เสพติดรักคุณหมอภีม

แก้วกาแฟเย็นชืดวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง นกกระดาษพับครึ่งๆ กลางๆ ถูกเหยียบย่ำจนยับยู่ยี่อยู่บนพื้นห้อง ภีมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกสองเม็ด ถอดแว่นสายตากรอบบางที่ใส่อยู่ประจำออกวางข้างแก้วกาแฟ ข้างๆ กันนั้นมีเส้นโซ่ขนาดเล็กยาวประมาณหนึ่งเมตรวางนิ่งอยู่

พั้นซ์เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวยาวของเขา ไม่คิดจะติดกระดุมสักเม็ด ขาทั้งสองข้างมีรอยแดงเป็นแถบยาวปรากฏชัด

"เมื่อคืนเล่นแรงเกินไปไหม" ภีมถาม น้ำเสียงเรียบเรื่อย เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ สายตามองรอยแดงบนต้น ก่อนจะยกมือขึ้นใช้นิ้วโป้งลูบมันเบาๆ

"ถ้าบอกว่าแรง แล้วหมอจะเลิกเหรอ" พั้นซ์หัวเราะ หยิบซองบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมาจุด

"ก็รู้อยู่ว่าชอบแบบไหน"

"ปากดี" เขาใช้นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ออกจากปากเธอ แล้วก้มลงกดจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากอิ่ม

"เมื่อไหร่จะหยุดเรียกหมอ"

"เมื่อไหร่ที่หมอภีมเลิกสั่ง" เธอสวนกลับทันที ยักคิ้วให้อย่างท้าทาย

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหมือนเปลวไฟกับน้ำมัน ไม่มีใครคิดจะถอย และไม่มีใครยอมใคร รสนิยมเจ็บปวดที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของคนทั่วไปกลายเป็นสายใยผูกพวกเขาทั้งสองคนไว้แน่นจนยากจะแยกออก

...

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนคอนโดหรู ศัลยแพทย์ตกแต่งวัยสามเอ็ดปีนอนนิ่งอยู่บนเตียง สายตามองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของคนข้างกายที่ยังคงหลับสนิท พั้นซ์ขยับตัวเล็กน้อย รอยรัดสีเข้มที่ข้อมือทั้งสองข้างกับรอยแดงบนผิวเนียน บ่งบอกถึงแรงอารมณ์เมื่อคืนที่เพิ่งจะจบลง

ภีมยื่นมือไปแตะรอยที่ข้อมือเธอเบาๆ พั้นซ์ลืมตาขึ้นมอง สายตาของเธอไม่ได้มีความกลัวคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความง่วงและรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า

"ตื่นเช้าจัง" น้ำเสียงงัวเงียเอ่ยขึ้น

"มีเคสเคสแรกแปดโมงครึ่ง" ภีมตอบ เขาขยับเข้าไปจุมพิตที่ขมับของเธอ

"นอนต่อเถอะ"

"ไม่ต้องมาทำเป็นห่วง" พั้นซ์พลิกตัวหันมาหา พิงศีรษะลงกับอกกว้างของเขา

"เมื่อคืนรุนแรง แล้วตอนนี้มาทำนุ่มนวล"

"ก็ตอนนั้นเราไม่ฟัง" เขาลูบเรือนผมยาวของเธออย่างเบามือ

"บอกให้หยุดดิ้นก็ยิ่งดิ้น อยากโดนแรงๆ ไม่ใช่หรือไง"

"แล้วชอบไหมล่ะ" เภสัชกรสาวช้อนสายตาขึ้นมอง

"เวลาที่พั้นซ์ไม่ฟังคำสั่ง"

ภีมไม่ตอบ คำตอบของเขาถูกแทนที่ด้วยแรงบีบเบาๆ ที่ท้ายทอยของเธอ เขาบดจูบลงมาอีกครั้ง เป็นจูบที่หนักแน่น ดุดัน และเต็มไปด้วยความอยากครอบครอง

พั้นซ์เผยอรับสัมผัสอย่างคุ้นเคย รสชาติหวานขมปลุกอารมณ์ เธอใช้มือที่ยังมีรอยแดงเกี่ยวรัดรอบคอเขาแน่น ไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายควบคุมอยู่ฝ่ายเดียว

คนนอกอาจจะมองว่าศัลยแพทย์หนุ่มลุคนิ่งๆ ใส่แว่น พูดจานุ่มนวลสุภาพเรียบร้อยคนนี้ คือชายหนุ่มในฝันของใครหลายคน เป็นคุณหมอผู้สุขุมและใจดี

แต่มีเพียงพั้นซ์คนเดียวที่รู้ว่าภายใต้ท่าทีเป๊ะทุกระเบียบนิ้วนั้น มีความตื่นตัวต่อความเจ็บปวดและการเป็นผู้ควบคุมซ่อนอยู่อย่างลึกล้ำ

และก็มีเพียงภีมคนเดียวเช่นกันที่รู้ว่า เภสัชกรสาวหน้าสวยเผ็ดคนนี้ ไม่เคยต้องการความรักแบบหวานเลี่ยนหรือคำเอาอกเอาใจแบบเด็กๆ เธอต้องการความจริงจัง ความรุนแรงที่ตรงไปตรงมา และความรักที่ไม่มีสิ่งอื่นมาบดบัง

ช่วงสายของวัน ภีมอยู่ในชุดสครับสีเข้ม นั่งตรวจเอกสารอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่คลินิกความงามระดับท็อปของเขา เสียงเคาะประตูสั้นๆ ดังขึ้นก่อนที่พั้นซ์จะเดินเข้ามา

"มาทำไม" ภีมเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มคนไข้ ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย

"เอาเอกสารตัวยาตัวใหม่มาให้ดู" พั้นซ์วางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานของเขา เดินวนมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ทำงานของศัลยแพทย์หนุ่ม

"แล้วก็แวะมาดูด้วยว่า หมอตัดนิ้วคนไข้ไปหรือยัง"

"ปากไม่ดีอีกแล้ว" ภีมคว้าเอวบางของเธอไว้ ดึงให้ลงมานั่งบนตัก พั้นซ์ไม่ได้ขัดขืน เธอยกมือขึ้นลูบสันกรามของเขาเบาๆ

"คนข้างนอกเขาคิดว่าพี่ภีมเป็นเทพบุตรนะรู้ไหม" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

"พูดจาเพราะสุภาพ ใจดี... ถ้าเขารู้ว่าเมื่อคืนหมอใช้เนกไทพันมือพั้นซ์ไว้กับหัวเตียงแล้วทำอะไรบ้าง เขาคงจะตกใจแน่ๆ"

"แล้วเราตกใจไหม" เขาเอียงหน้าจูบต้นคอของเธอ

"ชอบจะตาย" พั้นซ์ตอบทันควัน ไม่มีความเขินอาย

"ถ้าพี่นุ่มนวลเหมือนคนอื่น พั้นซ์คงทิ้งพี่ไปนานแล้ว"

"กล้าทิ้ง?" น้ำเสียงลดระดับความนุ่มนวลลงน่าขนลุก

"ลองดูสิ"

"ขู่เหรอ" พั้นซ์ใช้เล็บจิกลงบนบ่ากว้างผ่านเนื้อผ้า

"คิดว่าพั้นซ์กลัวหรือไง"

"ไม่ได้ขู่" ภีมซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอ สูดกลิ่นหอมประจำตัวของเธอเข้าลึกๆ

"แต่ถ้าคิดจะไป ก็ต้องเอาชีวิตมาแลก"

คำพูดฟังดูเหมือนหยอกเย้า แต่น้ำเสียงดิ่งลึกของภีมตอกย้ำว่าเขาหมายความตามนั้นจริง

ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเกินคำว่า 'แฟน' หรือ 'คู่รัก' ไปนานแล้ว มันคือความผูกพันชนิดที่ต่างฝ่ายต่างหมกมุ่นและคลั่งรักกันในระดับที่ไร้เหตุผล

ทั้งคู่ไม่ได้ต้องการความรักที่ถูกศีลธรรมในสายตาใคร ไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์ที่ราบเรียบ สิ่งที่พวกเขาต้องการคือการได้ครอบครอง ได้กดดัน และได้ถูกทำลายด้วยน้ำมือของคนที่ตนเองเลือก

"เมื่อไหร่จะเลิกประชดด้วยคำว่าเลิก" ภีมถามเบาๆ จูบไล่ตามแนวสันกรอบหน้าของเธอ

"ก็เวลาเห็นพี่ทำหน้านิ่งๆ แล้วมันน่าแกล้ง" พั้นซ์หัวเราะ

"อยากรู้ว่าจะทนได้แค่ไหน"

"ทนได้เท่าที่พั้นซ์ยังอยู่ในสายตา" เขาเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเธอ

"แต่อย่าให้เกินขอบเขต เพราะถ้าพี่หมดความอดทนขึ้นมาจริงๆ พั้นซ์ก็รู้ว่าไม่มีใครหยุดพี่ได้"

"รู้" พั้นซ์เหยียดยิ้ม รอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้าสวย

"และพั้นซ์ก็ชอบเวลาที่พี่หมดความอดทนที่สุด"

ทั้งคู่จ้องตากัน รสนิยมบิดเบี้ยวที่รวมเป็นหนึ่งเดียวทำให้ไร้ซึ่งช่องว่างสำหรับคนอื่น พวกเขารักกันมาก รักในตัวตน รักในบาดแผล และรักในความบ้าที่มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ