เมียวิศวะ(เซตวิตวะ)

Hongtae talks.“กระผมอินทัชขอรับคุณชนฐิดาเป็นภรรยาและขอสัญญาว่า จะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบายเพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่”“ดิฉันชนฐิดาขอรับคุณอินทัชเป็นสามีและขอสัญญาว่า จะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบายเพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่”เสียงหวานแหววเอ่ยขึ้นหลังจากที่ผมพูดประโยคเช่นเดียวกันนั้นจบลง แขกเหรื่อในงานต่างพากันยิ้มหน้าชื่นตาบานไม่เว้นแม้แต่ป๊าและแม่ที่นั่งน้ำตาปริอยู่ในระยะสายตามองเห็นคงจะมีแต่ผมเท่านั้นที่ได้แต่ยืนฝืนยิ้มอยู่คนเดียว 'ข้าแต่พระบิดา เจ้าผู้ทรงสถิตเหนือฟ้าสวรรค์ ลูกขอสารภาพบาปที่เกิดจากการกระทำผิดของลูกในเวลานี้ ลูกได้เอ่ยคำสัตย์อันเป็นเท็จต่อทุกคนรวมถึงตัวเอง แต่ลูกทำเพื่อความสบายใจและยุติความวุ่นวายทั้งหมด มาเพื่อรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองได้กระทำผิดต่อเธอคนนี้ ขอพระเจ้าทรงพระเมตตาอภัยบาปแก่ลูก...'"พี่ฮ่องเต้ พี่ฮ่องเต้ เฮียเต้!" เสียงของผู้หญิงในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดเรียกให้ผมหลุดจากความภวังค์ เมื่อถึงพิธีสวมแหวน ยิ่งตอกย้ำว่าความเป็นอิสร

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่เราหาลูกกุญแจด้วยกันเดินตามรอยเดิมของฉันที่จำได้ว่าเดินผ่านมาก็หาไม่พบ"ฉันเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะโว้ย!""..." สงบเสงี่ยมเจียมตัว“ตามมา!” ว่าแล้วเฮียเต้ ก็ฉุดกระชากลากแขนของฉันให้เดินตามไปยังหลังบ้านซึ่งเป็นโรงเก็บของทำด้วยไม้เก่าๆ“ปะ... ไปไหน”“...” เฮียเต้ไม่ตอบ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด จนฉันไม่อยากพูดต่อให้เขาหงุดหงิด ทำได้แค่เดินตามไปเงียบๆเพราะตัวเองมีความผิดอย่างมหันต์พอมาถึงโรงเก็บของเขาก็ค้นเอาอะไรสักอย่างในกล่องเครื่องมือ ก่อนจะหยิบเลื่อยตัดเหล็กขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจ เฮียยกมันขึ้นมาวางบนข้อมือของฉัน ใช้มือข้างที่ติดกันจับมือฉันไว้แน่น“เฮียจะทำอะไร!”“เลื่อยไง เล็กแค่นี้เหมือนตัดกุญแจมือเหล็กไม่ได้หรอก ตัดแขนเธอมันน่าจะง่ายกว่า” ว่าแล้วเขาก็ทำท่าเตรียมที่จะเลื่อยข้อมือของฉันอย่างที่ว่าจริงๆ สายตาและท่าทางของเขาเหมือนฆาตกรโรคจิตในหนังฝรั่งที่ฉันเคยดูไม่มีผิด“กรี๊ด!! ไม่นะ!เฮีย ชาผิดไปแล้วจะไม่ทำอีกแล้ว ฮือ”“ตอนทำล่ะไม่คิด” คำพูดและสีหน้าของเฮียเต้เปลี่ยนเป็นดุดันมองฉันด้วยสายตาตำหนิแทน ใครมันจะไปรู้ล่ะว่ากุญแจจะมาหายตอนนี้ ถ้ารู้ก็ไม่เล่นหรอก..

ปัจจุบันฉันเข้ามาอยู่ในคอนโดของเฮียฮ่องเต้หลังจากที่สามารถสอบเข้ามหาลัยเดียวกันได้แต่อยู่คนละคณะเพราะเฮียเต้อยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ส่วนฉันสอบเข้าคณะบริหารได้สำเร็จ ผู้ใหญ่จึงให้ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันเพราะยังไงเราก็แต่งงานกันถูกต้องตามกฎหมายแล้วดูจากสีหน้าเจ้าของห้องคงไม่ได้เต็มใจเท่าไหร่หรอก แต่จะทำยังไงได้ล่ะในเมื่อฉันอยู่ในสถานะเมียอย่างเต็มตัวแล้ว เฮียจะอยากหรือไม่อยากให้ฉันเข้ามาอยู่สุดท้ายก็ต้องยอมเพื่อไม่ให้มีปัญหาอยู่ดี“เฮียเต้ ชาขอเอาเสื้อผ้าไว้ในตู้ด้วยดิ”“อย่ามายุ่งกับของของฉันเด็ดขาด” เจ้าของใบหน้าคมพูดเสียงเรียบ ปรายตามามองฉันเพียงนิด แล้วก็หันไปสนใจโทรศัพท์ต่อเขาวางนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องราคาแพงก่อนจะกดอะไรยุกยิกเหมือนคุยกับใครสักคนหนึ่ง ฉันไม่ได้สนใจคำห้ามของเฮียเต้เดินไปจัดการตู้เสื้อผ้า ขยับเสื้อผ้าพวกนั้นไปอีกฝั่งแล้วเอาเสื้อผ้าของตัวเองที่ใส่ไม้แขวนรอแล้ว แขวนไว้ในตู้เดียวกันราวกับว่าห้องนี้มีฉันเป็นเจ้าของอีกคน"ไม่ยุ่งได้ยังไงล่ะ ใบชาเป็นเมียเฮียนะ""ห้ามพูดแบบนี้ให้ใครได้ยินด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะจับเธอฟาดกับพื้น" เขาทำเสียงดุไม่พอยังตวัดสายตามาข่มขู่

หลายวันต่อมาในที่สุดก็ถึงวันเปิดเรียนวันแรก ฉันขอร้องอ้อนวอนสุดชีวิตเพื่อให้เฮียฮ่องเต้มาส่งที่คณะเพราะไม่อย่างนั้นคงได้เดินให้เหนื่อยเพราะฉันไม่มีรถขับพ่อกับแม่ฝากฝังชีวิตฉันไว้กับเฮียเลยนะ คอนโดนี้ก็ไม่ได้อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเลยสักนิดเดียว "ตอนเย็นเฮียว่างมารับไหม"ฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมาแนบอกแล้วถามคนขับแต่กลับไม่ได้ยินเสียงตอบรับจึงต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง สายตาของเฮียกำลังมองออกไปยังกระจกหน้ารถที่มีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งชุดนักศึกษาแบบเดียวกันกับฉันยืนอยู่กับเพื่อนของเธอ แววตาที่เขามองนั้นทำให้หัวใจของฉันมันบีบตัวแน่นจนจุกแปลกๆ"เฮีย!" "หะ...หา! อะไรจะเสียงดังทำไมวะ!" พอโดนเรียกจนตกใจเขาก็ทำท่าทางหงุดหงิดใส่ฉัน แบบนี้บ่งบอกถึงความผิดปกติอย่างแน่นอน ต้องไปสืบสักหน่อยแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับเฮีย"ก็ชาถามแล้วเฮียไม่ตอบอะ" "มีอะไร" น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลงสายตายังคงมองไปตรงที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นระยะ ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ก่อนแล้วกันเดี๋ยวไก่ตื่น"เย็นนี้มารับชาด้วยนะ เลิกห้าโมงเพราะรุ่นพี่นัดรวมรับน้องต่อ""หัดหาเพื่อนคบแล้วไปกับเพื่อน เฮียไม่ใช่เบ๊ที่จะมารับใช้เธอได้ทุกเวลา" "ก็ถ้าเฮียว

วันต่อมาหลังจากเลิกเรียนช่วงเช้าแล้วเพื่อนสาวทั้งสองของฉันก็พามาร้านเสริมสวยที่ฉันแทบจะไม่เข้าเลยในรอบสิบเก้าปี จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก็ตอนมัธยมต้นเพราะอยากลองตัดผมสั้นสักครั้งในตอนนั้น"พี่ป่านคนสวยคะ แปลงโฉมให้นางหน่อย เปลี่ยนสีผมด้วย แล้วก็ตัดสั้นขึ้นจากเอวมาอยู่กลางหลังค่ะ" ปาล์มมีเอ่ยปากทักทายช่างอย่างสนิมสนมแล้วสั่งทรงผมให้เสร็จสรรพ ส่วนฉันก็สนใจรูปโปสเตอร์ทรงผมสวยๆภายในร้านที่ดูน่าสนใจไปหมด"อืม อยากได้สีอะไรคุณน้อง""เอาสีของคนอกหักค่ะ" ทิวลิปตอบแทนฉันจนต้องหันขวับไปมองมัน"ฉันไม่ได้อกหักนะ""มันต่างกันตรงไหนชะนี ก็คนที่แกชอบเขาไปชอบแม่นั่นไม่ใช่" ตอกย้ำทำไมกันเนี่ย เรื่องนี้ยังสรุปไม่ได้เลยด้วยซ้ำอีกอย่างไม่ใช่คนที่ฉันชอบ นั่นน่ะสามีฉันเลยต่างหากโถใบชาถ้าพูดให้ใครฟังคงได้กลายเป็นคนที่น่าสงสารมากแน่ๆ แล้วสองคนนี้ก็จะเกลียดเพลงมากขึ้นด้วย"เอาสีไหนก็ได้ค่ะที่เหมาะกับหน้าหนู" ฉันบอกช่างพี่ป่านแล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้หนัง"น้องผิวขาวแบบนี้สีไหนก็สวย งั้นเราทำพวกสีสว่างๆดีกว่าเด่นแน่นอน""บลอนด์ทองไปเลยค่ะ" ปาล์มมี่เสนอความคิดเห็น"มะ...ไม่เอา" นั่นมันสว่างเกินไปแล้ว เหมือนเปิดไฟไว้