Novels by พยอล

“แล้วแด๊ดดี้เอาเสื้อผ้ามามั๊ย” ของขวัญถามสามี “ไม่ได้เอามาครับ รีบตามม่ามี๊ออกมาเลย ม่ามี๊เก็บมาเผื่อแด๊ดดี้รึเปล่า” ชาร์ลจับคางเล็กให้มองหน้ากัน “.. เอามาค่ะ” ของขวัญตอบอ้อมแอ้ม ก็ตั้งแต่เก็บเสื้อผ้าวันก่อนของขวัญก็พับของสามีด้วย “จุ๊บ ขอบคุณนะที่ไม่ว่ายังไงหนูก็ยังคิดถึงพี่” ชาร์ลว่าเสียงหวาน “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปเล่นน้ำกับลูกดีกว่าค่ะ เด็กๆอยากเล่นกับแด๊ดดี้แล้ว” “ป่านนี้ไอ้เล็กแย่งซีนไปหมดแล้ว” ชาร์ลว่า “คิคิ เจ้าขาติดอาเล็กมาก ยอมๆเค้าหน่อยนะคะคนนั้น” “ยอมแค่มันคนเดียวแหละครับ” ชาร์ลกดจูบลงบนปากอิ่มนั่นอีกครั้ง อยากฟัดเมียแต่ก็กลัวว่าลูกๆจะรอนานเกินไป “ค่ะ ไปค่ะ หนูไปช่วย” ของขวัญขยับตัวออกแล้วจูงมือสามีเข้าไปในห้องนอน ห้องที่ของขวัญจองเป็นห้องใหญ่ที่แยกเป็นหลายห้องเพราะของขวัญก็คิดแล้วว่าชวนเลกซัสมาด้วยกัน แต่เพราะเกิดเหตุการณ์แบบนั้นห้องใหญ่นั่นเลยกลายเป็นของคุณแม่และปิ่น เพราะคุณหญิงเองก็ไม่ถือที่จะนอนกับแม่นมของหลาน ยิ่งรู้ว่าตอนที่ของขวั

ไม่ถึงสองชั่วโมงชาร์ลและเลกซัสก็เดินทางมาโรงแรมที่ของขวัญจองไว้ ชาร์ลให้เลขาเช็คอีกทีว่าของขวัญเข้าพักที่โรงแรมนี้แน่นอนรึเปล่าและเขาก็ทายไม่ผิด “นี่ห้องมึง อยู่ขวามือห้องกูกับของขวัญและลูกๆ” ชาร์ลโยนกุญแจห้องให้น้องชาย “พี่ขวัญให้นอนด้วยรึเปล่าเหอะ” “ปากหมาน่ะมึงอ่ะ” ชาร์ลขมวดคิ้วด่าน้อง แล้วเดินตามทางยาวที่มุ่งตรงไปห้องพักที่อยู่ชั้นหนึ่งโดยที่มีสระว่ายน้ำส่วนตัวที่สามารถมองออกไปเป็นวิวของทะเลได้อย่างชัดเจน กุญแจสำรองที่อยู่ในมือชาร์ลเขาได้มาอย่างง่ายดายโดยการจัดการของเลขาตั้งแต่เช็คห้องชาร์ลไขมันเข้าไปอย่างเงียบเชียบ เสียงหัวเราะที่ดังอยู่ตรงหลังห้องทำให้ชาร์ลยิ้มออกมา วางกุญแจแล้วเดินออกไปจนเห็นว่าตอนนี้ภรรยาและลูกๆรวมถึงคนอื่นๆกำลังเล่นน้ำกันอยู่ “แด๊ดดี้” เสียงของเจ้าขาร้องขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง “แด๊ดดี้ติดงานค่ะลูก แต่แด๊ดดี้สัญญาแล้วนะคะว่าจะพาหนูกับน้องมาอีก” ของขวัญลูบผมของลูกสาวพร้อมกับเอ่ยบอก ประโยคของของขวัญทำเอาชาร์ลสะอึก.. เขาผิดนัดแต่ของขวัญยังปกป้องไม่ให้ลูกโกรธเขาขนาดนี้.. ชาร์ลมันโ

ของขวัญไปรับเจ้าขาก่อนเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง โดยบอกคุณครูออกก่อนเพราะตอนเย็นก็ไม่มีเรียนแล้วนอกจากปล่อยให้เด็กๆวิ่งเล่น “หูวว มากันเยอะจัม” เจ้าขาร้องขึ้นเมื่อเข้ามาในรถแล้วไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ทุกคน “พี่แป้งงง” และเมื่อหันไปเจอก็ร้องเสียงหลงเลย “วันนี้เราจะไปทะเลกันนะคะ พี่แป้งไปด้วยนะ” “เย้ๆ น้อมรอมาตั้งหลายวัน” เจ้าขาร้องอย่างดีใจ และนั่นทำให้ของขวัญนิ่งไปนิดแล้วยิ้มออกมา อย่างน้อยก็คิดถูกที่รักษาหัวใจและความรู้สึกของลูกไว้ “ค่ะ ม่ามี๊รู้ว่าหนูอยากไป” ของขวัญกดจูบลงบนหน้าผากของลูกสาวเบาๆ “แด๊ดดี้กับอาเล้กล่า” เมื่อสอดส่องสายตาก็มองไม่เห็นอีกสองคนสำคัญของตัวเอง “.. แด๊ดดี้ไม่ว่างค่ะเลยไม่ได้มานะ แต่แด๊ดดี้สัญญาว่าคราวหน้าจะพาหนูกับน้องไปนะ ไม่โกรธแด๊ดดี้นะคะ” “...” แต่เสียงเล็กกลับเงียบลงเมื่อได้ยินคำตอบ “เจ้าขา.. ม่ามี๊ขอโทษนะลูก” เสียงของคนเป็นแม่สั่นเครือ แต่เพราะนั่งอยู่เก้าอี้ด้านหน้าแค่สองคนคนอื่นจึงไม่ได้สังเกตุอาการของของขวัญ “ข๋

“ขุนครับ ถึงบ้านคุณยายแล้วครับ” ของขวัญเรียกลูกชายที่หลับอยู่เบาะหลังเบาๆ “อื้อ มี๊” “ถึงแล้วครับ ไปหาพี่แป้งร่ำมั๊ย คุณยายบอกว่าวันนี้โรงเรียนพี่แป้งร่ำปิดนะ” ของขวัญยิ้มถามลูกชาย “แป้งงงง” “ครับ ไปกัน” ของขวัญปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยแล้วจูงลูกชายลงจากรถเพื่อเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของมารดา “มากันแล้วเหรอ” “สวัสดีค่ะแม่” “ดีคั้บยาย” ขุนพลตัวน้อยยกมือไหว้คนเป็นยายอย่างน่ารัก “ดีครับ เข้าบ้านกัน วันนี้ยายทำขนมให้ทานด้วย ไม่ได้เจอตั้งหลายวันผอมลงรึเปล่าหลานยาย” คุณหญิงดวงแขอุ้มหลานชายเอาไว้แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ของขวัญยิ้มแล้วเดินตามเข้าไป “แป้งงงง” เสียงเล็กเรียกเด็กผู้หญิงหน้าหวานวัย 10 ขวบที่นั่งจัดดอกไม้อยู่ที่โซฟา “ขุน~” “คิดถึมมม” ร่างเล็กของเด็กชายวิ่งไปหาแล้วเข้าไปกอดจนแป้งร่ำแทบจะหงายหลังไปที่โซฟา “พี่ก็คิดถึงเหมือนกัน” เด็กหญิงแป้งร่ำยิ้มบอก “สวัสดีค่ะน้าของขวัญ” “

“ของขวัญครับ.. พี่ขอโทษ” เสียงที่ดังขึ้นในตอนเช้าของวันพร้อมกับใบหน้าบูดบึ้งของคนเป็นเมีย “ขุนพลมาหาม่ามี๊มาค่ะ” เสียงหวานไม่ตอบคนเป็นสามีแต่กลับเรียกลูกน้อยวัย4ขวบที่แต่งตัวเพื่อไปส่งพี่สาวไปโรงเรียนให้เดินเข้ามาหา “ม่ามี๊” เสียงเล็กของเด็กชายวัน4ขวบร้องเรียกแล้ววิ่งไปหา “แล้วพี่เจ้าขาล่ะคะ” “ข๋า~~” เสียงเล็กๆร้องเรียกพี่สาวที่ยังไม่ตามออกมา “ข๋าเฉ้ดแย้วค้ามี๊~” เสียงหวานๆพร้อมกับร่างเล็กที่ผมยาววันนี้แม่ปิ่นถักเปียแล้วม้วนขึ้นเป็นเขาแหลมๆให้สองข้างดูน่ารัก หน้าม้าเต๋อที่ตัดก็ช่างเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นเสียจริงๆ “งั้นไปทานข้าวกันค่ะ จะได้ไปโรงเรียนน้า” ของขวัญยิ้ม จูงมือเด็กทั้งสองคนที่ยิ้มแย้มสดใสกลับมาให้ “ของขวัญครับ..” “วันนี้แด๊ดดี้ไม่ว่างไปส่งเรา เดี๋ยวม่ามี๊จะไปส่งเองนะคะ” ของขวัญยิ้มบอกลูก “อ้าว ตำมัยละคะ” “ไม่เป็นไรนะคะ ไปทานข้าวกัน” ของขวัญไม่อยากพูดมาก จูงมือลูกไปที่โต๊ะอาหาร ชาร์ลโคลงศีรษะไปมาช้าๆแต่ก็เดินตา

“เจ้าขา” เสียงหวานเรียกลูกสาวที่ตอนนี้คลานเตาะแตะอยู่กับพื้น “แอ๊ แอ~~~” เสียงเล็กตอบกลับ ใบหน้าอวบอ้วนจ้ำม่ำส่งยิ้มให้คนเป็นแม่ “มาหาม่ามี๊มาเร็วค่ะ มามะ” ของขวัญตบมือเล็กให้ลูกคลานมาหาตัวเอง เด็กน้อยยิ้มแฉ่งโชว์ฟันซี่ล่างสองซี่ให้คนเป็นแม่ดู ของขวัญหัวเราะน้อยๆให้กับความน่ารักของลูก ตอนนี้เจ้าขาได้เจ็ดเดือนแล้ว ส่วนมากจะอยู่กับปิ่นในช่วงกลางวันเพราะคุณม่ามี๊ไปมหาลัย แต่วันนี้วันหยุด ของขวัญจะพาลูกไปทำบุญที่วัด ตอนนี้แม่นมปิ่นก็แต่งตัวให้เจ้าขาเรียบร้อยแล้ว “มาให้แด๊ดดี้อุ้มมาค่ะ” “แด๊ดดี้ไปดูคุณอาเล็กดีกว่าค่ะว่าเสร็จรึยัง เดี๋ยวม่ามี๊อุ้มเองนะ” ของขวัญบอกสามีที่กำลังจะเข้ามาอุ้ม “อืม เอางั้นก็ได้” “ไม่ต้องไปตามแล้วครับ อาเล็กมาแล้ว” ไม่ทันที่ชาร์ลจะได้หันหลังกลับเพื่อเดินออกจากห้อง เสียงของคนที่กล่าวถึงก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงๆเดินเข้ามา “เสร็จเร็วจัง” “เดี๋ยวร้อนครับ” เลกซัสยิ้มให้พี่สะใภ้ ขยับไปอุ้มเจ้าหนูตัวอ้วนมาไว้ในอ้อมแขน “เจ้า

อ้วนตื่นมาก่อนพี่คีธของเธอ เด็กตัวน้อยขยับตัวออกจากแขนของพี่ที่กอดอยู่แล้วลุกนั่ง มองไปที่หน้าต่างที่ตอนนี้มีแสงเข้ามาแล้ว “ตับบาด” ยาหยีพึมพำแล้วก้มลงมองคีธ เห็นพี่ยังหลับแต่คุยกันแล้วนี่นาว่าจะไปตักบาตรด้วยกัน “คี้ดด ตื่มม” ยาหยีจับแขนของคนพี่แล้วเขย่า คีธที่หลับไปนานหลายชั่วโมงเมื่อโดนน้องปลุกก็ตื่นขึ้นมาได้ง่ายๆ เลย “อื้มม อ้วน” คีธลืมตาอย่างงัวเงียแล้วเรียกยาหยี “ตื่มน๊า ไปตับบาดกะน้อน” ยาหยียิ้มแป้น คีธขยับลุกขึ้นนั่งบ้าง ตื่นมาก็ยิ้มสดใสแบบนี้เลยนะอ้วนนะ “ฟอด มอร์นิ่งครับ” คีธขยับไปหอมแก้มน้องดังฟอด “คิก~ มอนิ่มม จุ๊บ” ตัวอ้วนเหรอจะยอม ขยับไปจุ๊บลงที่แก้มพี่บ้างจนคีธหัวเราะ “ครับ ไปล้างหน้าแปรงฟันกันดีกว่าเนอะ” “เค้ ป่ะ” ยาหยีพยักหน้าหงึกหงักเมื่อพี่ชวน “ต้องทำไงก่อนนะ” คีธพูดแล้วยิ้ม “คิก~~” ยาหยีหัวเราะ ไม่ลืมหรอกว่าต้องพับผ้าห่มก่อนลุกจากเตียง ผ้าห่มที่ใช้แค่ผืนเดียวสองคน ตอนนี้ทั้งคีธและยาหยีก็ช่วยกันพับจนเสร็จแล้วจับมือกันลุกจากเตีย

ปาร์ตี้กันเสร็จหมอเคนและเจสซี่ก็ขอตัวกลับ “ฝากด้วยนะคะยี่หวา” เจสซี่เอ่ยก่อนที่จะกลับ “ได้เลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะยาหยีดูแลอย่างดี” ยี่หวายิ้มบอก “อาฝากพี่คีธด้วยนะลูก” “ค้า~” ยาหยียิ้มบอกแล้วกอดแขนพี่คีธของเธอเอาไว้ “ให้พี่คีธไปหอมแก้มน้องคาริสาก่อนค่ะ” ยี่หวาต้องบอกให้อ้วนปล่อยพี่คีธแป๊บหนึ่ง เด็กตัวน้อยช้อนตามองพี่แล้วก็ยอมปล่อยอย่างดี คีธเดินไปหอมแก้มน้องสาวที่พ่ออุ้มเอาไว้ “เจอกันพรุ่งนี้นะคะคาริสา ฟอดด” คีธหอมแก้มน้องสาวดังฟอด “เจอ นิ!” คาริสาพูดตามพี่แล้วยิ้มกว้าง เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อน ตาเป็นประกายฟ้าเข้มเช่นเดียวกับพี่ชาย “ค่ะ เจอกันนะ” “บ๊าย~~ ยิฉา” ยาหยีโบกมือให้น้อง คาริสาโบกมือให้เช่นกัน รอส่งจนพ่อแม่ของคีธลับตาก็พากันเข้าบ้าน คืนนี้แม็กซ์กับแฟร์ก็ค้างที่นี่ด้วย ตอนนี้พากันขึ้นห้องไปเรียบร้อยแล้ว “หนูอาบน้ำแล้วเข้านอนกับพี่คีธเลยนะคะ พี่คีธมีการบ้านมั้ยครับ” ยี่หวาสั่งยาหยีเสร็จก็ถามคีธ “ผมทำเสร็จตั้งแต่เย็นแล้วครับคุณป้า”

คีธนั่งมองเด็กตัวอ้วนที่กำลังเล่นกับแมวอย่างไม่รู้จักเบื่อ ยาหยีไม่เคยเหนื่อยเลยที่จะต้องวิ่งไล่จับลูกสมุน ไม่เคยเหนื่อยเลยที่จะตามตื๊อโมชิเวลาไม่เล่นด้วยเพราะอารมณ์ไม่ดี ยาหยีงอแงบ้างเหมือนเด็กคนอื่นๆ เวลาไม่ได้ดั่งใจ แต่กลับหายไวมากโดยที่บางครั้งไม่ต้องทำอะไรเลย ยาหยีเป็นคนที่มุ่งมั่นกับทุกอย่างและทุกอย่างของยาหยีก็ทำให้คีธไม่เคยเบื่อเด็กคนนี้เลย.. น่ารักจนใจเจ็บมีอยู่จริง “คี้ดด” ยาหยีที่เล่นกับโมชิจนเหนื่อยเพราะวิ่งไล่จับแมวเด็กด้วยตอนนี้กลับมาหาคีธที่แค่นั่งมองเฉยๆ “ครับ เหนื่อยแล้วเหรอ” คีธถามยิ้มๆ ปัดขนแมวออกจากแก้มเล็กนั่นให้ด้วย “เหน่ยแย้ว น้อนจ๊อก” ยาหยีบอกคนพี่ “โอเค งั้นเราออกไปกันนะครับ ไม่เอาแมวออกไปนะให้นมมาเอาออกเอง” คีธบอกน้อง เพราะไม่กล้าปล่อยลูกสมุนของยาหยีออกไปโดยพลการ “เค้” ยาหยียิ้มพยักหน้าเพราะเล่นจนเหนื่อยแล้ว ไม่ให้เอาเจ้าเหมียวพวกนี้ไปก็ได้ “ป่ะ” คีธลูบหัวกลมๆ ของเจ้าแมวทั้งหลายแล้วส่งมือไปหาน้องเมื่อยืนขึ้น ยาหยียิ้มแล้วจับมือของคีธแน่น “อุ่มจัม” ยาหยียิ้มบอก

ยาหยีกลับมาถึงบ้านโดยที่วันนี้เป็นคุณแม่คนเดียวที่เข้าไปรับเพราะคุณพ่อยังทำงานอยู่ “น้อนน ถึมจางงง” ยาหยีวิ่งลงจากรถแล้วร้องเรียกน้องชายของตัวเอง “พิ!” เสียงของภาณินร้องเรียกพี่สาวแล้วเดินไวๆ มาหาเหมือนกัน “โป๊ะโหน่ยย ฟอดด จุ๊บ” ยาหยีหอมหัวน้องแล้วกดจูบที่หน้าผากจนตรงนั้นของน้องเปียกไปหมด ยี่หวาเห็นแล้วก็ได้แต่ยิ้ม เดินตามลูกเข้าไป “คุณหนูกลับมาแล้ว” ตาที่เดินออกมาทักทาย “น้อนจ๋าค้า” ยาหยียกมือไหว้ตาแล้วยิ้มโชว์แก้มบุ๋มของตัวเอง “จ๋าค่ะ หิวมั้ยเอ่ย” ตายิ้มเอ็นดูคุณหนูของเธอสุดหัวใจ “จ๊อกกก~~” ยาหยีลูบพุงตัวเองเป็นวงกลมจนทุกคนที่ได้เห็นต่างก็ยิ้มออกมา “ทำยังไงก่อนคะ” ยี่หวาถามลูก “เปี่ยนชุบค้า” “โอเค ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาทานของว่างนะ เย็นนี้เราจะทำอะไรกันน้า” ยี่หวาหรี่ตาถามลูก “จินจุ้งง คิคิ น้อนยอคี้ดด” ยาหยีตอบทันทีพร้อมกับยิ้มกว้าง “ใช่ค่ะ วันนี้มีทะเลเผา” “โน น้อนจินจุ้ง” ยาหยีส่ายหน้า

“ได้ข่าวว่าน้องสาวน่ารักเหรอ ตัวอ้วนๆ” คำพูดของเพื่อนเมื่อถึงพักเที่ยงทำให้คีธหันไปมอง “..” คีธมองเพื่อนนิ่งๆ “อะไร ก็แค่ถาม แค่นี้ก็หวงเหรอ” เพื่อนสนิทอย่างโตว่าอย่างเกรงๆ นิดหน่อย ก็เข้ามาเรียนที่นี่แม้ว่าคีธจะเข้ามาทีหลัง แต่กลับกลายเป็นผู้นำของกลุ่มไปอย่างงงๆ เพราะความเก่งและไม่ค่อยกลัวอะไรทำให้สามารถตัดสินใจอะไรได้แบบไม่ลังเลทำให้เพื่อนที่อยู่ในกลุ่มต่างก็รู้สึกว่าพึ่งพาคีธได้ อีกอย่างคีธก็นิสัยดีและมีน้ำใจกับเพื่อนด้วย แม้จะดูเย็นชาไปนิดก็เถอะ “ใช่ เราไม่ชอบให้ใครมาพูดถึงน้องเราด้วย” คีธตอบกลับตรงๆ “ก็แค่อยากรู้จักไว้ไม่ได้หรือไง น้องสาวเพื่อนเนี่ย” โตว่า “..” คีธไม่ตอบอีกครั้งจนเพื่อนยอม “นายก็อย่าไปอยากรู้จักอะไรขนาดนั้นได้มั้ยโต เพื่อนไม่ชอบใจเนี่ย” เจอาร์ เพื่อนอีกคนพูดแล้วส่ายหน้า “เออๆ ไม่รู้จักก็ได้ ก็เห็นว่าลูกอมมาพูด” “..พูดว่าอะไร” เพราะคีธตงิดใจว่าไม่น่าจะชมว่าน่ารัก “ก็แค่บอกว่าน่ารักดี แต่..” “แต่?” คีธเลิกคิ้ว

“วันนี้เก่งเหมือนเดิมมั้ยคะ” ยี่หวาจับแก้มลูกสาวยามที่นั่งอยู่ในรถกำลังจะไปส่งที่โรงเรียนในวันที่ 2 “เก่มม” ยาหยียิ้มแป้น ตื่นมาใส่บาตรและอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานข้าวอย่างกระฉับกระเฉงสุดๆ ไปเลย ไม่มีอาการงอแงสักนิด “โอเคเลย ตอนเย็นอยากทานอะไรคะ” คุณพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ ถามบ้าง “น้อนยั่กจินจุ้ง” ยาหยีบอกคนเป็นพ่อ “เมื่อคืนก็กินแล้วนี่คะ” เมื่อคืนเป็นเมนูกุ้งต้มน้ำสต๊อก กินไปเยอะเลย “โน แห้มๆ” ยาหยีบอก นึกถึงรูปที่ทาสีก่อนนอนเมื่อคืนแล้วท้องมันก็จ๊อกๆๆ อีก “อ๋อ อยากกินกุ้งเผาเหรอ” “เยส” ยาหยีพยักหน้าทันที เธอเรียกไม่เป็นเลยไม่ได้บอกพ่อไปแบบนั้น “โอเค เดี๋ยวเย็นนี้เราทำกุ้งเผากัน ชวนพี่คีธมาทานด้วยกันดีกว่า ดีมั้ย” “โอ๊ะ! จีงหย๋อ” ยาหยียิ้มแป้นทันทีที่ได้ยินแบบนั้น “จริงสิครับ เดี๋ยวเย็นนี้พ่อโทรหาอาหมอให้” “เย้ น้อนจายย” ยาหยียิ้มแป้นอย่างดีใจสุดๆ เลย “หึหึ ต้องกินเยอะๆ นะมีพี่คีธอยู่ด้วย” “น้อนจินฉองเยย”