Novels by Athiena Reyes

Habang kumakain ako, napansin kong kanina pa nakatingin sa akin si Damian.Lumingon ako sa direksyon niya habang nasa bibig ko pa ang kutsara.Nagtagpo ang mga mata namin.Nakita ko siyang nakaupo na ngayon sa kama habang tahimik na nakatingin sa akin.Tinaasan ko siya ng isang kilay, na para bang tinatanong kung ano ang problema niya.Wala siyang sinabi.Binalik ko na lang ang atensyon ko sa pagkain at ipinagpatuloy ang pagkain na parang wala akong napansin.Ilang sandali pa, tuluyan ko nang ibinaba ang kutsara at tinidor.“Tapos na ako.”Hindi ko na hinintay ang magiging sagot niya.Tumayo agad ako at dumiretso sa banyo.Pagkapasok ko sa bathroom, hindi ko maintindihan kung bakit ganoon na lang kabilis at kalakas ang heartbeat ko.Napahawak ako sa dibdib ko at ilang seconds ko itong pinakinggan.Why is my heart beating this fast?Pinagsawalang-bahala ko na lang iyon.“Siguro dahil lang sa gutom at pagod,” bulong ko sa sarili ko.Nag-toothbrush muna ako at inayos ang sarili ko. After

Ambilis ng mga araw. Hindi ko namalayan na panghuling araw ko na pala rito.Sobrang hina ko na. Pakiramdam ko, nauubusan na rin ako ng pag-asa na makaalis pa sa poder ni Damian.Biglang may humawak sa hita ko.Napatingin ako sa lalaking kasama ko rito.“Stay away from me!” sigaw ko habang pinagtatadyakan siya.Pero imbes na umatras, tumawa lang siya at lalo pang sumiksik sa akin.Iwiniwaksi ko ang kamay niya habang pilit kong inilalayo ang sarili ko.Nang akmang hahalikan niya ako, biglang bumukas ang pinto.Napalingon ako.Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Damian.Galit na galit ang mukha niya habang nakatingin sa amin.Hindi ako makagalaw.Walang sabi-sabi, dinampot niya ang baril na nakasabit sa kaniyang bewang.Isang putok ang umalingawngaw sa buong silid.Bumagsak ang lalaki sa harapan ko.Napatigil ako sa paghinga nang maramdaman kong may tumalsik na dugo sa aking katawan.Nanginginig akong napatingin kay Damian.“That's what you deserve, you animal.”Bigla niya akong hi

Pagkarating namin, agad kong napansin na nasa gitna kami ng isang masukal na gubat.Pagbukas ng pinto ng sasakyan, bumungad sa akin ang isang lugar na halos walang ibang makikita kundi mga puno at isang malaking lumang building na tila matagal nang ginagamit.Pagkababa ko, nakita ko ang ilang lalaking nakasuot ng itim na damit at may mga armas na nakasabit sa kanilang katawan.Nanlamig ang buong katawan ko.Habang naglalakad kami, may napansin akong mga lalaking nakatali sa gilid ng building.Apat sila naliligo sila sa kanilang dugo na wala ng buhay.Hindi ko maayos na makita ang kanilang mga mukha, pero sapat na ang nakita ko para matakot ako.May mga tauhan ni Damian na nakapaligid sa kanila.Bigla akong napahinto.Ng bigla nalang nila itong pinagpuputukan ang apat na lalake sa ulo hindi ko alam kung ano ang nangyayari, pero sapat na ang eksenang iyon para manginig ako sa takot.Napansin kong may ilang lalaki ring nakatingin sa akin.Hindi komportable ang mga titig nila.Agad akong

At hindi nagtagal, napagod na rin ako sa pagbabasa.Nasa Chapter 20 na ako nang mapagpasyahan kong itabi na ang libro.Napahiga ako sa kama.Nalipasan na rin ako ng gutom, kaya kahit hindi ako nakapag-dinner, hindi ko na iyon gaanong inisip.Napansin kong madilim na sa labas.Siguro gabi na.Hindi ko na namalayan kung kailan ako tuluyang nakatulog.Sa panaginip ko, may pumasok sa kwarto.Hindi ko makita ang mukha niya.Anino lang ang nakikita ko habang dahan-dahan siyang lumalapit sa kama ko.Huminto siya sa paanan ng kama at tahimik na pinagmasdan ako.Nasa magkabilang bulsa ang mga kamay niya.Hindi siya gumagalaw.Hindi rin siya nagsasalita.Pero for some reason, everything felt so real.Parang hindi panaginip.Tinitigan niya lang ako nang matagal. at nagising na lamang ako na may narinig akong, katok sa pintoAt nagising ako dahil dun.Napalingon ako.May isang babae na pumasok.Nakasuot siya ng maid uniform, at pamilyar ang mukha niya.Siya iyong isa sa mga maid na nakita ko noon

Pagbalik ko sa aking silid, hindi ko pa rin maalis sa aking isipan ang lahat ng nangyari kanina. Humagulgol na lamang ako sa pag-iyak habang nakahiga.Bigla kong narinig ang ingay sa labas, kaya sumilip ako sa maliit na butas, wala naman palang bintana rito sa aking kwarto.May kama lamang at lamesa sa gilid. Malawak ang silid, ngunit tila wala itong kulay.Kahit gaano pa kaganda ang mga kulay ng kwartong ito, sa aking paningin ay tila walang buhay at diwa.Mula sa aking kinatatayuan, nakita ko si Damien sa bintana.May kasama siyang isang babae, at tila nagtatalo sila. Napakaganda ng babae, ang buhok niya ay blond hair,at malinaw na may halong ibang lahi. Napakakinis ng kanyang balat,at nakasuot siya ng elegante at kapi na kapit ito sa kaniyang katawan na bumagay na sa kanyang hubog na katawan.Nagulat ako nang makitang nagsimulang umiyak ang babae.Agad siyang hinila ni Damien sa kanyang mga bisig at hinalikan sa labi.Napakalambing niya sa babaeng iyon. Siguro ay girlfrien niya

“Hilika na hija, baka mainit kakahintay si senyorito damien”Napatingin ako kay Aling Cora.Hindi ako agad gumalaw. Para akong nanigas sa kinatatayuan ko, habang patuloy na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Damian.Prepare yourself. Natatakot ako kung ano ang gagawin niya sakin. Napabuntong-hininga si Aling Cora bago ako tiningnan. Tumalikod siya at nagsimulang maglakad.“may sasabihin ako sa'yo.”Sinundan ko siya.“Kung ayaw mong mapahamak, huwag mo nang subukang tumakas ulit.”Napayuko ako.“Bakit?”Saglit siyang tumigil at tumingin sa akin.“Hindi mo pa nakikita kung paano magalit si Damian.”Nanlamig ang katawan ko.“Mas malala pa siya kaysa kanina?”Hindi siya sumagot.At iyon ang mas nakakatakot.Pagkatapos kong maligo at magpalit ng damit, dinala ako ni Aling Cora sa isang malaking hallway.Tahimik ang buong mansion.Napakalaki nito at halos bawat sulok ay may mga tauhang nakabantay.Nang makarating kami sa isang malaking double door, huminto siya.“Dito na ang kwarto n