Brother-in-Law's Wrong Bed

-Ava-

“Masarap ba ang asawa ko?” iyon ang mga katagang bumungad sa akin pagkatapos ng isang malutong na sampal na dumapo sa mukha ko paglabas ko ng silid kung saan kakatapos ko lang makipagniig sa asawa ng kakambal kong si Ada.

Napatulak ang dila ko sa loob ng aking pisngi kasabay ng isang makahulugang pagngisi. Tumaas ang kamay ko at ginantihan siya ng dalawang mas malalakas na sampal sa magkabilaan niyang mga pisngi.

“Oo naman, Ada.” nakangising sagot ko. "Napakasarap ng asawa mo. Wala akong masabi. Ang sarap-sarap."

Halos matumba siya sa lakas ng impact ng pagkakasampal ko sa kanya, at nanlalaki ang mga matang pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa. “Ang kapal ng mukha mong sampalin ako, Ava!”

Muling tumaas ang kamay niya para sana sampalin ako, pero mabilis ko iyong nasalo. “Ako pa ngayon ang makapal ang mukha? Baka nakakalimutan mong ikaw ang nag-utos sa akin na makipagsiping sa asawa mo sa gabi ng inyong kasal, Ada!” sigaw ko bago ko marahas na binitawan ang kamay niya. “Kaya huwag na huwag mong ipapamukha sa akin na ginusto ko ito! Itatak mo diyan sa kukote mo na napilitan lang ako dahil sa inyo ng tatay mo!”

“Napilitan?” pauyam niyang sagot. “Eh mukha ngang gusto mo pang umulit eh! Malandi ka!”

“Pwede ba, Ada! Wala akong interes sa asawa mo kaya huwag na huwag mo akong pagbibintangan!” singhal ko bago ko inilabas ang aking lumang cellphone at ipinakita sa kanya ang video na nakapatong sa akin ang asawa niya.

“A-ano ‘yan?” nabubulol at malalaki ang mga matang tanong niya.

“Siguraduhin mo lang na susunod ka sa napagkasunduan natin kung ayaw mong malaman ng asawa mo itong ginawa mo!” sagot ko, at napasinghap siya bago napaatras nang makita ang video namin ng asawa niya.

Hindi ko na siya hinintay pa na sumagot. Humakbang na ako papalayo at iniwan siyang mag-isa sa may pinto ng kuwarto kung saan ang asawa niya ay nasa loob pa rin at natutulog. Siguradong napagod siya sa ginawa namin. Hanggang madaling araw ba naman eh hindi niya ako tinigilan.

Marahas na pinahid ko ang mga luhang namalisbis sa aking mga pisngi habang naglalakad sa hallway ng Hotel Harrison kung saan maghahoneymoon sana ang mag-asawa. Hinablot ko din ang pekeng kwintas sa leeg ko, pati na rin ang mga hikaw na pinasuot sa akin ni Ada kanina, at kasama ng bag na dala ko kung saan ko isinilid ang mumurahing wedding gown, itinapon ko ang mga ito sa nadaanan kong basurahan.

Si Ada ay kakambal ko. Isang minuto lang ang pagitan namin nang ilabas kami sa mundong ibabaw, dalawapu’t tatlong na taon na ang nakararaan. Tubong Cebu ang aming mga magulang at mahirap lang kami. Pangingisda at pagsasaka lang ang tanging ikinabubuhay ng aming pamilya.

Masaya kami noong una, pero habang lumalaki, nakikita namin ang pagbabago sa pagtrato ng itay kay inay. Dahil pagtungtong namin ng grade one, may nakilala siyang isang maganda at mayamang babae.

Nahumaling siya dito at nasilaw sa kayamanan nito. Kaya naman hiniling niya kay inay na maghiwalay na sila at palayain siya upang mapakasalan niya ang kabit niya. Noong una ay hindi ito matanggap ng inay, pero nang makitang desidido na ang itay na iwanan kami, pumayag na rin siya pero sa isang kondisyon. Maiiwan kaming magkapatid sa kanya.

Pumayag naman ang itay, pero hindi si Ada. Gusto niyang sumama kay itay dahil mas close siya dito at nasasabik din siya sa marangyang buhay. Nang malaman niyang mayaman ang ipinalit ng itay kay inay, hindi na siya nagdalawang-isip pang pumili kung sino sa amin ang sasamahan niya.

“Kay itay ako sasama! Hindi mo na ako mapipigilan, inay!” halos mangunyapit ito kay itay at ayaw nang bumitaw pa. Mas lalo pa siyang nasabik noong sunduin ng kabit niya ang itay dala-dala ang magarang kotse.

Iyak kami ng iyak ng inay habang nag-eempake ang itay. Hindi dahil sa kanya, kung hindi dahil mapapalayo na sa amin si Ada. Ang kakambal ko naman ay excited umalis at tila ba hindi alintana kahit hindi na makahinga ang inay sa sobrang pag-iyak.

Ni hindi man lang siya yumakap at humal!k bago sila umalis. “Hayaan mo inay, hinding-hindi kita iiwan kahit na anong mangyari. Dito lang ako sa tabi mo.” Ang mga katagang iyon ang binitawan ko at ipinangako ko sa kanya habang pinapanood namin ang pag-andar ng magarang sasakyan papalayo sa aming maliit na bahay.

Humihikbing niyakap ako ng nanay ko. Mula nang mga sandaling iyon, ipinangako ko sa sarili ko na gagawin ko ang lahat upang mapasaya siya, at hindi na kailanman maalala pa ang sandaling ito ng kanyang buhay.

Pero sa pagtungtong ko ng bente-tres anyos, hindi ko inaasahan ang biglaang pagkakasakit ng inay. Sakit sa bato, at malubha na ito. Kinailangan ko nang humanap ng kamatch niya para ipalit sa kanyang nasirang kidney sa lalong madaling panahon, dahil kung hindi, hindi na siya magtatagal pa.

Agad akong nagpa-match test. Pero sa kasamaang palad, hindi nagtugma ang kidney namin ng inay. Hindi ko pwedeng idonate sa kanya ang kidney ko.

Kung saan-saan ako naghanap ng donor. Lahat ng hospital sa Cebu at sa karatig-bayang hospital ay pinakiusapan ko na kung may reserba silang kidney ay sa nanay ko na lang ibigay.

Pero wala din silang maibigay na kamatch niya, hanggang isang araw, dumating sina Ada at itay sa bahay.