Novels by เมธาวรินทร์

เสียงประตูปิดลง ภีมจูงมือพั้นซ์เดินเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ"พี่บอกแล้วใช่ไหมว่ายังมีของขวัญอีกชิ้น" ภีมกระซิบเสียงต่ำ"แต่ชิ้นนี้... เธอต้องหลับตารอก่อน""ของขวัญอะไรอีกคะ" ภีมไม่ตอบ เขาเดินไปเปิบลิ้นชักหยิบผ้าลูกไม้สีดำผืนบางออกมา ชายหนุ่มคลี่ผ้าออกแล้วก้าวไปยืนด้านหลังของพั้นซ์ ค่อยๆ ทาบผ้าลูกไม้บางลงบนดวงตาคู่สวยเพื่อบดบังการมองเห็น"ห้ามแอบถอดออกจนกว่าพี่จะบอก... เข้าใจไหมครับ" ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดผ่านใบหูบาง"อย่าให้พั้นซ์รอนานแล้วกัน..."ภีมยิ้มมุมปากก่อนจะถอยห่างออกไป ความเงียบครอบคลุมห้องนอนไปพักใหญ่ ก่อนจะมีเสียงทุ้มของภีมดังมาจากทิศทางของเตียงนอนกว้าง"พั้นซ์... เดินมาหาพี่สิครับ" พั้นซ์ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตามเสียงไปอย่างช้าๆ มือบางเลื่อนขึ้นไปปลดปมผ้าลูกไม้สีดำด้านหลังออกภาพตรงหน้าทำเอาพั้นซ์ชะงักไปภีมนั่งพิงเอนกายไปด้านหลังบนขอบเตียง กายหนาเปลือยเปล่าไร้ซึ่งเสื้อผ้าพันธนาการ เรือนร่างกำยำสมส่วนเผยให้เห็นทุกสัดส่วนไรการปกปิด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุด คือริบบิ้นสีแดงที่พันผูกเป็นโบไว้รอบโคนท่อนเอ็นใหญ่โตอันแข็งขื่นที่ชี้โด่งท้าทายส

ความเงียบในห้องน้ำสลายไปพร้อมกับความอดทนของพั้นซ์ที่ขาดลงมือพุ่งตรงไปกระชากเรือนผมยาวของอัญอย่างแรงจนใบหน้าแหงนขึ้นตามแรงดึง อัญร้องเหวอด้วยความตกใจและเจ็บแปรบที่หนังศีรษะ พั้นซ์ออกแรงกดหัวของหมอสาวให้แนบติดกับขอบอ่างล้างหน้า"อื้อ! ยัยพั้นซ์! ปล่อยนะ!" อัญนิการ้องโวยวาย พยายามจะแกะมือของอีกฝ่ายออก แต่นิ้วของพั้นซ์กลับจิ๊กระชากรากผมแน่นขึ้นกว่าเดิม"คิดว่าฉันจะยืนเป็นคนโง่ๆ ให้เธอข่มอยู่ฝ่ายเดียวหรือไง" พั้นซ์โน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหูอัญ"ฟังไว้นะหมออัญ... เธอจะร่าน จะอ่อย จะสร้างข่าวอะไรก็ทำไป แต่ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี เพราะถ้าฉันเกิดเป็นบ้าขึ้นมาจริงๆ... หน้าสวยๆ ที่เธอใช้อ่อยแฟนชาวบ้าน อาจโดนน้ำกรดราดหน้าเข้าสักวัน!""น... นี่แกขู่ฉันเหรอ!""จะขู่หรือเปล่า... เดี๋ยวเธอก็รู้" พั้นซ์ออกแรงผลักหัวของออกจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องน้ำอย่างแรง อัญยกมือขึ้นจับผมตัวเองที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรงพั้นซ์จัดแจงเสื้อและเรือนผมของตัวเองให้เข้าที่ปรับอารมณ์ของตัวเองให้กลับปกติ เปิดก๊อกน้ำล้างมืออีกรอบก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับไปมองหมออัญอีกทันทีที่ออกมา พั้นซ์นิ่งไปชั่วครู่ ร่

"ยังจากมาอีก แต่งตัวไม่ดูสถานที่เลย" พยาบาลแผนกหน้าเคาน์เตอร์จับกลุ่มซุบซิบกระซิบกระซาบพลางปรายสายตามองพั้นซ์ที่เดินเข้ามา"หน้าทนจะตาย โดนเขาแทงข้างหลังขนาดนี้ยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก" พยาบาลอีกคนแค่นหัวเราะตอบ"หมอภีมเขาคงเอือมจะแย่แล้วล่ะ มิน่าล่ะช่วงนี้ถึงกลับไปคลอเคลียกับหมออัญตลอด เห็นว่าเมื่อวานหมออัญก็เข้าไปอยู่ในห้องพักแพทย์ตั้งนาน สภาพแบบนี้อีกไม่นานก็โดนเขี่ยทิ้ง โดนเทแบบไม่มีที่ยืนแน่ๆ" เสียงซุบซิบนินทาจากพนักงานและพยาบาลหลากแผนกยังคงดังลอยมาตามลม แต่พั้นซ์กลับเลือกที่นิ่งเฉย เหมือนไม่รับรู้ถึงคำพูดเสียๆ หายๆ เหล่านั้นแม้แต่น้อย ส่วนภีมก็ยังคงทำตัวเป็นปกติแต่สายตาของคนนอก กลับดูเหมือนเขากำลังเปิดใจให้อีกฝ่ายมากขึ้นด้วยซ้ำ ศัลยแพทย์หนุ่มยอมให้อัญนิกาเข้าออกห้องทำงานส่วนตัวได้ตามใจชอบ ทั้งยังร่วมโต๊ะทานอาหารกลางวันและเดินไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ในคลินิก ยิ่งตอกย้ำข่าวลือเรื่องถ่านไฟเก่าให้กลายเป็นเรื่องจริงในสายตาพนักงานทุกคน อัญเดินเข้ามาในห้องทำงานของภีมร่างเดินไปยืนข้างเก้าอี้ทำงานของเขา เธอโน้มตัวลงมาหาภีมจนเนินเนื้อขาวเนียนตรงคอลึกแทบจะจ่ออยู่ตรงหน้าสายตา "เ

ข่าวลือภายในคลินิกของภีม เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วราวกับสายน้ำ เริ่มต้นจากคำพูดในห้องพักพยาบาล ก่อนจะลุกลามไปทั่วทั้งแผนกผิวหนังและศัลยกรรม"จริงเหรอแก หมออัญกับหมอภีมน่ะเหรอ" พยาบาลสาวคนหนึ่งถามด้วยความอยากรู้ ขณะกำลังจัดเตรียมแผงยาอยู่หน้าเคาน์เตอร์"จริงสิ!" พยาบาลอีกคนขยับเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบเสียงเบา"คืนก่อนฉันเห็นหมออัญเดินเข้าไปหาหมอภีมในห้องพักแพทย์ตอนดึกๆ แถมเมื่อเช้ายังเดินอมยิ้มเข้าคลินิกอีก หมออัญแอบหลุดปากพูดเองเลยนะว่า ช่วงนี้หมอภีมดูแลดีเป็นพิเศษ แถมยังบอกอีกว่าถ่านไฟเก่ามันจุดติดง่าย... เหมือนจะกลับมาคบกันเร็วๆ นี้แน่ๆ""ถ้ากลับมาคบกันก็คงดี ดูสมกันขนาดนั้น"ข่าวลือเรื่อง ถ่านไฟเก่ากำลังปะทุ ของเจ้าของคลินิกกับแพทย์หญิงแผนกผิวหนัง กลายเป็นหัวข้อสนทนาในคลินิก คำพูดสองแง่สองง่ามที่อัญนิกาตั้งใจ แอบปล่อย ผ่านคำพูดทีเล่นทีจริงกับเหล่าพยาบาลสายเม้าท์ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน พั้นซ์เดินก้าวเข้ามาภายในคลินิกของภีมเพื่อนำเอกสารยาและตัวอย่างตัวยาชนิดใหม่มาส่งด้วยตัวเองตามนัดหมาย ร่างเพรียวบางเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าทรงเสน่ห์และมั่นใจอย่างที่เคยเป็นแต่ทันทีที่ก้าวเข้ามาบรรยากาศรอบข้าง

ความดุเดือดของบทรักเมื่อคืนดับลงพร้อมกับความเงียบยามเช้าตรู่ แสงแดดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้าง พั้นซ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพบเพียงความว่างเปล่าข้างกาย บอกให้รู้ว่าศัลยแพทย์หนุ่มลุกออกจากเตียงไปได้พักใหญ่แล้วภีมออกไปทำงานเร็วกว่าปกติเหมือนทุกวันที่เขาติดเคสเช้า พั้นซ์ยันกายลุกขึ้นนั่ง เธอถอนหายใจเบาๆ ก้าวขาลงจากเตียงแล้วเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นมือเรียวหยุดลงที่เสื้อของภีม ตัวที่ใส่ไปคลับเมื่อคืน พั้นซ์ถือมันค้างไว้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอาขึ้นมาชิดปลายจมูก สูดลมหายใจเข้าลึกๆกลิ่นน้ำหอมยังคงเจือจางติดอยู่บนเสื้อ...พั้นซ์โยนเสื้อตัวนั้นลงในตะกร้าผ้าอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ จัดการชำระร่างกายเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานร้านยาขนาดเล็กตั้งอยู่ใจกลางเมือง พั้นซ์เปิดประตูเดินเข้ามาในร้านพร้อมเสียงกระดิ่งลมที่ดังกรุ๊งกริ๊งของร้านยาเหตุผลที่เธอสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ มีเวลาไปกินข้าว ไปเที่ยวกับแก๊งเพื่อนสาว หรือไปเฝ้าศัลยแพทย์หนุ่มได้ตลอดเวลา นั่นก็เพราะเธอมีคนคอยดูแลเฝ้าร้านแทนให้อย่างไร้ที่ติปอร์เช่ เด็กหนุ่มฝึกงานวัย 23 ปี ที่พั้นซ์รับเข้ามาทำงานชั่วคราว

เวลาบ่งบอกเป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่ง ภีมถอดถุงมือยางและชุดคลุมผ่าตัดออก การผ่าตัดศัลยกรรมตกแต่งเคสยากเสร็จสิ้นเร็วกว่าเวลาที่คาดคิด ศัลยแพทย์หนุ่มเดินกลับเข้ามาในห้องพักแพทย์เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า "เคสนี้เรียบร้อยดีนะครับหมอภีม มือเบาและทำเวลาได้เร็วเหมือนเดิมเลยครับ" หมอเชนท์ศัลยแพทย์รุ่นน้องเอ่ยทักพลางส่งยิ้มให้ขณะกำลังนั่งเคลียร์แฟ้มเอกสารอยู่บนโซฟา"ขอบคุณครับหมอเชนท์ ฝากติดตามอาการต่อด้วยนะครับ" ภีมนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของเขา"ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการต่อให้เองหมอก็พักผ่อนเยอะๆ นะครับ" หมอเชนท์ตอบรับพยาบาลวิชาชีพสองคนเดินถือถาดอุปกรณ์และเอกสารเข้ามาในห้อง พยาบาลคนหนึ่งก้าวเข้ามาหยุดข้างโต๊ะภีม"หมอภีมคะ เอกสารสรุปการผ่าตัดของเคสเมื่อเย็นต้องเซ็นตรงนี้เพิ่มคะ" พยาบาลเอ่ยพลางยื่นแฟ้มให้"เซ็นเรียบร้อยครับ""ขอบคุณค่ะหมอ วันนี้เหนื่อยหน่อยนะคะ""งั้นขอตัวก่อนนะคะหมอภีม" พยาบาลทั้งสองคนยกมือไหว้อย่างมีมารยาทก่อนจะเดินออกจากห้องพักแพทย์ไปพร้อมกับหมอเชนท์ที่ขอตัวไปเดินตรวจวอร์ดคนไข้ต่อไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง หมออัญเดินเข้ามาในชุดเดรสสั้นสีดำเข้ารูป สวมทับด้วยเสื้อกาวน์ตัวยาว รอยยิ้ม