Novels by เพรียงกังวาร

ประโยคคำถามที่ของชายหนุ่มตรงหน้า สมองของธารารินราวกับมีใครมาเขย่า ความง่วงงุนและฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังค้างอยู่ในหัวมลายหายแทบจะทันทีมือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างออกเว้นระยะห่างอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวถอยหลังก้าวใหญ่ทันทีอย่างลนลาน หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วราวกับจะหลุดออกมา หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงลนลาน“ไม่... ไม่เคยค่ะท่านประธาน”ธารารินพยายามบังคับริมฝีปากที่สั่นระริกให้เอ่ยประโยคที่ดูเป็นธรรมชาติต่างจากอาการตื่นตระหนกภายใน หญิงสาวก้มหน้าต่ำจนชิดอก หลีกเลี่ยงการสบสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะเอ็กซเรย์เข้าไปถึงวิญญาณ“คนิ... ดิฉันเพิ่งมาทำงานที่นี่เป็นสัปดาห์แรกค่ะ ดิฉันต้องกลับแล้วค่ะ ขอตัวนะคะ สวัสดีค่ะ”ประธานหนุ่มยังคงยืนนิ่ง ดวงตาคู่คมดุจพญาอินทรีทอดมองร่างบางที่กำลังสั่นสะท้อนน้อยๆ ด้วยสายตาอ่านยาก ธารารินไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยถามอะไรต่อ เธอรีบย่อตัวก้มศีรษะลงแสดงความเคารพอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังโถงลิฟต์โดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีกเลยนิ้วเรียวกดปุ่มเรียก ลิฟต์ซ้ำๆ ด้วยความร้อนรน ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็รีบกระโจนเข้าไปข้างใน เมื่อบานประตูโลหะสีเงินปิดสนิทลง ตัดขาดเ

"คนิ้ง... เป็นอะไรหรือเปล่าจ้ะ หน้าซีดเชียว ไม่สบายหรือเปล่า"เสียงของภาวิดาดังขึ้นข้างตัว ช่วยดึงสติของธารารินให้กลับคืนมา ธารารินรีบสูดลมหายใจเข้าลึก ระงับความหวาดหวั่น กลบเกลื่อนร่องรอยความรู้สึก ก่อนจะหันไปยิ้มและตอบกลับ"เปล่าค่ะพี่ภา แค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ""ฟังยายจินจนกลัวไปอีกคนล่ะสิ" ภาวิดาหัวเราะเบาๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะหันไปทำงานต่อพลางเอ่ยว่า "รีบทำงานที่เรารักกันเถอะทุกคน เย็นนี้พวกเรามีเลี้ยงต้อนรับคนิ้ง คุณปกรณ์ให้งบมาแล้ว ของฟรีใครช้าอดนะ"คำว่าของฟรีเรียกความสดใสของทีมเลขาได้อีกครั้ง ทุกคนรีบกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อธารารินนั่งลง แต่มือบางสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่น เล็บเรียวแทบจะจมลงในเนื้อฝ่ามือเพื่อเรียกสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงกลับคืนมา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ บังคับจังหวะการเต้นของหัวใจให้กลับคืนสู่ความสงบ เธอประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วและมีสติใช่แล้วธาราริน เธอต้องใจเย็น ๆผ่านมาสี่ปีแล้วผู้ชายคนนั้นคงจำเธอไม่ได้ คนระดับเขาคงไม่มาสนใจคนอย่างเธอส สำหรับเขาคงเป็นแค่เรื่องชั่วข้ามคืนที่เขาหลงลืมไปนานแล้ว...เธอจะละทิ้งโอกาสนี้ไปไม่ได้ หากเธอหนี

ตึก ตึก ตึก ...“น้องเหนือ! อย่าวิ่งครับ เดี๋ยวชนสำรับขนมของคุณยายนะ”ธารารินร้องเตือนพลางจัดระเบียบเสื้อผ้า เธอหมุนตัวหน้ากระจกบานเล็ก เช็กความเรียบร้อยก่อนออกจากบ้าน“คุณแม่สวยจังเลยครับ”เหนือเมฆ แฝดน้องช่างพูด วิ่งเข้ามากอดขาพลางเงยหน้าส่งยิ้มหวานจนตาหยี แก้มใสป่องแดงระเรื่อจากการวิ่งเล่น“ปากหวานจริงๆ วันนี้ห้ามดื้อ ต้องเชื่อฟังคุณยายนะครับ” ธารารินย่อตัวลงหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่“เหนือไม่ดื้อครับ เหนือช่วยคุณยายเฝ้าบ้าน” เด็กน้อยบอกพลางยืดอกแล้วตบอกเล็กๆ ของตัวเอง ท่าทางอวดนั้นทำให้ธารารินหลุดหัวเราะออกมา“เหนือ อย่ากวนคุณแม่ คุณแม่รีบไปทำงานนะ”เสียงแหบเล็กๆดังขึ้นจากมุมห้อง น่านฟ้า แฝดพี่ผู้สุขุมเดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งสงบเกินวัย ในมือถือแก้วนมส่งให้มารดาอย่างรู้ความ ใบหน้าของเด็กน้อยไร้เดียงสาแต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องมองธารารินด้วยความห่วงใย“คุณแม่ไปทำงาน ไม่ต้องห่วง น่านจะดูแลเหนือกับคุณยายเองครับ”ธารารินมองบุตรชายคนโตด้วยความรู้สึกทั้งภูมิใจและจุกในอก น่านฟ้าเด็กน้อยที่พยายามจะรีบโต เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระแม่และยาย เธอคว้าตัวน่านฟ้าเข้ามาหอมหน้าผากเบาๆ“ขอบใจครับลูก แม่สัญญาว่าจะ

บทนำเสียงหอบหายใจสองเสียงดังซ้อนกัน คละไปกับเสียงเสียดสีกันของร่างกายกลิ่นเหงื่อผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูลอยอบอวลคละเคล้ากับกลิ่นดอกมะลิอ่อน ๆ ที่ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องพัก VIP ของโรงแรมหรูในย่านใจกลางเมืองสัมผัสร้อนผ่าวที่แผ่นหลังแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่เกาะกุมบั้นเอวคอดบีบเฟ้นอย่างเอาแต่ใจเสียงหายใจหอบกระชั้นระคนเสียงคำรามต่ำในลำคอของชายหนุ่มพรั่งพรูชิดใบหู ร่างกายสูงใหญ่กำยำกดทับลงมาจนเธอแทบหายใจไม่ทันร่างบางพยายามดิ้นรนหลบหลีก ใบหน้าหวานส่ายไปมา ทว่าความปรารถนาลึกลับและสติที่พร่ามัวกลับพันธนาการร่างของเธอไว้แสงไฟสลัวจากนอกหน้าต่างพาดผ่าน เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำและ 'แหวนทองคำขาวสลักตรา' บนนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มที่กำลังบีบเค้นสลักลึกบนผิวเนื้อเธอรอยสัมผัสแนบแน่นตรึงลึก และดวงตาดวงตาคมกริบคู่นั้น ที่เต็มไปด้วยความปรารถนาจ้องมองเธอผ่านความเลือนลางด้วยสายตาราวกับจะแผดเผาเธอให้กลายเป็นเถ้าถ่าน“ฮึก!”ธารารินสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่หลุดออกจากริมฝีปากบางนัยน์ตาสวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หั