MasukFast-forward wedding day.At ngayon, narito na ako sa harap ng lalaking ilang araw ko nang kinamumuhian.Damian.Nakatayo siya sa tabi ko, calm and composed, na para bang ordinaryong araw lang ito para sa kanya.Samantalang ako?I could barely breathe.Maraming bisita ang nakapaligid sa amin, most of them strangers to me. Hindi ko kilala ang karamihan sa kanila, pero ramdam ko ang mga matang nakatutok sa amin.I glanced around the room.And then I saw her.Valerie.Nasa likod siya, nakaupo at tahimik na nakatingin sa akin.Pero kahit wala siyang sabihin, kitang-kita sa mga mata niya kung gaano siya kagalit.Napayuko ako nang bahagya.This is really happening.Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa puntong ito.A few days ago, I was a prisoner.And now, I was standing in front of an altar, about to be married to my captor.My hands trembled slightly.Then the priest finally turned toward us.“You may kiss your bride.”Shit.Napatingin ako kay Damian.Surely, he’s not actually going
Habang nag-iikot pa sana kami ni Dahlia sa garden, balak pa naming pumunta sa pinakadulong bahagi nito. Pero hindi na namin natuloy.Bigla na lang bumuhos ang malakas na ulan.“Ma’am! Bilisan po natin!”Dali-dali kaming tumakbo pabalik sa mansion habang tinatakpan ang mga ulo namin gamit ang aming mga kamay. Within seconds, basang-basa na kami dahil sa lakas ng ulan.Pagpasok namin sa mansion, agad kong napansin na abala ang mga maid sa pag-aayos ng buong bahay.Some were cleaning the tables, others were arranging the decorations, while the rest were carrying various things from one place to another.Mukhang lahat sila ay nagmamadali.Bukas na nga pala ang kasal.Napatingin ako sa paligid.Ang daming nangyayari sa mansion dahil sa kasal na hindi ko naman kailanman pinangarap na mangyari sa ganitong paraan.“Ma’am,” tawag ni Dahlia sa akin nang mapansin niyang nanginginig na ako sa lamig. “Basang-basa po kayo.”Tiningnan ko ang sarili ko at napansin kong tumutulo pa ang tubig mula sa b
After several minutes of teasing me, Bertina and Milagrosa finally said their goodbyes.“Bye, sweetheart! And remember, damihan niyo ang babies!” sigaw ni Milagrosa bago tuluyang lumabas.“Will you two stop it? You’re being too loud!” sabi ko habang pilit na tinatago ang pamumula ng mukha ko.Nagtawanan pa silang dalawa bago tuluyang magpaalam at lumabas ng kwarto.Naiwan akong mag-isa.Dahan-dahan akong napaupo sa harap ng salamin at pinagmasdan ang sarili ko.Tahimik akong napabuntong-hininga.Ang daming nangyari ngayong umaga.At higit sa lahat, hindi ko pa rin maintindihan kung bakit ganoon na lang kabilis ang tibok ng puso ko nang makita kong nakatingin sa akin si Damian kanina.What is wrong with this heart of mine?Kung makapintig, parang gustong kumawala sa dibdib ko.Napailing ako at pilit na ibinalik ang attention ko sa sarili ko.Pero hindi pa ako nakakapag-isip nang maayos nang biglang bumukas ang pinto.Napalingon ako.Si Damian.Pumasok siya at ganun pa din ang suot niy
I woke up early the next morning.I didn't know if it was because I was nervous or because I had barely slept the night before. I woke up several times in the middle of the night, and every time I closed my eyes, Damian's words kept coming back to me.“Be prepared tomorrow.”And then I remembered my plan.Should I really go through with it?Napabuntong-hininga ako bago tuluyang bumangon sa kama.Kinuha ko ang mga damit ko at dumiretso sa bathroom. Nagsipilyo muna ako, saka naligo para kahit papaano ay ma-refresh ang pakiramdam ko.Pagkatapos kong maligo, nagbihis ako ng simpleng pambahay at pinatuyo ang buhok ko.Kasal.Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang salitang iyon.Hindi ko pa rin kayang paniwalaan na bukas ay ikakasal ako.Hindi dahil mahal ko ang lalaki.Kundi dahil wala akong choice, dahil wala akong kakayanan himindi lalo na't sa poder niya ako.Habang inaayos ko ang buhok ko sa harap ng salamin, bigla kong narinig ang katok sa pinto.Knock. Knock. Knock.Napalingon ako.“C
Pagkatapos kong magbabad sa bathtub, tuluyan na akong lumabas ng bathroom.I grabbed a towel and wrapped it around my body before stepping out of the bathroom.But the moment I stepped outside,I froze.Damian was there.He was sitting at my study table, as if he had been waiting for me for quite some time.“W-What are you doing here?!”Agad kong hinigpitan ang hawak ko sa tuwalya.“Wasn’t the door locked? How did you get in? Don’t you know how to knock?!”Hindi siya agad sumagot.Instead, he slowly scanned me from head to toe.Napansin kong iba na ang suot niya ngayon.He was wearing fitted gray pants and a simple pair of sneakers. His shirt was fitted as well, making the muscles in his arms and shoulders more noticeable.Tumayo siya mula sa upuan at ipinasok ang dalawang kamay sa bulsa ng pants niya.“I have my keys.”Natigilan ako.Of course. He owns the place.Mas lalo kong hinigpitan ang pagkakahawak ko sa tuwalya.Tinitigan niya ako nang ilang segundo.“W-What do you need? Just
Tiningnan ko rin siya nang matalim, kahit alam kong konti na lang ay tuluyan nang bubuhos ang mga luha ko."I don’t want to marry you. I don’t love you. Why should I marry a man I hate and loathe?"Tapang kong sabi habang pilit kong pinipigilan ang pag-iyak.Tiningnan niya lang ako nang malamig, na para bang walang halaga sa kanya ang sinabi ko.“Do you think I care?”Napangisi siya nang bahagya.“I don’t accept no for an answer, Kitty.”Napahinto ako.Biglang nag-process sa isip ko ang sinabi niya.Wait...“Diba fiancé mo si Valerie?”Napatingin siya sa akin.“Why would you marry me kung may fiancé ka?”His expression suddenly changed.“At paano mo nalaman ’yan?”Tanong niya, halatang nagtataka.Then, a small smirk appeared on his lips.“No wonder... nakikinig ka pala last time.”Bigla siyang lumapit sa akin.Bago pa ako makaatras, hinawakan niya ang panga ko.Mahigpit.His eyes were filled with anger.“Simple lang, Kitty. I’m only going to use you.”Napatitig ako sa kanya.“Gagamiti







