The Billionaire Vengeance

Naririnig ko ang sunod-sunod na putok ng baril habang patuloy niya akong hinahabol.

Kahit pagod na pagod na ako at halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko, pilit ko pa ring ipinagpatuloy ang pagtakbo.

Ayokong bumalik sa Mansyon na iyon.

 "Elena! show yourself or else i will kill you!"

Dumadagundong ang boses niya sa buong gubat.

Napapikit ako sandali habang patuloy na tumatakbo. Nanginginig ang buong katawan ko sa takot.

“Search for her! If you don't find her, you're the ones I'm going to kill!”

Narinig ko siyang sumigaw sa mga tauhan niya.

Mas lalo akong kinabahan.

Galit na galit siya.

At natatakot akong mahuli niya ako.

Baka patayin niya ako.

“Daddy… I need your help.”

Iyon lang ang paulit-ulit na sinasabi ko sa isip ko habang tumatakbo.

Sana mahanap nila ako.

Sana maligtas nila ako.

Hindi ko kilala ang taong ito na basta na lang akong kinuha. Hindi ko alam kung bakit niya ako dinukot o kung anong atraso ng daddy ko sa kanya para gawin niya ito sa akin.

Patuloy na tumulo ang mga luha ko habang pilit kong tinatakasan ang mga yabag na papalapit sa akin.

Hanggang sa naramdaman kong medyo nakalayo na ako.

Hindi ko na alam kung saang bahagi ng gubat ako napunta. Wala akong ideya kung nasaan ako o kung saan ako dapat pumunta.

Ang alam ko lang, kailangan kong magtago.

Hanggang sa may nakita akong isang napakalaking puno.

Napansin ko ang isang maliit na butas sa ilalim nito.

Wala na akong ibang pagpipilian.

Mabilis akong lumapit at pumasok sa loob ng butas, saka ko tinakpan ang bibig ko para pigilan ang sariling pag-iyak.

Tinawag ko na ang lahat ng santo na alam ko, hoping na kahit paano ay makahanap ako ng way para makatakas. Umaasa rin ako na baka may maligaw na tao rito at tulungan ako.

Sana may dumating.

Sana may makapagligtas sa akin.

Sana mahanap ako ni Kuya.

Pero wala.

Wala pa rin.

Tahimik akong umiiyak habang unti-unting namumuo ang mga luha sa mga mata ko. Nakapatong ang kamay ko sa bibig ko para pigilan ang bawat hikbi na gustong kumawala.

Mag-iisang buwan na mula nang kidnapin ako.

Almost a month na akong nakakulong sa lugar na ito, pero hanggang ngayon, wala pa ring nakapagliligtas sa akin.

“Daddy… why?”

Napapikit ako habang patuloy na tumutulo ang mga luha ko.

“Bakit wala kang nagawa?”

Wala na ba talaga siyang pakialam sa akin?

Baka inisip niyang patay na ako noong araw na iyon.

Bago pa ako tuluyang mawala sa kanila.

Bago ako kidnapin ng lalaking hindi ko naman kilala.

Damian.

Iyon ang pangalan niya.

Narinig ko iyon mula sa mga maid sa mansion. Damian daw ang pangalan ng lalaking kumuha sa akin.

I still remember that day.

Nag-away kami ni Daddy.

Sa sobrang galit ko, sinabi kong aalis ako at hindi na ako babalik.

And I actually did.

Hindi ko lang alam na iyon na pala ang huling araw na makikita ko ang bahay namin.

If only I knew what was going to happen, sana hindi na lang ako umalis.

Sana nanatili na lang ako sa bahay.

Paano na ang college ko?

Paano na ang graduation ko?

I didn't even get the chance to finish college because of what happened to me.

“Bakit kasi ako umalis…”

Hagulhol akong napahawak sa dibdib ko habang tuluyan nang bumigay ang mga luha ko.

“Sana hindi na lang ako umalis ng bahay…”

Hindi ko namalayan na nakatulog ako.

At dahil doon, nahuli ako.

“Got you.”

Bigla niyang hinablot ang kamay ko. Doon ko napansin na may hawak siyang baril at agad niya itong itinutok sa akin.

“Go ahead. Cry and scream. I won’t hesitate to put a bullet in your head.”

Nanginig ako sa takot nang marinig ko iyon.

Ayoko pang mamatay.

Gusto ko pa makita.

Si Papa.

Si Kuya.

Gusto kong makauwi nang buhay. Gusto kong makaligtas.

Kahit ganito na ang nangyayari, umaasa pa rin ako na hinahanap nila ako.

Pinilit kong pigilan ang pag-iyak ko habang unti-unting nawawala ang lakas ko sa takot.

Bigla niya akong binuhat at isinakay sa balikat niya.

“Put me down! I can walk!”

Pasigaw kong sabi habang pilit siyang tinutulak.

Pero parang wala siyang narinig.

“Do you really think I’m going to let you do that?”

Humigpit ang hawak niya sa akin.

“You might escape again, and I’m not going to let you get away from me twice.”

Hindi na ako nagpumiglas.

Wala na akong lakas para lumaban.

Nang makarating kami sa mansion, agad kong napansin ang dami ng mga tauhan niya na nakapaligid dito.

Mas marami sila ngayon kaysa noong unang dumating ako.

May ilan pa sa kanila na may mga pasa sa mukha at sugat sa katawan.

Hindi ko alam kung anong nangyari habang wala ako.

Pagpasok namin sa mansion, dinala niya ako sa isang malawak na dining area.

Sa gitna nito ay isang napakahabang grand dining table, napapalibutan ng eleganteng mga upuan at isang malaking chandelier na nakasabit sa mataas na kisame.

May ilang maids na agad na lumapit.

Kasama nila ang isang matandang babae.

“Aling Cora.”

Napatingin siya sa matanda.

“Feed her. Give her a bath, dress her properly, and take her to my room.”

Malamig at mariin ang pagkakasabi niya bago niya ako pabagsak na ibinaba sa tabi ng dining table.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

Galit.

Takot na takot ako.

Mas nakakatakot siya ngayon kaysa noong unang araw na dinala niya ako rito.

Dahan-dahan niya akong sinuyod ng tingin mula ulo hanggang paa.

“I’ll wait for you.”

Lumapit siya at mahigpit na hinawakan ang panga ko.

Napangiwi ako sa sakit dahil sa diin ng pagkakahawak niya.

“You will face the punishment for what you’ve done.”

Mas humigpit ang hawak niya sa panga ko.

“I already warned you. I told you not to break my rules.”

Nakatitig siya sa akin, walang bahid ng awa sa mga mata niya.

“But you’re too stubborn to listen.”

Binitiwan niya ang panga ko at malamig na ngumiti.

“So tonight, prepare yourself.”

Nang tuluyan siyang lumayo, hindi ko mapigilang manginig.

Hindi ko alam kung anong parusa anong gagawin niya sakin?