Novel-novel oleh Daisy Eye

5เดือนผ่านไปโห่........ฮี้ โห่ ฮี้ โห่ อี้ โห่ หิ้ววววว (พร้อมกัน) เสียงโห่ลากยาวนำขบวนเจ้าบ่าวยืนอยู่หน้าขบวน โดยมีตาม่วงยายแจ่ม ขนาบข้างซ้ายขวา มือเจ้าบ่าวพานธูปเทียนแพ ไทร์อยู่ในสูทสีอ่อนโทนครีมอมเทา เนกไทสีเข้มผูกแน่นพอดี เซตผมเป็นทรง เอาง่าย ๆ คือวันนี้หล่อที่สุดในชีวิตแล้ว สีหน้าของไทร์ไม่ได้ยิ้มตลอดเวลาเหมือนคนอื่น แต่แววตาคม ๆ นั้นดูตื่นเต้นจนปิดไม่มิด แทนไทใช้ศอกกระแทกหลังของไทร์เบา ๆ“เฮ้ย เก๋งหยังนัก เดี๋ยวเมียหนี” แทนไทในชุดเพื่อนเจ้าบ่าวแซ่วไทร์เล่น เห็นก็พอรู้แล้วว่ามันตื่นเต้นแค่ไหน“หนีบ่ทันแล้วล่ะ” ไทร์ตอบสั้น ๆ แต่เรียกเสียงหัวเราะทั้งขบวนเพื่อนเจ้าบ่าวนอกจากแทนไทกับดิน ก็ยังมีทั้งเพื่อนในห้องสมัยเรียนและลูกจ้างสนิทที่ไทร์จ้างตอนตกแต่งตลาด ถัดไปคือขบวนญาติพี่น้อง พานขันหมากเรียงยาวจนแทบนับไม่ถ้วน บ้างเป็นพานกล้วยอ้อย บ้างเป็นพานขนม บ้างถือซองจนล้นมือ เสียงแคนกับกลองยาวดังขึ้นสลับกันเป็นจังหวะ คนในขบวนตั้งแต่หน้ายันท้ายไม่ได้เดินกันเฉย ๆ แต่โยกกันตามจังหวะ เด็กในหมู่บ้านวิ่งวนไปมา บางคนเต้นตามจังหวะกลองอย่างไม่กลัวอาย แถวแห่ขบวนยาวจนเกือบสุดถนน เอาง่าย ๆ คื

วันนี้เป็นวันแรกที่ไทร์เข้าตลาดในรอบหนึ่งเดือน กว่าจะขอเมียมาตลาดได้มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ แต่ก็พอเข้าใจอยู่ เพราะเหตุการณ์ล่าสุดทำให้ลูกกับเมียเป็นห่วงผมมากขึ้น แต่ไม่ต้องห่วงผมแก้ไขความปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว ไทร์จ้าง รปภ.คอยตรวจทางเข้าทุกทางเป็นที่เรียบร้อย มองย้อนไปตัวเขาเองก็พลาดอยู่เหมือนกัน ลูกค้าเยอะขนาดนี้เราควรมีคนตรวจของก่อนเข้าตลาดเพื่อความปลอดภัยของทุกคน“คือเฮ็ดหน้าจังสั้น บ่มีหยังแล้ว เชื่ออ้าย” ไทร์ลูบไหล่คนตัวเล็กเบา ๆ บอกตรง ๆ ว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่ายของอิงดาว เธอแพนิคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่อยากให้อ้ายไทร์มาเหยียบที่นี่แล้วด้วยซ้ำ แต่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เพราะเขาเป็นถึงเจ้าของตลาดไทร์ก้าวเข้าไปในตลาดก้าวแรกก็อึ้งกับสิ่งที่เห็น คนมันเยอะเหมือนวันแรก ๆ เลยนี่หว่า แล้วไหนไอ่แทนไทกับไอ่ดินบอกว่าลูกค้าแค่พอมีว่ะ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้า นี่เขาโดนไอ่สองตัวนี้เล่นแล้วสินะ สนุกมากไหมพวกห่า มันรู้ไหมว่าเขานอนเครียดอยู่ทุกวัน“อ่าวคุณไทร์ หายดีแล้วเหรอบ่” แม่ค้าขนมจีนตะโกนทักทายเจ้าของตลาดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ลูกค้าร้านป้านี่ก็เยอะใช่เล่นเหมือนกันนะ“หายดีแล้วครับป้า เฮ็ง ๆ

“อ้ายบ่ไหวแล้ว อิงดาวพาอ้ายกลับบ้านแน” คนตัวใหญ่ร้องงอแงจะกลับบ้านทุกวัน วันนี้เราก็อยู่ที่โรงพยาบาลมายี่สิบกว่าวันแล้วอ้ายไทร์ก็คงจะเบื่อ กิน ๆ นอน ๆทั้งวัน ฉันกับต้นกล้ายังไปตลาด ไปดูร้านตอนเย็น ไปทำขนมตอนเช้า เลยไม่ค่อยเบื่อเท่าไหร่“อ้ายหายดีแล้วหรือไง” “อ้ายหายแล้ว อย่างน้อยให้อ้ายกลับไปรดน้ำต้นไม้กะยังดี อยู่แบบนี้อ้ายเบื่อคัก” คนตัวเล็กถอนหายใจยาว ตอนนี้อ้ายไทร์ทำตัวไม่ต่างจากเด็กสี่ขวบ งอแงยิ่งกว่าต้นกล้าอีก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะ อิงดาวรีบเดินไปเปิดประตู“ไอ่เพี้ยน ดีขึ้นหลายแล้วบ่” วันนี้น่าจะมากันครบ ตอนเช้าลุงม่วงป้าแจ่มกับพ่อก็มาเยี่ยมอ้ายไทร์เพิ่งจะกลับไปได้ไม่นาน ตอนนี้เฮียเจ๋ง อ้ายแทนไท อ้ายดิน ม้ง ก็หอบผลไม้มาเยี่ยมกันอีก“หายแล้วครับ ความจริงตอนนี้ผมน่าสิออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่เมียบ่คุยกับพยาบาลให้ผมเลยเฮีย” อยู่ ๆ คนตัวใหญ่ก็ทำหน้างอน แถมหันไปฟ้องคนอื่นอีก อิงดาวกุมขมับถอนหายใจ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ดี จะไม่ให้คนอื่นหัวเราะได้ยังไง ไอ่ไทร์ทำตัวเป็นเด็กแบบนี้“เอ้อ เดี๋ยวมึงกะสิได้ออกแล้วแหละ เบิ่งเจ้าของก่อนจักหน่อย เรื่องงานค่อยไว้ที่หลัง” เ

ประกาศข่าว[ขณะนี้มีรายงานคืบหน้า เกี่ยวกับเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่เกิดขึ้นกัน คุณ ธนพนธ์ หรือ ที่ทุกคนรู้จักกันในนาม คุณ ไทร์ เจ้าของตลาดฮีลใจบ้านเฮาที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน ตลาดที่กำลังได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในช่วงนี้จากเหตุการณ์ลอบยิงเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ซึ่งคุณไทร์ถูกคนร้ายยิงถึงสองนัด สร้างความตกใจให้กับประชาชนเป็นวงกว้างนั้น แต่ยังถือว่ามีข่าวดีเพราะการผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี เพราะกระสุนไม่โดนอวัยวะสำคัญ ขณะนี้อาการพ้นขีดอันตรายแล้ว และอยู่ในความดูแลอย่างใกล้ชิดของแพทย์และในส่วนของคดีความ ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจสามารถจับกุมตัวผู้ก่อเหตุได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว (จอทีวีฉายภาพผู้ชายสองคนถูกควบคุมตัว) อย่างไรก็ตาม จากการสืบสวนพบว่า ผู้ลงมือยิงเป็นเพียงผู้รับจ้างเท่านั้น เขาสารภาพว่าที่ทำไปเพราะแลกกับหนี้ที่เขาติดคนจ้างอยู่ ตอนถึงหน้างานแล้วเห็นคุณไทร์อยู่กับลูกกับเมียก็อยากถอดใจ แต่มันไม่ทันแล้ว เลยเลงไปจุดที่ไม่อันตรายหวังให้ตัวเองหมดหนี้และคุณไทร์ไม่ถึงกับเสียชีวิต และยังสารภาพอีกว่าผู้อยู่เบื้องหลังการวางแผนก่อเหตุ คือ คุณธีรัช หรือ คุนเม่น นักธุรกิจซึ่งเหมือนว่าคุณเม่นจะมีส่วนเกี่

มาถึงโรงพยาบาลอิงดาวและตาพากก็วิ่งตรงมาที่ห้องฉุกเฉินทันที สีหน้าของอ้ายแทนไท อ้ายดิน และม้งไม่สู้ดีนัก อิงดาวหัวใจแทบสลาย ไม่คิดเลยว่าจะเกิดสิ่งนี้ขึ้นกับครอบครัวตัวเอง อ้ายไทร์เพิ่งเธอแต่งงานเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เรากำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ ทุกอย่างมันดีจนอิงดาวไม่เคยเผื่อใจรับเรื่องแบบนี้ มันจุกอยู่ที่อก กำนันพากเห็นสีหน้าลูกไม่สู้ดีเลยพาไปนั่ง ต้นกล้าเองก็ไม่ปล่อยมือแม่ของเขาสักวินาที “อ้ายไทร์เป็นยังไงบ้างเหรอคะ หมอว่ายังไงบ้างคะ” ถึงเธอจะยังไม่อยากยอมรับความจริง แต่เมื่อถึงเวลาอะไรจะเกิดมันก็คงต้องเกิด เธอกลั้นใจถามในสิ่งที่เธอกลัวที่สุด“หมอบอกว่ากระสุนบ่โดนจุดสำคัญ แต่ว่าเฉียดจุดสำคัญหนึ่งนัด เลือดมันออกหลาย หมอบอกว่าไอ่ไทร์น่าจะมีสภาวะช็อกเลือด โอกาสรอด ห้าสิบห้าสิบ” แทนไทพูดเสียงสั่น เขากำมือเอาไว้แน่น โคตรอย่างจะฆ่าไอ่คนที่มันทำอย่างนี้ ประเด็นคือที่ผ่านมาแทนไทก็ไม่เคยเห็นไทร์มีปัญหากับใคร มันไม่เคยนินทาว่าร้ายใครเลยด้วยซ้ำ “บ่ต้องห่วงดอกอิงดาว อ้ายประสานงานกับตำรวจเรียบร้อยแล้ว ไอ้เจี๊ยบมันเป็นตำรวจ มันสิซอยตามหาไอ้คนที่ยิงไอ้ไทร์มาให้ได้” แม้ว่าดินจะพูดปลอบใจอิงด

นี่ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ได้แล้วที่อ้ายไทร์ขอฉันแต่งงาน สิ่งที่ฉันตกใจที่สุดคือพ่อรู้ทุกอย่างแล้ว อ้ายไทร์บอกว่า อ้ายไทร์บอกพ่อตั้งแต่วันที่จะขอให้ฉันย้ายมาอยู่ที่บ้านแล้ว และที่พ่อยอมก็เพราะว่า อ้ายไทร์บอกว่าจะขอฉันแต่งงาน ทีแรกพ่อฉันก็จะเรียกไปนั่งคุยกับผู้ใหญ่ให้เป็นอันว่ารับรู้และตกลงกันทั้งสองฝ่าย แต่อ้ายไทร์ค้านไว้เพราะว่าอยากทำเซอร์ไพรส์ขอฉันแต่งงาน ทุกคนเลยตกลงกันตามนั้น สรุปทุกคนรู้เรื่องราวหมดแล้วยกเว้นฉันเรื่องการขอแต่งงานดังสนั่นโซเชียล เนื่องจากคลิปคุกเข่าในวันนั้นที่อัพลงเพจตลาดฮีลใจบ้านเฮา มีทั้งคอมเมนต์แสดงความยินดี เสียดายเจ้าของตลาด และมีคนชมอนาคตเจ้าสาวเต็มไปหมด อิงดาวอ่านเกือบทุกคอมเมนต์ก็อดหัวเราะไม่ได้ คนไทยนี่มีความคิดสร้างสรรค์ในการคอมเมนต์มาก ๆ ปกติเธอเองก็ไม่ค่อยสนใจโซเชียล แต่ทำไงได้มีแฟนดังขนาดนี้ “ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เบิ่งหยังอยู่หึ” คนตัวใหญ่อยู่ในบ้านตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ออกไปกับลูกตั้งแต่เช้า ตอนบ่ายก็เพิ่งกลับ “ไม่บอกหรอก” อิงดาวกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ เธอเอากับข้าวไปอุ่นให้สองพ่อลูก วันนี้อิงดาวทำลาบหมู แบบเผ็ดกับไม่เผ็ด ส่วนปลาดุกย่างกับส้มตำเธอเพิ่งไ

ข้อความ“เรียบจบแล้วค่า ดีใจกับเจ้าขาไหม” แนบรูปชูสองนิ้วกับชุดครุย(อืม เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าไปรับ)“เย่ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว”(คิดถึงเอ็งเหมือนกัน)(ข้าทำงานก่อน)“ค่ะสู้ ๆ นะคะ”คนตัวเล็กหอบดอกไม้ใส่รถ พี่ ๆ กับพ่อแม่เธอก็มากันหมด ยกเว้นเขา แต่เธอไม่ได้โกรธหรอก แต่ก็แอบน้อยใจนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจเพราะเขาบอกว่าติดงานสำคัญ ตั้งแต่เธอขึ้นมานี่เขาก็มาหาเธอแค่สองสามครั้ง แต่เจ้าขาก็เข้าใจ เขางานเยอะจะตาย ถึงอย่างนั้นเราก็โทรคุยกันทุกคืน ถึงเขาจะหลับใส่โทรศัพท์บ่อย ๆ ก็เถอะ“ลูกแม่อยากกินอะไรจ๊ะวันนี้” “อะไรก็ได้ค่ะ” “ทำไมทำหน้าแบบนั้น เศร้าเหรอที่เขาไม่มา” “เปล่าค่ะ หนูเข้าใจ เขาติดงาน” ถึงพูดไปแบบนั้นแต่สีหน้าคนตัวเล็กเป็นอีกแบบ“พ่อก็อยู่ตรงนี้ น้อยใจจริง ๆ ที่ลูกสาวทำหน้าเศร้าเพราะผู้ชายคนอื่น” คุณธนพัฒน์ยืนกอดอกอย่างงอน ๆ จนลูกสาวคนเล็กเปลี่ยนสีหน้าแล้วรีบกอดพ่อไว้แน่นอยู่ ๆ พี่ชายที่อยู่ด้านหลังพ่อก็ยิ้มขึ้นมาดื้อ ๆ สีหน้าของคุณณิชากับคุณธนพัฒน์ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน รวมถึงสายตาคนแถวนั้นก็มองมาที่เธอแปลก ๆ จนคนตัวเล็กรีบหันหลังกลับไปมอง ภาพที่เห็นทำให้เจ้าขาน้ำตาคลอ เธอรีบวิ่งไปกระโดดก

“แล้วมาหาพ่อกับแม่อีกนะ ตัวเล็กของแม่” คุณณิชาเดินเข้ามากอดลูกสาวไว้แน่น คนตัวเล็กเองก็กอดแม่ไว้แน่นไม่แพ้กัน แล้วก็เข้าไปก็คุณธนพัฒธ์ไว้แน่นเช่นกัน “ฝากดูแลลูกสาวของพวกเราด้วยล่ะ” คุณธนพัฒน์เอ่ยขึ้น “ผมจะดูแลเจ้าขาให้ดีที่สุดครับ”คนตัวเล็กหลับแทบตลอดทาง ลืมตาตื่นมาอีกทีก็เกือบถึงหนองคายแล้ว เจ้าขาเป็นคนหลับลึกยิ่งถ้าสบายใจจะหลับลึกมาก“เหงาไหมคะ เจ้าขาหลับไปนานเลย”“ไม่เหงา นั่งมองหน้าเอ็งทั้งวัน”“แล้วสวยไหมคะ”“อืม สวย”คนตัวเล็กก้มไปจุ๊บมือใหญ่ด้วยความทะเล้น อีกฝ่ายก็เอียงมาหอมแก้มเธออย่างเอ็นดู“หิวไหม แวะกินข้าวก่อนไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ อีกนิดเดียวจะถึงแล้ว กินที่เรือนก็ได้ค่ะ”“ไว้หาเวลามาใหม่ เอาวันที่เอ็งเรียนจบแล้วจะได้มาหลาย ๆ วัน” เพราะว่าตราดกับหนองคายมันไกลกันมาก เลยเหมือนได้มีเวลาให้พ่อกับแม่ได้แค่วันเดียว เวลาขับรถยังเยอะกว่าอยู่บ้านเสียอีกสุดท้ายก็ถึงเรือนสักที พี่ๆ นั่งกินข้าวกันอยู่ ลดาเองก็รีบวิ่งมาหาฉันด้วยรอยยิ้มเหมือนน้องสาวรอพี่สาว ทุกคนยกมือสวัสดีทักทายกำนันเหมือนปกติ ฉันกับเขานั่งกินข้าวด้วยกัน ช่วงนี้ฉันเริ่มไม่สนใจสายตาคนอื่นตามที่เขาบอกมาตลอด ทุกคนก็รู้ถ

เวลาประมาณบ่ายโมง ตอนคุณณิชากับคุณธนพัฒน์กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว ส่วนพี่ชายสี่คนก็นั่งเล่นเกมตะโกนใส่กันอยู่โซฟากลางบ้าน ถือว่าเป็นวันหยุด บ้านนี้มีคุณณิชา คุณธนพัฒน์ เฮียสายลม กับเฮียขุนเขา ความจริงมีฉันด้วย แต่ตอนนี้ไม่น่าจะมีฉันแล้ว เรียนจบก็คงไปอยู่กับเขาเลยนั่นแหละ ก็รักผัวนี่ ใครจะยอมห่าง ส่วนเฮียเติ้ลกับ เฮียเจคอป ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านพ่อกับแม่มาก แต่มีเมียมีครอบครัวแล้วก็เลยแยกออกไป ส่วนเฮียสายลม กับเฮียขุนเขา มีเมียก็คงพามาอยู่ในบ้าน พ่อแม่เริ่มอายุเยอะ ทั้งสองไม่ยอมออกจากบ้านหรอก เจ้าขาเดินขึ้นไปดูว่าเขาตื่นหรือยัง แต่เตียงกลับว่างเปล่า แต่ได้ยินเสียงฝักบัวในห้องน้ำ เธอเลยขึ้นไปนอนรอเสียเลยไม่นานเขาก็ออกจากห้องน้ำ ผ้าขนหนูพันต่ำ กับหยดน้ำที่ไหลผ่านซิกแพคมันฮอตเกินไปแล้ว คนตัวใหญ่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมลวก ๆ หล่อ.. หุ่นแม่เจ้าโว้ยย...“น้ำลายเอ็งจะหกแล้ว” คนตัวเล็กได้ยินแบบนั้นเลยยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำลายอัตโนมัติ แต่มันไม่มี ท่าทางนั้นทำคนตัวใหญ่อดเอ็นดูไม่ได้ จนหัวเราะออกมา“นี่ แกล้งเจ้าขาเหรอคะ”“แต่เอ็งทำได้มากกว่ามองนะ รู้ไหม” คนตัวใหญ่เดินเข้ามาใกล้แล้วก้มมอบจูบอันแสนหวานให้

หลายวันผ่านไปสรุปเรื่องของน้าน้อยวันนั้นเราก็จบกันด้วยดี พอแม่ของน้าน้อยรู้ว่าน้าน้อยก็โกหก อีกวันก็เอากระเช้ามาขอโทษขอโพยกำนันถึงเรือน แต่ถึงยังนั้นเรื่องนี้ก็โดนเอาไปพูดถึงสามบ้านแปดบ้าน เมื่อวานน้าน้อยก็มาขอโทษกำนันและฉัน เธอดูมีสติขึ้นแล้ว ฉันเองก็ให้อภัยเธอ กำนันเองก็ด้วย เห็นแก่ที่ผ่านมาน้าน้อยก็ทำดี และหวังดีกับกำนันมาตลอดส่วนเรื่องที่ฉันคบกับกำนันก็คงรู้ไปทั่วหมู่บ้านเหมือนกัน ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนอื่นคิดยังไง แต่พี่ ๆ ในไร่ก็ยังคุยและน่ารักกับฉันเหมือนเดิม ป้าบัวบอกว่าทุกคนเขารู้กันหมดแล้ว แค่ตกใจที่กำนันจับมือเปิดตัวฉัน แล้วทุกคนก็ยินดีมากที่กำนันจะมีความรักมีความสุขกับเขาบ้าง คนตัวใหญ่เข้ามากอดเธอจากด้านหลัง แล้วหอมเธอฟอดใหญ่“เตรียมของเสร็จหรือยังครับ” เขาพูดครับทีไรเธอไม่ชินทุกที “เสร็จแล้วค่ะ ไปกัน”รถออกเวลาห้าโมงเย็นของวันศุกร์ สเปกเท่ากับ คนที่รู้ว่าฉันไม่ชอบเครื่องบินเลยยอมขับรถตั้งแต่หนองคายไปตราดได้ บนสุดถึงใต้สุดเลยนะ มันไม่ใช่ใกล้ ๆ อยู่กับเขาแล้วมันอบอุ่นเหมือนอยู่กับพี่ชาย เหมือนอยู่กับพ่อ เหมือนอยู่กับเพื่อน เหมือนเขาเป็นให้ฉันได้ทุกอย่าง“ถ้าเ

เขาจับมือฉันเดินมาถึงใต้ถุนบ้าน แน่นอนว่าสายทุกคนมองมาเป็นสายตาเดียว แต่ฉันก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นน้าน้อยกับผู้หญิงอายุประมาณเกือบหกสิบนั่งจับมือเธออยู่ “หึ บ่คิดเลย ว่ากำนันสิเป็นคนจั่งซี่ เฮ็ดหยังไว้กับลูกสาวข่อยเมื่อคืน คำขอโทษสักคำกะบ่มี บาดทีนี้มาจูงมือผู้สาวใหม่หน้าตาเฉย ได้ข่าวว่าเป็นเด็กฝึกงานซั้นบ่ สมกันคักเนาะ เจ้าของไร่กับเด็กฝึกงาน ระวังเด้อ... สิถืกเด็กน้อยต้มเอานะกำนัน” คำพูดดูถูกกับสายตาที่มองเจ้าขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมยังชี้หน้าด่ากำนันฉอด ๆ ทำเอาคนตัวเล็กแทบทนไม่ไหว เจ้าขาก้าวขาไปด้านหน้าอย่างเอาเรื่อง แต่ก็ถูกกำนันดึงไว้เสียก่อน แก่ก็แก่เถอะ พูดจาเหมือนรู้ดีขนาดนี้ มันหน้าตบสักฉาก“แหม ๆ สิตบกูบ่ มึงเอาสิ้ คนเขาจะได้เว้ากันให้ทั่ว ว่าเมียใหม่กำนันตบคนแก่” “พอ ผมบ่ขอเสียเวลา จะเว้าแค่เทือเดียว ผมบ่ได้ทำอีหยังลูกสาวป้าทั้งนั้น ส่วนเรื่องอื่น ผมว่าป้าอย่ามายุ่งสิดีกว่า ต่อหน้าผม กะอย่ามาเว้าดูถูกเมียผม ขีดจำกัดผมมันต่ำ”ประโยคหลังทำทุกคนอึ้ง รวมถึงคนตัวเล็กที่จับมือเขาอยู่ข้างหลัง ตกใจก็จริง แต่ก็ยอมรับว่ารู้สึกดีมากที่เขาปกป้องเธอแบบนี้“เป็นหยังอ้ายคือกล้าเว้าว่ามัน

หลังจากกอดรัดฟัดเหวี่ยงไปครึ่งชั่วโมงสุดท้ายคนตัวเล็กก็ยอมคุยกับเขาดี ๆ เพราะดูแล้วยังไงเขาก็ไม่ยอมให้เธอปฏิเสธอยู่ดี“จะพูดอะไรก็พูดมา... เป็นถึงกำนัน ถ้ามีคนมาเห็นว่านอนกอดกับสาวอยู่เดี๋ยวก็เป็นเรื่อง” ใช่แล้ว ตอนนี้เขากำลังนอนกอดเธอไว้แน่ นอนตรงทุ่งหญ้าคัน ๆ นี่แหละ “ช่างหัวมัน ข้าไม่สน” “แล้วแต่”“ข้าไม่ได้มาแก้ตัว แล้วก็ไม่อยากแก้ตัวด้วย ข้าผิดเองเรื่องที่ปล่อยให้ตัวเองเมาจนไม่มีสติ แต่ว่า... ข้าไม่ได้ทำจริง ๆ ให้ข้าไปสาบานตรงไหนก็ได้ ข้าคิดว่านั่นคือเอ็ง ข้าขอโทษ ต่อจากนี้ข้าจะไม่กินให้เมาอีกแล้ว ข้าสัญญาจากนี้จนวันตายด้วยเกียรติของไอ้พาก” คนตัวใหญ่พูดอย่างหนักแน่นพร้อมชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว“จะไม่ได้ทำได้ไง สภาพน้าน้อยเป็นแบบนั้น”“ข้าไม่รู้ ยัยนั่นจงใจกุเรื่อง พวกเพื่อนเอ็งจัดการมันแล้ว” เป็นครั้งแรกที่กำนันเรียกน้าน้อยแบบนั้น ท่าจะโกรธจริง ๆ นั่นแหละ... ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงฉันก็โกรธมากเหมือนกัน“ถ้าเจ้าขาไปตบ จะว่าไรไหม”“ไม่ ไปตบเลย เดี๋ยวข้าคอยช่วย” เธอพูดเล่น ๆ แต่เขาก็เออออตามแบบจริงจัง“ข้าขอโทษ ให้อภัยข้าได้ไหม ขอโทษเอ็งจากใจ” จากที่นอน เขาก็ลุกขึ้นมาคุกเข่าแล้วยกมือ