Novels by PEACH_SHERBET

เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงสดเคล้าคลอเบาๆ กับเสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลและเสียงสนทนาที่ดังระงมไปทั่วห้องโถงโอ่อ่าของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงสีเหลืองนวลจากแชนเดอเลียร์หรูหราขนาดยักษ์บนเพดานสะท้อนประกายวิบวับบนเครื่องเพชรและชุดราตรีราคาแพงของผู้คนในวงสังคมชั้นสูงวาดดาวยืนนิ่งอยู่ข้างกายศรันย์ ชุดเดรสยาวสีดำสนิทที่เขาเลือกให้ขับผิวของเธอให้ผ่องขึ้น แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นเพียงเงาจางๆ สุดแสนไร้ตัวตนในสถานที่แห่งนี้ เธอเกร็งนิ้วมือที่ประสานกันไว้เบื้องหน้า ความรู้สึกประหม่าและแปลกแยกกัดกินอยู่ภายในอย่างเงียบเชียบ.... หนึ่งสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ที่สตูดิโอถ่ายทำวันนั้น เขาโทรมาสั่งให้เธอเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงในคืนนี้ โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติมชายหนุ่มในชุดทักซิโด้สั่งตัดพอดีตัวดูสง่างามและโดดเด่นอย่างเป็นธรรมชาติ วงแขนข้างหนึ่งของเขาถูกเธอเกาะเกี่ยวไว้อย่างหลวมๆ แต่สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ของเขาที่วางทาบอยู่บนเอวคอดของเธอนั้นกลับหนักแน่นและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน“คุณศรันย์คะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” เสียงหวานใสของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ดึงความสนใจของวาดดาวให้หันไปมองหญิงสาวในชุดร

เกือบหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปนับจากคืนนั้นในห้องเช่าของวาดดาว ค่ำคืนที่ความร่านร้อนของเธอถูกโอบอุ้มไว้ในอ้อมแขนและการสอดใส่ร่วมรักของเขา สัมผัสของศรันย์ยังคงแจ่มชัดราวกับภาพถ่ายที่เพิ่งล้างเสร็จใหม่ๆ คำกระซิบข้างหูประโยคนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วงความทรงจำ เป็นทั้งสมอที่เหนี่ยวรั้งและเปลวไฟที่อุ่นใจอย่างน่าประหลาด เธอได้รับโทรศัพท์จากโมเดลลิ่งเล็กๆ ที่เคยสังกัดอยู่เมื่อวันก่อน แจ้งว่ามีงานแคสติ้งบทสมทบในละครเรื่องใหม่ เป็นบทเพื่อนสนิทของนางร้ายที่อาจปรากฏตัวเพียงไม่กี่ฉาก แต่สำหรับเธอ มันคือโอกาสที่หาได้ยากยิ่งอีกโอกาสหนึ่ง คือเส้นเชือกที่อาจจะดึงเธอขึ้นจากหล่มโคลนได้“คุณวาดดาว เชิญค่ะ”เสียงผู้ช่วยโปรดิวเซอร์สาวหน้าตาบึ้งตึงดังขึ้น วาดดาวสูดหายใจเข้าลึกๆ จนสุดปอด พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พยักหน้ารับแล้วเดินตามแผ่นหลังของหญิงสาวคนนั้นเข้าไปในห้องออดิชันที่เย็นเฉียบจนขนลุกซู่ไปทั้งแขนภายในห้องมีโต๊ะยาวตัวหนึ่งตั้งอยู่ มีคณะกรรมการนั่งเรียงกันอยู่สี่คน คนที่นั่งตรงกลางโต๊ะคือชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม สวมแว่นตากรอบหนา ผมเริ่มบางจนเห็นหนังศีรษะมันวาว เขากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารใน

“ขออยู่ด้วยคืนนึง”วาดดาวสบตาลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เห็นเงาสะท้อนของตัวเองอยู่ในนั้นพร้อมกับความอ่อนล้าอย่างแสนสาหัสของเขา เธอพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบเพียงเท่านั้น เขาก็โน้มตัวลงมาหาเธออย่างเชื่องช้า ริมฝีปากของเขาทาบทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยได้รับ.... มันไม่ใช่จูบที่เรียกร้องหรือจาบจ้วง แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการปลอบประโลมและการแสวงหาที่พักพิง เธอเผยอปากรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ ปล่อยให้ลิ้นอุ่นชื้นของเขาแทรกเข้ามาสำรวจโพรงปากของเธออย่างไม่เร่งรีบ รสชาติของวิสกี้เคล้ากับรสชาติของความเป็นเขาผสมผสานกันจนกลายเป็นความคุ้นเคยที่น่าประหลาดมือของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของเธอไว้ กดจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ในขณะที่มืออีกข้างยังคงกุมมือเธอไว้ไม่ปล่อย ร่างกายของเธอเอนไปด้านหลังอย่างช้าๆ จนแผ่นหลังสัมผัสกับที่นอนนุ่มยวบ เขาทาบทับร่างสูงใหญ่ลงมาเบื้องบนอย่างแผ่วเบา ไม่ได้ใช้กำลังบังคับ แต่ใช้น้ำหนักตัวทั้งหมดกดลงมาเป็นคำร้องขอที่ไร้เสียงเสื้อผ้าของเธอถูกถอดออกอย่างช้าๆ และนุ่มนวล ไม่มีการฉุดกระชากหรือความรุนแรงใดๆ มีเพียงปลายนิ้วของเขาที่ลากไล้ไปบนผิวเนื้อของเธอ

เสียงเครื่องปรับอากาศรุ่นเก่าคร่ำครึกลายเป็นส่วนหนึ่งของเสียงประกอบชีวิตในห้องเช่าเล็กๆ แห่งนี้มานานนับปี.... สองสัปดาห์เต็มผ่านไปนับจากเหตุการณ์จูบอันเร่าร้อนและบ้าคลั่งในห้องประชุมกับศรันย์ วาดดาวแทบไม่มีเวลาให้หยุดพักหายใจ เธอยุ่งอยู่กับการวิ่งวุ่นในกองถ่ายซีรีส์ตั้งแต่เช้าตรู่จรดมืดค่ำ โชคชะตาเล่นตลกให้เธอจับพลัดจับผลูได้รับบทนักแสดงสมทบแทนที่นักแสดงวัยรุ่นคนหนึ่งที่จู่ๆ ก็ถอนตัวไปกะทันหันแต่จะบอกว่าเป็นเพราะโชคชะตาเล่นตลกก็คงไม่ถูกนัก เพราะศรันย์ต่างหากที่ ‘สั่ง’ ให้ผู้กำกับรับเธอไปแสดงตาม ‘ข้อตกลง’ ระหว่างเขากับเธอแม้เบื้องหน้ากล้องเธอจะต้องปั้นหน้าและสวมบทบาทอย่างมืออาชีพ ทว่าเมื่อกลับมาถึงห้องในตอนค่ำ ความโดดเดี่ยวก็กลับมาทักทายเสมอ หญิงสาวใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ในลูปเดิม ซื้ออาหารสำเร็จรูปจากร้านสะดวกซื้อขึ้นมากินคนเดียวเงียบๆ กลิ่นจางๆ ของน้ำมันทอดและเครื่องแกงจากห้องข้างๆ ลอยเข้ามาตามช่องลมใต้ประตู มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยซึ่งตอกย้ำความจริงอันขมขื่นในชีวิตของเธอได้ดีกว่าสิ่งใดเธอวางส้อมลงบนจานข้าวผัดที่พร่องไปกว่าครึ่ง ความหิวหายไปหมดสิ้นเมื่อภาพใบหน้าเรียบเฉยทว่าแฝงแววดุดันขอ

“คุณ......”เธอพยายามจะเอ่ยปากพูด แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร.... ควรจะขอบคุณงั้นหรือขอบคุณที่เขาทำให้เธอต้องอับอายขายหน้ามากขึ้นไปอีกหรือไงล่ะเขาไม่ได้รอให้เธอพูดจบ ชายหนุ่มล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าด้านในของเสื้อสูท กดโทรออกแล้วยกขึ้นแนบหู แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงสง่างาม ไม่ได้แสดงท่าทีว่าเรื่องเมื่อครู่มีผลกระทบต่ออารมณ์ของเขาแม้แต่น้อย“ผมอยู่ข้างล่างแล้ว” เขาพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงธุรกิจปกติ “อีกห้านาทีเจอกันหน้าห้องประชุม”เมื่อวางสาย เขาก็เก็บโทรศัพท์ใส่ที่เดิมอย่างราบรื่น ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองเธออีกครั้ง“ไปกันได้แล้ว” เขาสั่งเสียงเรียบ “เรามีนัด”พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินนำออกไปจากร้านทันที โดยไม่รอฟังคำตอบหรือหันกลับมามองเธออีกเลย ทิ้งให้วาดดาวต้องรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วลุกขึ้นเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาออกไป ท่ามกลางสายตาของทุกคนในร้านที่มองตามอย่างสนใจใคร่รู้ และเสียงซุบซิบที่เริ่มดังขึ้นอีกครั้งเบาๆ ราวกับระลอกคลื่นที่ก่อตัวขึ้นใหม่หลังจากก้อนหินถูกโยนลงไปศรันย์ผลักบานประตูไม้หนาทึบและรั้งข้อมือเล็กของวาดดาวให้ก้าวตามเข้ามาในห้องประชุมขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่

หนึ่งสัปดาห์ผ่านพ้นไปหลังจากเหตุการณ์ไม่คาดฝันอันชวนสับสนวุ่นวายบนออฟฟิศของประธานหนุ่มแห่งบริษัทเอเจนซีโฆษณาและโมเดลลิ่ง.... เสื้อผ้าที่วาดดาวสวมอยู่ตอนนี้ เดรสผ้าลินินสีเบจเรียบๆ แต่ตัดเย็บอย่างประณีตจนเห็นได้ชัดว่าราคาของมันอยู่ในระดับตัวเลขห้าหลัก คือสิ่งที่คนของ ‘เขา’ นำมาส่งให้ที่ห้องเช่าเล็กๆ ของเธอในเช้าวันรุ่งขึ้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ ในซองกระดาษแข็งที่ระบุเพียงวันเวลาและสถานที่นัดหมายสำหรับวันนี้มันคือการเริ่มต้นของ ‘ข้อตกลง’ อย่างเป็นทางการ และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหญิงสาวนั่งตัวตรงอยู่มุมในสุดของร้าน แผ่นหลังไม่พิงพนักเก้าอี้ เธอยกแก้วชาร้อนขึ้นจิบเพื่อซ่อนความประหม่าที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนเป็นตัวประหลาดในสถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนในวงการบันเทิง ผู้จัดการดาราที่กำลังคุยโทรศัพท์เสียงดังเรื่องคิวงาน นักเขียนบทที่กำลังขีดเขียนลงบนไอแพดอย่างขะมักเขม้น นางแบบหน้าใหม่ในชุดรัดรูปที่กำลังโพสท่าถ่ายรูปกับลาเต้อาร์ต ทุกคนดูเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ เป็นส่วนหนึ่งของความฝันที่เธอเคยไขว่คว้า.... ยกเว้นเธอในตอนนี้ประตูร้านเปิดออกอีกครั้ง กลุ่มผู้หญิงสามสี่คนในชุดเดรสสีสัน