Chapter: REUNIONMAXIMILIAN’S POVAng gabi ay malamig at puno ng liwanag ng mga ilaw ng siyudad. Nakatayo ako sa tapat ng bagong gusali ng Octavia Corp — isang makabagong istruktura na kumikinang sa dilim, kasing-ningning ng babaeng nagtatag nito. Ang dami ng tao — mga kilalang negosyante, mamamahayag, at mga taong nagnanais na makilala ang babaeng pinag-uusapan ng buong industriya ngayon.Huminga ako nang malalim, inaayos ang aking tuxedo. Pitong daang araw. Halos dalawang taon na ang lumipas mula noong gabing iyon. Dalawang taon na mula noong pinalayas ko siya. At ngayon, nakatayo ako rito — hindi bilang ang may-ari ng lahat, kundi bilang isang taong humihingi ng pagkakataong makapagpaliwanag.Pagpasok ko sa loob, agad na nahagip ng paningin ko ang gitna ng bulwark — at doon ko nakita siya.Blaire Octavia.Nakatayo siya sa entablado, suot ang isang pulang gown na bumagay sa kanya nang perpekto. Ang buhok niya ay nakalugay, bumagsak sa kanyang balikat, at sa kanyang leeg ay ang simpleng pilak na kuwi
Last Updated: 2026-09-04
Chapter: THE MORNING AFTERMAXIMILIAN FITZGERALD HOWARD POVNagising ako nang masakit ang ulo at mabigat ang dibdib — parang may toneladang bato na nakapatong sa puso ko. Ang kwarto ay malawak, tahimik, at puno ng mamahaling gamit — pero wala sa lahat ng ‘yon ang makapagpapagaan ng pakiramdam ko. Ang liwanag ng araw na pumapasok sa bintana ay tila masyadong matalas para sa mga mata ko. Parang pinarurusahan ako ng bawat sinag nito — paalala sa lahat ng ginawa ko kagabi.Umupo ako sa gilid ng kama, hinawakan ang mukha ko. Paulit-ulit na umuulit sa isip ko ang bawat sandali ng kagabi — ang paglapit ni Blaire, ang kanyang mahinahong boses, ang mga mata niyang puno ng pag-asa… at ang pagtalikod ko sa kanya. Ang mga salitang binitawan ko — “She was the most expensive mistake I ever made” — ay tila bumalik sa akin bilang sumpa. Paulit-ulit, walang tigil, parang kutsilyong paulit-ulit na tumutusok sa akin.Bakit ko nasabi ‘yon? Bakit sa halip na ipagtanggol ko siya, hinayaan kong manalo ang takot at pagdududa sa puso k
Last Updated: 2026-08-31
Chapter: GALA NIGHT✨ PROLOGUE“You were the most expensive mistake I ever made.”Ang bawat salita ay parang patalim na tumagos sa puso ko. Sa gabing iyon, sa harap ng daan-daang tao — sa harap ng lahat — iyon ang huling sinabi niya sa akin. Walang awa, walang pag-aalinlangan, walang kahit bakas ng pagmamahal na minsan ay ibinigay niya sa akin.Tinitigan ko siya. Ang mga matang minsan ay puno ng pag-asa at pangarap… ngayon ay malamig at walang pakialam.“Umalis ka,” utos niya. “At huwag ka nang babalik.”Hindi ako nakahagilap ng boses. Gusto kong sumigaw, gusto kong itanong — paano nagkamali ka ng ganito? Paano ang pagmamahal na tapat at totoo ay naging pagkakamali sa paningin mo? Pero imbes na magsalita, tumango lang ako. Dahan-dahan, habang pinipigilan ang mga luhang gustong bumagsak.“Sige po, Maximilian,” ang tanging nasabi ko, mahina pero buo ang boses. “Aalis ako. Pero tandaan niyo po — hindi ako ang pagkakamali niyo. Ako ang taong minahal niyo nang totoo, bago ang lahat ng yaman at kapangyarihan n
Last Updated: 2026-08-31
THE CONTRACT BECAME MY WHOLE LIFE
Sa simula, isa lang itong piraso ng papel na puno ng tuntunin, limitasyon, at kondisyon. Pinirmahan ko ito hindi dahil may pag-ibig na namamagitan, kundi dahil ito na lamang ang natitirang paraan upang mailigtas ang aking pamilya mula sa matinding pagkakautang at kabiguan. Ang kapalit ng lahat ng ito? Maging asawa ng lalaking kilala sa buong lipunan bilang matigas, walang awa, at tila hindi kayang magparamdam — si Michael Angelo Gray.
“Malinaw ba ito?” tanong niya noon habang tinititigan ako nang walang emosyon. “Wala rito ang pagmamahal. Ito ay purong kasunduan lamang. Huwag kang aasa ng higit pa sa nakasulat sa pahinang ito.”
Tumango ako at kinuha ang ballpen. “Huwag kang mag-alala. Ganoon din naman ako. Ang mahalaga sa akin ay mailigtas ang aking mga mahal sa buhay.”
Akala ko noon ay sapat na iyon. Akala ko madaling panindigan ang pangakong hindi magpapadala sa damdamin. Ngunit paano mo pipigilan ang puso kung araw-araw mo itong nakakasama? Kung sa likod ng kanyang malamig na kilos ay may nakatagong matinding pagprotekta? Kung ang bawat sugnay sa kontrata ay unti-unting napapalitan ng malalambot na haplos, matatamis na salita, at mga pangakong walang hanggan?
Akala ko magsisimula at magtatapos ang lahat sa lagda ng aming mga pangalan. Hindi ko inakalang ang papel na dapat sana ay pansamantala lamang ay magiging daan upang mahanap ko ang aking tunay na tahanan. At ang lalaking akala ko ay walang puso, siya pa pala ang magmamay-ari nito habambuhay. Ang akala ko ay negosyo lang… pero sa huli? Ang kontrata ay naging akin na ng buong buhay ko.
Read
Chapter: ENDHatinggabi na nang magising ako — hindi dahil sa ingay, hindi dahil sa panaginip, kundi dahil sa bigat ng pagbabago sa aking katawan. Siguro ay dala na ito ng aking pagbubuntis — madalas na akong nagigising sa ganitong oras, tila may pumupukaw sa akin upang ipaalala na hindi na lang ako mag-isa.Dahan-dahan akong humiga muli, at nang lumingon ako sa aking tabi — napangiti ako nang hindi ko namamalayan.Nariyan siya. Mahimbing na natutulog ang aking asawa, si Michael. Ang kanyang mukha na minsan ay puno ng pagiging seryoso at pagtatanggol sa sarili — ngayon ay payapa, malambot, at puno ng kapayapaan. Ang kanyang braso ay nakapulupot nang mahigpit sa aking bewang, tila kahit sa kanyang pagtulog, ayaw niyang lumayo ako kahit isang pulgada. Ang kanyang hininga ay mainit at humahaplos sa aking batok — isang mainit, ligtas, at pamilyar na damdamin na ngayon ay tahanan ko na.Tinitigan ko siya nang matagal — ang bawat guhit ng kanyang mukha, ang pag-angat ng kanyang dibdib sa bawat paghinga,
Last Updated: 2026-08-27
Chapter: TAHANANAng biyahe pauwi ay tahimik — hindi ang katahimikang mabigat, kundi ang katahimikang puno ng pag-asa. Hawak-hawak ko ang kamay ni Michael habang nagmamaneho siya, at paminsan-minsan ay sumisilip ako sa kanya — nakangiti, payapa, at puno ng pagmamahal. Ang kabilang kamay ko ay nakapatong sa aking tiyan — doon, ang munting buhay na unti-unting lumalaki sa loob ko, ang buhay na mag-uugnay sa aming dalawa nang mas matibay pa kaysa dati.“Mahal na mahal kita, Perlas…” bulong niya nang hindi tumitingin sa akin, pero alam kong para sa akin iyon — para sa akin, at sa batang nasa aking sinapupunan.“Mahal na mahal din kita, Michael…” sagot ko, at idinikit ko ang aking ulo sa kanyang balikat. “At mahal na mahal din namin ikaw — ako, at ang iyong anak.”Sa sandaling iyon, alam ko — tapos na ang panahon ng pagdududa at takot. Dumating na ang panahon ng pag-asa, pagmamahal, at pamilya. At anuman ang mangyari sa hinaharap — handa na ako. Dahil hindi na ako nag-iisa. Nasa akin ang lahat — ang taong
Last Updated: 2026-08-24
Chapter: HINDI SAPAT LANG Perlas Mae Casidsid POVMaaga pa lang, bago pa man sumikat ang araw, naramdaman ko ang mahinang haplos sa aking buhok. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata — at doon, nakita ko si Michael, nakatabi sa akin, nakatingin nang matagal na parang hindi sapat ang oras para pagmasdan ako. Ang liwanag pa lang ng buwan at mga bituin ang pumapasok sa bintana, pero sa kanyang mga mata, parang nariyan na ang buong umaga — puno ng liwanag, pag-asa, at pagmamahal.“Gising ka na agad?” bulong ko, ang boses ko pa rin paos dahil sa antok.Ngumiti siya at hinaplos ang aking pisngi nang dahan-dahan, parang hawak niya ang pinakamahalagang bagay sa mundo. “Hindi ako makatulog. May gustong ipakita sa inyo — sa inyong dalawa. Kaya bumangon ka na, Mahal. May maganda tayong pupuntahan.”Tumayo ako nang dahan-dahan, inalalayan niya ako agad. “Saan tayo pupunta? Maaga pa naman eh.”“Surprise lang. Magbihis ka — yung komportable ka lang. Hindi natin kailangan ng magagarang damit. Ang kailangan lang natin
Last Updated: 2026-08-23
Chapter: KWINTASPerlas Mae Casidsid POV Nagising ako sa mahinang liwanag na tumatagos sa kurtina ng bintana — hindi masyadong maliwanag, saktong dami ng sinag ng araw na parang humahalik lang sa aking pisngi para gisingin ako nang dahan-dahan. Sa unang sandali, hindi ko agad maalala kung nasaan ako — hanggang sa maramdaman ko ang mabigat ngunit mainit na braso ni Michael na nakapulupot sa aking baywang, ang kanyang hiningang humahaplos sa aking batok, at ang tibok ng kanyang puso na tila kapantay ng tibok ng puso ko. Ngumiti ako nang dahan-dahan, dahan-dahang gumalaw nang hindi siya ginigising. Ang aking kamay ay dahan-dahang dumapo sa aking tiyan — doon, sa loob ko, may maliit na buhay na unti-unting lumalago. Isang buhay na bunga ng pagmamahal ng dalawang taong dumaan sa maraming pagsubok bago tuluyang pinagtagpo ng tadhana. “Gising ka na pala…” bulong ng isang boses sa likuran ko — paos, malambot, at puno ng lambing. Hindi pa rin siya tuluyang gising, ramdam ko pa rin ang antok sa tono niya. L
Last Updated: 2026-08-22
Chapter: EMOTIONALPERLAS POVNang imaneho ni Michael ang sasakyan palayo sa bahay nina Mama at Papa, hindi ko maalis ang ngiti sa aking mga labi. Hawak-hawak ko pa rin ang kamay ni Mama sa aking isip — ang mainit niyang yakap, ang luhang dumaloy sa kanyang pisngi nang sinabi ko ang tungkol sa bata, at ang salitang biyaya na paulit-ulit niyang binanggit habang pinagmamasdan niya ako. Ang bawat sandali ng gabing iyon ay tila nakaukit na sa aking puso — hindi na mabubura, hindi na mababago.Nakatingin ako sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad na dahan-dahang lumalayo habang papunta kami sa bahay. Ang aking kamay ay nakapatong sa aking tiyan — doon, sa loob ko, may isang buhay na unti-unting nabubuo. Isang buhay na bunga ng pagmamahal ng dalawang taong hindi inakala ng marami na magtatagpo. Isang buhay na magdadala ng pag-asa sa aming pamilya — sa akin, kay Michael, at sa batang darating pa lamang.“Masaya ka ba, Mahal?” bulong ni Michael habang ang kanyang isang kamay ay nasa aking hi
Last Updated: 2026-08-21
Chapter: HAPUNANMichael Angelo Gray POVPagkatapos ng araw na puno ng damdamin at pagbabalik-loob, nagpasya kaming dumiretso sa bahay ng mga magulang ni Perlas — upang doon maghapunan at ibahagi ang magandang balitang matagal na naming tinatago. Ito ang unang pagkakataon na pupunta ako roon bilang kanyang asawa, at bilang ama ng batang nasa kanyang sinapupunan. Ang kaba sa aking dibdib ay hindi matatawaran — hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pag-asa na tanggapin nila ako nang buong-buo, at makita nila na ang kanilang anak ay nasa mabuting kamay.Pagdating namin sa tapat ng bahay — isang simpleng bahay ngunit puno ng init at pagmamahal — agad kaming sinalubong ng amoy ng nilulutong ulam na pamilyar na kay Perlas. Bago pa man kami makabukas ng pinto, bumukas na ito at lumabas ang kanyang ina, si Aling Marta, na may malapad na ngiti sa kanyang mga labi.“Nandito na kayo!” bati niya nang masigla, sabay yakap nang mahigpit kay Perlas. “Anak… ang ganda-ganda mo lalo. Siguro ay dahil sa dinadala mo.” Pag
Last Updated: 2026-08-20
LOGIN
