a small, modest clinic on the other side of the city, with only an elderly midwife by my side. The walls were whitewashed and peeling in places, the equipment simple and well-worn, and the air smelled of antiseptic and old linens. The other women in the ward had husbands holding their hands, mothers whispering encouragement, families pacing outside the door. I had no one. Just the midwife, and the quiet strength I had built up over months of facing the world alone.Mahigpit kong hinawakan ang gilid ng kama hanggang sa pumuti ang aking mga daliri na tila ba tiankasan ng dugo, nakabaon ang mga kuko ko sa manipis na kutson, at tiniis ko ang bawat hilab, bawat alon ng sakit na dumaan sa aking katawan. Kinagat ko ang aking labi hanggang sa dumugo, huminga ako nang malalim sa gitna ng matinding sakit, alam kong sa kabilang pan

"You'll be strong like him," I would whisper, resting my hand gently on my growing belly, speaking to the little life that was already the center of my entire world. "And kind like him. And you'll have his eyes — beautiful, dark eyes that see everything. And one day… one day I hope he gets to see how wonderful you are."Ngunit habang lumalaki ang aking tiyan, lalong dumadami ang mga bulong. Ang panghuhusga. Ang mga malamig na tingin na sumusunod sa akin saanman ako magpunta. Dalawampung taong gulang pa lamang ako — halos bata pa rin — at nagdadala ng sanggol nang walang singsing sa daliri, walang asawa, at wala pang maibigay na pangalan na magpapaliwanag kung saan siya nagmula. Sa paningin ng mga tao sa paligid ko, isa lang akong mangmang na dalaga na sinayang ang buhay. Isang malanding babae na nagpakama sa kanyang amo.Tuwing naglalakad ako sa palengke, tuwing naglalaba ako sa tabi ng ilog, at tuwing nakaupo ako sa pintuan ng aking maliit na inuupahang silid, nararamdaman ko ang kan

Nagtatrabaho pa rin ako kahit na bumibigat na ang aking katawan. Tinatanggap ko ang bawat trabahong nakikita ko — naglalaba ng damit ng iba hanggang sa magaspang at mamaga ang aking mga daliri, nagkukuskos ng sahig sa mga bahay na mas marangya pa kaysa sa tinitirhan ko, at nagbubuhat ng mabibigat na basket ng gulay mula sa palengke upang muling ibenta sa kanto. Anuman ang kailangan para makapaglagay ng pagkain sa hapag, anuman ang paraan para makapag-ipon ng kaunting pera para sa darating na panganganak ko. May mga umagang gumigising ako bago pa man sumikat ang araw, nilalabanan ang pagkahilo at pagsakit ng aking tiyan, at pinipilit kong maglakad ng ilang kilometro para lang kumita ng ilang piso. Palaging sumasakit ang aking likod, na tumitibok sa bawat hakbang ko. Namamaga nang sobra ang aking mga paa kaya hindi na kasya ang aking lumang sapatos, kaya naglalakad ako nang walang sapin o sa lumang tsinelas, hindi inaalala ang matatalim na bato at mainit na semento. There were nights I

Bumagsak ako sa malamig na sahig na naka-tile, nakayuko habang walang tigil sa pag-iyak. Punong-puno ng pag-sisi dahil sa nangyari. Dalawampung taong gulang pa lamang ako. Katulong lang ako, hirap na hirap pa rin sa pag-aaral sa kolehiyo, at halos hindi sapat ang kinikita ko para mabuhay. At ngayon… may buhay na lumalaki sa loob ko. Isang munting tibok ng puso. Isang himala na nagmula sa gabing hindi dapat nangyari. Gusto kong sabihin sa kanya. Alam ng Diyos na gusto kong tumakbo sa kanya, yakapin siya, at ibulong ang mga salitang magbabago sa lahat: "Yvan, magiging tatay ka na." Iniisip ko ang kanyang mukha — ang gulat, at pagkatapos ay ang dahan-dahan at magandang ngiti. Inisip ko na magkahawak-kamay naming haharapin ito. Inisip ko ang kinabukasang hindi ko kailanman pinangarap. Ngunit biglang kumatok ang katotohanan — malamig at masakit. Paano ko sasabihin sa kanya ang isang bagay na magiging dahilan ng pagbagsak niya. Hindi ko rin alam kung matatanggap ba niya ang anak ko? Baka

Ang pangalan ko ay Reinesme Casioler, at dalawampung taong gulang pa lamang ako nang matuklasan ko ang katotohanang magbabago sa buong buhay ko. Isang katotohanang muling huhubog sa aking kinabukasan, muling susulat ng aking tadhana, at gagawing baligtad ang aking tahimik at simpleng mundo sa mga paraang hindi ko kailanman naiisip. I still remember that night clearly — the night everything changed. It started like any other evening in the Montemayor household. The grand chandeliers cast a warm, golden glow over the marble floors, and the scent of expensive perfume and polished wood lingered in the air. I had finished my duties for the day — dusting the library, preparing his study, setting the table for dinner — and was about to retreat to my small quarters in the servants' wing when he called my name."Reinesme," Yvan said, his voice deep and resonant, the kind of voice that commanded attention without even trying. "Would you stay for a moment?" Nakatayo siya sa malaking bintana sa