THE CONTRACT BECAME MY WHOLE LIFE

Parang dinudulag ako sa liwanag ng malalaking chandelier pagtapak ko pa lang sa grand ballroom ng Gray Corporation. Everywhere I looked, puro tao—nakasuot ng mamahaling gown at pormal na suit, nag-uusap nang mahinahon pero puno ng kumpiyansa, hawak ang baso ng alak na mas mahal pa kaysa sa kinikita ng pamilya ko sa loob ng tatlong buwan. Ang simpleng damit na suot ko ay parang sobrang luma at kulang sa ganda kumpara sa kanila. Ang tibok ng puso ko ay sobrang bilis, parang anumang oras ay tutalsik na ito palabas ng dibdib ko.

Ako si Perlas Mae Casidsid. At ngayong gabi, hindi ako naririto para magdiwang o makipagkilala sa mga makapangyarihan. Narito ako para humingi ng tulong.

Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang magsimulang magkagulo ang lahat. Ang kumpanya ng tatay ko na pinaghirapan niya ng tatlumpung taon—bumagsak nang biglaan. Isang malaking proyekto ang nagkaproblema, biglang umatras ang mga namumuhunan, at ang utang ay sunod-sunod na dumating hanggang sa umabot na sa bundok. Banta na ng bangko na kukumpiskahin ang tahanan namin. Araw-araw ay may mga nagpapautang na pumip***ok sa aming p***o. Hindi na makatulog nang maayos si Nanay, tumigil na sa pagpasok sa paaralan ang mga nakababata kong kapatid, at si Tatay—ang matatag na lalaking laging hinahangaan ko—unti-unti nang humihina at pumapayat sa tuwing nakikita ko siya.

“Ako ang aayos nito,” sabi ko sa kanila noong gabing iyon habang mahigpit kong hawak ang kanilang mga kamay. “Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko.”

Iyon ang naging dahilan kung bakit ako naririto ngayon. Ilang opisina na ang nilapitan ko, paulit-ulit na tinatanggihan, hanggang sa nakarinig ako ng isang pag-asa. Pero galing ito sa taong kinatatakutan ng halos lahat. Ang taong pabulong-bulungan ng marami bilang walang awa, matalino pero matigas—si Michael Angelo Gray. Siya ang nagpapatakbo ng halos kalahati ng negosyo sa bansa. Sinasabing pera at kita lang ang mahalaga sa kanya. Na para sa kanya, ang tao ay parang gamit lang o numero sa papel. At higit sa lahat—sinasabi nila na ang tinitingnan lang daw niya ay ang panlabas na anyo. Maganda lang ba o maayos tingnan? Iyon na iyon. Mababaw, mapagmataas, at hindi kailanman tumitingin sa kung ano ang laman ng puso o isip.

Noong nagpunta ako sa kanyang opisina noong nakaraang linggo, halos hindi ako makahinga sa kaba. Nakaupo siya sa likod ng napakalaking mesa na gawa sa matigas na kahoy, at matagal bago niya ako nilingon. Ang bigat ng presensya niya ay parang kumipot ang hangin sa buong silid. Nang sa wakas ay tumingin siya sa akin, dahan-dahan ang pagbaba at pagtaas ng tingin mula ulo hanggang paa—parang sinusuri ang isang gamit na ibinebenta.

“Magulo ang kalagayan ng pamilya mo,” malalim at kalmadong boses niyang sabi habang inililipat ang isang folder sa dulo ng mesa. “Pero… maganda ka naman. Presentable. Sapat na ‘yan para sa kailangan ko.”

Ang sakit ng naramdaman ko parang sinaksak ako. Maganda lang? Iyon lang ba ang nakikita mo? Pero kinagat ko ang aking ibabang labi at nilamon ang lahat ng pagmamalaki. Kailangan ko ng tulong. Wala na akong ibang pagpipilian. Ipinaliwanag niya ang magiging ayos namin: isang kontrata ng kasal. Babayaran niya ang lahat ng utang namin, ililigtas ang aming bahay, at tutulungan pa muling itayo ang negosyo ni Tatay. Kapalit? Magiging asawa ko siya—sa papel at sa harap ng ibang tao. Walang tunay na damdaming kasali. Walang hihilingin na oras mula sa kanya. Walang aasahang pagmamahal. At pagkalipas ng tatlong taon, maghihiwalay na kami ng maayos.

Pinirmahan ko ito nang walang pag-aalinlangan. Pero sa loob-loob ko, paulit-ulit kong sinasabi: Panlabas lang ang nakikita niya. Hindi niya kilala ang tunay na ako. At baka hinding-hindi niya malaman.

Bumalik ako sa kasalukuyan. Nakatayo ako malapit sa p***o, mahigpit ang hawak sa aking maliit na bag, nang biglang tumahimik ang halos buong paligid. Lahat ay lumingon. Mabilis ang pagkutitap ng mga ilaw ng kamera. At doon ko siya nakita. Si Michael Angelo Gray, naglalakad papasok sa malaking p***o na parang pag-aari niya ang buong mundo. Mas matangkad pa siya kaysa sa naalala ko, malalapad ang balikat, at nakasuot ng itim na suit na bumagay nang husto sa kanya. Maayos ang ayos ng buhok, at ang panga niya ay matigas tingnan. Sa tabi niya ay may kasamang babae—matangkad, pino kumilos, nakasuot ng gintong gown na siguradong napakamahal. Pinagtitinginan silang lahat at bumubulong na bagay na bagay daw sila.

Syempre naman, mapait kong isip habang humihigpit ang dibdib ko. Mahilig siya sa magagandang bagay. At ang babaeng ‘to… siya ang uri ng babaeng gusto niya. Lahat ng meron siya, wala ako.

Nakita niya akong nakatayo doon at lumapit agad. Ang mukha niya ay walang maipit na damdamin. “Late ka,” maikling sabi sabay abot ng braso niya sa akin. “Ngumiti ka, Perlas. Lahat ay nakatingin. Tandaan mo kung bakit ka naririto.”

Ang paraan ng pagsasalita niya—kalmado, malayo, parang nagpaalala lang ng trabaho—ay lalong nagpatibay sa aking iniisip. Oo nga naman. Narito lang ako dahil maganda tingnan. Wala nang iba pa. Pinilit kong iguhit ang ngiti sa aking labi, hinawakan ang braso niya, at sumama sa paglakad niya sa gitna ng maraming tao. Ang bawat hakbang ay mabigat. Ang bawat ngiti ng iba ay parang pilit din lang. Nang makarating kami sa entablado, inanunsyo ng tagapagsalita ang aming “pagpapakasal” na parang isa itong napakagandang balita.

Habang tumutugtog ang musika at pumapalakpak ang lahat, nakatingin ako kay Michael Angelo mula sa gilid ng aking mata. Mukha siyang walang pakialam. Walang pagbabago sa ekspresyon. Sigurado ako noon—hindi lang basta akala, kundi sigurado—na isa lang akong palamuti sa paningin niya. Isang mukhang maayos na babagay sa tabi niya sa loob ng tatlong taon.

Hindi ko alam na sa likod ng malamig na tingin at matigas na salita, ay may ibang nakatago. Hindi ko alam na ang paghusga ko base lang sa nakikita ng mata ko… ang magiging dahilan ng lahat ng aking kalituhan at pusong tutumba. Akala ko ay mukha lang ang usapan. Pero hindi ko inakalang sa huli, ang lalaking akala ko ay mababaw ang pagtingin… siya pa pala ang makakakilala sa tunay na Perlas Mae Casidsid na hindi ko pa rin lubusang kilala ang sarili.