GALA NIGHT

✨ PROLOGUE

“You were the most expensive mistake I ever made.”

Ang bawat salita ay parang patalim na tumagos sa puso ko. Sa gabing iyon, sa harap ng daan-daang tao — sa harap ng lahat — iyon ang huling sinabi niya sa akin. Walang awa, walang pag-aalinlangan, walang kahit bakas ng pagmamahal na minsan ay ibinigay niya sa akin.

Tinitigan ko siya. Ang mga matang minsan ay puno ng pag-asa at pangarap… ngayon ay malamig at walang pakialam.

“Umalis ka,” utos niya. “At huwag ka nang babalik.”

Hindi ako nakahagilap ng boses. Gusto kong sumigaw, gusto kong itanong — paano nagkamali ka ng ganito? Paano ang pagmamahal na tapat at totoo ay naging pagkakamali sa paningin mo? Pero imbes na magsalita, tumango lang ako. Dahan-dahan, habang pinipigilan ang mga luhang gustong bumagsak.

“Sige po, Maximilian,” ang tanging nasabi ko, mahina pero buo ang boses. “Aalis ako. Pero tandaan niyo po — hindi ako ang pagkakamali niyo. Ako ang taong minahal niyo nang totoo, bago ang lahat ng yaman at kapangyarihan na meron kayo ngayon. At balang araw… sana makita niyo ‘yon.”

Lumayo ako. Hindi lumingon. Dahil alam ko — kung lilingon ako, baka hindi na ako umalis. At kailangan kong umalis. Dahil sa mundong ito, hindi sapat ang pagmamahal ko para baguhin ang paniniwala niya.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong naglakad palayo sa kanya. Ang alam ko lang — sa gabing iyon, iniwan ko ang puso ko sa kanya. At ang kanyang mga salita — ang pinakamahal niyang pagkakamali — ang magiging anino ng aming dalawa sa loob ng tatlong taon.

Ang simula ng aking paghilom — at ang simula ng kanyang pagsisisi.

CHAPTER 1

MAXIMILIAN FITZGERALD HOWARD POV

Ang grand ballroom ng Howard Hotel ay punong-puno ng ginto at kristal. Ang mga chandelier na nakasabit sa kisame ay tila mga bituing nahuhuli, nagbibigay ng mainit at kumukutitap na liwanag sa daan-daang bisitong nasa loob. Sa bawat tingin ko, makikita ang mga taong nakasuot ng mamahaling damit, kumikinang ang mga alahas sa kanilang leeg at pulseras, at ang tawanan nila ay pilit at pulido. Ito ang mundo ko — mundong itinayo sa bilyon-bilyong halaga, sa kapangyarihan, at sa kontrol. At ngayong gabi, halos lahat ng tao rito ay may gustong hingin sa akin.

Nakatayo ako malapit sa p***o ng terrace, hawak ang isang baso ng whiskey na matagal nang hindi nahahawakan. Ang suot kong itim na tuxedo ay perpekto ang pagkakatahi — bumagay sa bawat pulgada ng katawan ko — pero bakit parang sinasakal ako? Parang panlabas na balat na hindi ko matanggal-tanggal. Ang ingay ng paligid ay parang lumalayo, at ang tanging naririnig ko ay ang sarili kong paghinga — mabigat, hindi mapakali.

“Maximilian? Hindi mo na pinapansin ang lahat ng saya.”

Hindi ako lumingon. Alam ko na kung sino ‘yon. Ang boses — malambot, matamis, pero punong-puno ng plano — kay Vanessa. Siya ang babaeng isinusuot ang ambisyon niya na parang pabango: makapal, mabigat, at hindi mo maalis sa iyong pang-amoy.

“Walang saya na dapat hanapin,” sabi ko, mababa at walang emosyon ang boses ko. “Puro usapang pera at pagpapanggap na magkagusto sila sa isa’t isa.”

Tumawa si Vanessa, malambot ang tunog pero hindi umabot sa kanyang mga mata. Lumapit pa siya at dahan-dahang inilapat ang kamay sa braso ko. “Lagi kang seryoso. Pero ‘yan ang dahilan kung bakit hinahangaan ka ng lahat. Ikaw ang pinakamakapangyarihang tao sa kwartong ito — at alam mo ‘yan. Lahat ng nandito ay gustong maging katulad mo, o makasama ka.”

Dahan-dahan kong inalis ang braso ko sa kanya. Hindi bastos, pero malinaw ang mensahe. “Hindi ako narito para hangaan. Narito ako dahil inaasahan nila. At sa totoo lang… mas gusto ko pa ang tahimik.”

Lumipat ang tingin ko sa buong kwarto, naghahanap. Hindi ko alam kung ano — o sino — ang hinahanap ko. Pero may kakaibang pakiramdam ako ngayong gabi. Hindi mapakali. Parang may bagyong paparating na at ako lang ang nakakaamoy ng ulan. Ang bigat sa dibdib ko ay hindi nawawala, kahit anong gawin ko.

Hanggang sa nakita ko siya.

Nakatayo malayo, malapit sa dulo ng silid, nakikipag-usap sa isang matandang mag-asawa — ang mga tagapangalaga ng aming bahay noong bata pa ako. Suot niya ang isang simpleng damit na kulay esmeralda — walang kumikinang na bato, walang mamahaling palamuti. Isang manipis na pilak na kuwintas lang ang nakasabit sa kanyang leeg, at ang buhok niya ay nakatali nang maayos pero hindi masyadong pulido — may ilang hibla na nakalugay sa gilid ng mukha niya, na lalong nagpapatunay na hindi siya nagpapanggap.

Blaire Octavia.

Kahit sa malayo, naiiba siya. Hindi dahil sa presyo ng suot niya — kundi dahil sa kung paano siya tumayo. Kalmado. Malambot. Totoo. Tumatawa siya sa sinasabi ng matandang lalaki, at ang ngiti niya ay hindi yung pilit na ngiti ng mga tao rito. Umabot hanggang sa kanyang mga mata. Pinaliliwanag ang buong pagkatao niya, na parang ang liwanag niya ay hindi galing sa chandelier — kundi galing mismo sa kanya.

Humigpit ang hawak ko sa baso ng whiskey. Parang may kumurot sa puso ko — isang damdaming matagal ko nang pinipigilan, isang kahinaang ayaw kong aminin kahit sa sarili ko. Tatlong taon na ang lumipas mula noong gabing iyon. Tatlong taon mula noong pinalayas ko siya. At akala ko… akala ko nakalimutan ko na siya. Pero sa isang tingin lang — bumalik ang lahat. Ang bawat alaala, bawat sandali, bawat dahilan kung bakit siya lang ang babaeng nakakaintindi sa akin kahit hindi ko ipinapaliwanag.

“Kanina ka pa niya tinititigan, alam mo ‘yan,” bulong ni Vanessa habang sumusunod sa tingin ko. Bumaba ang boses niya, may halong inis at panghuhusga — parang ang tingin niya kay Blaire ay parang isang insekto na dapat alisin. “Si Blaire Octavia. Laging nakatingin. Laging naghihintay. Huwag kang magpaloko sa kanya, Maximilian. Kilala ko ang mga tulad niya. Nagpapanggap na simple at tapat, pero ang totoo — naghihintay lang siya ng tamang pagkakataon para makuha ang gusto niya. Ang pangalan mo. Ang yaman mo. Ang kapangyarihan mo.”

Huminga ako nang malalim at uminom ng kaunti sa aking inumin, sinusubukang pagaanin ang bigat sa dibdib ko. “Hindi mo siya kilala, Vanessa. Wala kang karapatang husgahan siya nang ganyan.”

“Kilala ko ang kanyang klase,” matigas na sagot niya. “Lahat sila pareho lang. Kapag nakuha na nila ang gusto nila — iiwan ka na nila. At mananatili kang walang-wala. Huwag mong hayaang mangyari ‘yon sa’yo.”

Gusto kong sumagot, gusto kong ipagtanggol siya — pero pinigilan ko ang sarili ko. Sa mundong ginagalawan ko, ang pagtitiwala ay kahinaan. At ang kahinaan ay ginagamit ng iba para pabagsakin ka. Kaya imbes na magsalita, tinalikuran ko siya at naglakad palayo — palayo kay Vanessa, at palayo sa katotohanang hindi ko pa rin kayang harapin.

Lumipas ang oras at dumarami ang taong lumalapit sa akin — mga negosyante, pulitiko, kaibigan ng pamilya — lahat sila may gustong hingin, lahat sila may pakay. Ngunit sa kabila ng ingay at dami ng tao, ang tingin ko ay pabalik-balik pa rin kay Blaire.

Nakita ko kung paano siya tratuhin ng iba. May mga ngumingiti nang pilit, may mga hindi man lang siya pinapansin, may mga dumadaan na parang wala siya. Pero hindi siya nagbago. Hindi siya nainis. Hindi siya nagpakita ng galit. Nandoon pa rin ang kanyang mahinahong ngiti, ang kanyang magalang na pagtugon sa bawat taong lumalapit sa kanya — kahit pa hindi siya pinapansin. Siya pa rin ang Blaire na kilala ko — mabait, mapagkumbaba, at hindi nagbago kahit anong mangyari.

Hanggang sa oras na magkatinginan kami.

Sa dami ng tao, sa ingay ng paligid, parang tumigil ang mundo nang tumama ang kanyang mga mata sa akin. Hindi siya agad umiwas ng tingin. Hindi siya yumuko. Tinitigan niya ako nang diretso — at doon ko nakita ang damdaming itinatago niya nang matagal. Pagmamahal. Pag-asa. At sakit. Sakit na dulot ko. Sakit na dala ko pa rin hanggang ngayon.

Dahan-dahan siyang lumapit. Hindi nagmamadali, hindi nagpapakitang-gilas. Lang siya — ang babaeng minahal ko nang totoo, at ang babaeng sinaktan ko nang lubusan.

“Magandang gabi po, Sir Maximilian,” bati niya nang makalapit na siya. Malambot ang boses, pero buo ang tono — walang takot, walang paghihiganti. “Salamat po sa paanyaya. Napakaganda ng gabi.”

Tumango ako, hindi makapagsalita agad. “Blaire…” pangalan lang ang nasabi ko, pero parang mabigat ang bawat pantig. Parang may luhang gustong lumabas sa mga mata ko — pero hindi pwede. Hindi pwedeng makita ng kahit sino na apektado ako. “Mabuti ka pa rito. Akala ko… akala ko hindi ka na babalik.”

“Hindi po ako makakaligtaan ang pagkakataong makita kayo,” sagot niya, at kahit simple lang ang sinabi niya, ramdam ko ang katapatan nito. “Alam kong marami kayong ginagawa, kaya hindi na ako magtatagal. Gusto ko lang sabihin na… kahit anong mangyari, nandito lang ako. Handa akong makinig kung kailangan niyo ng kausap. Walang halong kapakinabangan. Puro totoo lang.”

Parang may kumurot sa puso ko. Ang mga salitang matagal ko nang gustong marinig — pero sa panahong puno ako ng pagdududa at takot. Ang babaeng dapat kong mahalin at protektahan — siya pa ang pinakamasakit na nasaktan ko.

Bago pa ako makasagot, dumating si Vanessa kasama ang ilang kilalang tao. Agad niyang hinawakan ang braso ko nang mahigpit at tumingin kay Blaire nang mataas — parang siya ang may-ari ng pwesto ko.

“Pasensya ka na, pero kailangan na namin si Maximilian,” sabi ni Vanessa nang may diin, parang inaalis niya ang isang peste. “Marami pa kaming pag-uusapang mahalaga — negosyo, pamilya, ang hinaharap ng Howard Empire. Mga bagay na hindi mo maiintindihan. Hindi para sa mga katulad mo.”

Namula nang kaunti ang mukha ni Blaire — hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa galit na pilit niyang pinipigilan. Pero hindi siya umatras. Tumingin siya sa akin nang diretso, sa mata, parang hinihintay niya na ipagtanggol ko siya.

“Hindi ko po kailangang intindihin ang negosyo niyo,” mahinahong sagot ni Blaire, pero buo ang tono. “Ang gusto ko lang malaman — naiintindihan niyo ba kung ano ang mahalaga? Ang pera at kapangyarihan ay madaling makuha. Pero ang taong tapat sa’yo — mahirap na ‘yon hanapin.”

Hinintay niyang sumagot ako. Hinihintay niyang ipagtanggol ko siya. Hinihintay niyang piliin ko siya kaysa sa lahat. Pero imbes na gawin iyon — nanahimik ako. Pinili kong manahimik at hayaang insultuhin siya ng taong hindi niya kilala. Sa halip na piliin ang katotohanan, pinili ko ang aking pagmamalaki. Pinili ko ang takot na baka ginagamit lang niya ako.

Bumuntong-hininga si Blaire, at dahan-dahang yumuko nang bahagya — parang tinatanggap na niya na hindi ko siya pipiliin kailanman. “Sige po. Hindi na po ako makakaabala. Magandang gabi po sa inyong lahat.”

Lumayo siya nang dahan-dahan. Hindi tumakbo. Hindi lumingon. Pero nakita ko ang pagbagsak ng balikat niya. Naramdaman ko ang bigat na dala ng bawat hakbang niya palayo sa akin. At sa sandaling iyon — alam ko. Nagkamali ako. Muling nagkamali ako.

Pero masyado akong matigas ang ulo para aminin ‘yon. Masyado akong takot na baka totoo ang sinasabi ng iba. Kaya hinayaan ko siyang umalis. Hinayaan ko siyang lumayo — at kasabay ng paglayo niya ay ang paglayo ng tanging pagmamahal na totoo sa buhay ko.

Noong gabing iyon, sa harap ng maraming tao, muling tinawag ko siyang aking pagkakamali — kahit sa loob-loob ko, alam kong siya ang tanging tama sa buhay ko.

“She was the most expensive mistake I ever made,” bulong ko — hindi para sa kanya, kundi para sa sarili ko, akala ko hindi niya narinig. Pero narinig niya. At ang mga salitang iyon ang siyang humiwalay sa aming dalawa nang mahabang panahon.

Hindi ko alam na ang gabing iyon ang simula ng pagbagsak ng lahat ng pinaniniwalaan ko. Hindi ko alam na ang babaeng itinakwil ko ang tanging makapagliligtas sa akin sa huli. At higit sa lahat — hindi ko alam na ang pagkakamaling iyon ang magiging pinakamahal na bagay na babayaran ko nang buong buhay ko.

Ang gabi ng pagtatapos — at ang simula ng aking pagsisisi.