Masuk'ของที่ซื้อมาด้วยเงิน นั่นเท่ากับว่าเป็นสิทธิ์ขาดของเขา จะบีบให้ตายหรือใจดีดี คลายให้รอด ภาคิน จะเป็นคนตัดสินใจเอง' 'หนูก็คงไม่ต่างจากตุ๊กตาตัวนั้น..'
Lihat lebih banyakภาคิน ภาคินัย เหมราช
มาเฟียหนุ่มเจ้าของธุรกิจทั้งขาวและเทา ปีศาจหน้าหล่อ คิ้วเข้มและดวงตาที่คมกริบแต่กลับดูเย็นชาจนน่ากลัว
ของที่ซื้อมานั่นเท่ากับว่าเป็นสิทธิ์ขาดของ จะบีบให้ตาย หรือใจดีคลายให้รอด ภาคินจะเป็นคนตัดสินเอง
ยี่หวา หวันยิหวา กำเนิดกูล
หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่อยู่ในครอบครัวชนชั้นกลาง จากเด็กสาวมหาลัยที่สดใสและเป็นที่รักของทุกคน ทุกอย่างเปลี่ยนไปแค่ช่วงข้ามคืน เมื่อเธอต้องขายสิ่งที่มีค่าสุดเพื่อแลกเงินและชีวิตของพี่ชาย.. นั่นคือศักดิ์ศรีของตัวเอง
INTRO
“ฮึก..” ร่างเปลือยเปล่าสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ใบหน้าสวยเปื้อนไปด้วยน้ำตา
“คิดว่าน้ำตาของผู้หญิงขายตัว ขายศักดิ์ศรีแบบเธอ จะมีผลอะไรกับฉันงั้นเหรอ?” เสียงแหบพร่าถามเพราะความคับแคบที่ตอดรัดท่อนเอ็นของภาคินเอาไว้จนเสียวแทบขาดใจ สะโพกสอบส่งแรงอัดเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า
ปึก ปึก ปึก
“อ๊ะ ฮึก.. เจ็บ..” เสียงร้องสั่นเครือ รับแรงกระแทกที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้งของภาคิน..คนที่ตอนนี้เป็นเจ้าชีวิตของเธอ
ปีศาจร้าย..
“หึ อย่าเพิ่งเจ็บ ฉันใช้งานเธอยังไม่ถึงเสี้ยวของเงินที่เสียไปด้วยซ้ำ” แรงนวดเฟ้นที่เต้างามแรงยิ่งขึ้น ยอดอกบวมเป่งจากการดูดและกัด
“ฮึก.. หนูเจ็บ อ๊ะ อ๊ะ..”
“ตอดฉันแรงขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าชอบหรอกเหรอ” สายตามองคนใต้ร่างอย่างเย็นชา
ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตายาง..
ตอนที่ 1 ข้อเสนอ
ภาคิน หรือภาคินัยนักธุรกิจหนุ่มวัย 35 ปี ใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวที่ตัดกับคิ้วเข้มดุดัน จมูกโด่งได้รูปและปากหยักสวยฉบับชายชาตรี ใบหน้าราวกับสวรรค์ปั้นแต่ง แต่สิ่งที่หล่อหลอมภาคินขึ้นมากลับทำให้เขาเป็นคนเย็นชาและเลือดเย็น..
“คุณภาคินครับ ไว้ชีวิตผมเถอะนะครับ ผมจะไม่ทำอีก” เสียงร้องอ้อนวอนของลูกน้องที่เคยติดตามภาคินมาเกือบ 1 เดือน ผู้ชายที่ขายความลับของบ่อนให้กับคู่แข่งจนภาคินต้องเสียผลประโยชน์ไปเกือบ 100 ล้าน
“...”
“ผม ผมจะใช้หนี้ให้ ผะ ผม อ่อกก!” แข้งที่ฟาดลงบนหน้าท้องแข็งๆ ของแม็กซ์จนเลือดสดๆ ไหลออกมาจากปากเพราะบาดแผลจากการช้ำในก่อนหน้านี้แล้ว เกือบ 10 นาทีที่โดนทำร้ายอย่างไม่หยุดพักจนต้องคายความลับออกมา
“เงินร้อยล้าน ตายอีกร้อยครั้งมึงจะหามาชดใช้กูได้มั้ย”
เงินแค่นั้นไม่ได้เยอะแยะมากมายอะไรกับภาคิน แต่สิ่งที่ผู้ชายคนนี้ไม่ชอบคือคำว่าทรยศ..
“อึก.. แค่กๆๆ”
“...”
“ผมมีน้องสาว”
“?” ภาคินเลิกคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่แม็กซ์พูด นี่จะขายน้องสาวใช้หนี้สินะ
“คุณเอาน้องสาวผมไป ระหว่างนั้นผมจะหาเงินมาใช้คืน ได้ครบวันไหนผมจะมารับน้องสาวผมกลับ” แม็กซ์ว่าออกมาอย่างกลัวตายเพราะวัตถุสีเงินเงาวาวกำลังจ่ออยู่ที่ขมับ
“กูไม่เคยฝืนใจใคร” เสียงเข้มเอ่ยออกมา
“ไม่.. คุณจะไม่ฝืนใจผมจะทำให้น้องสาวผมยอมคุณแต่โดยดี นะครับ ผมขอร้อง อย่าฆ่าผมเลย ผมยังมีแม่ที่ต้องดูแล” แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“...”
“ผมมีรูปน้องสาวผม คุณดูก่อนนะ น้องผมสวยมาก” แม็กซ์ว่าอย่างลุกลี้ลุกลน ขยับเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ที่กระเด็นออกไปอยู่บนพื้นข้างๆ หลังจากโดนซ้อม
“นี่ครับ รูปน้องสาวผม หวันยิหวา” รูปใบกลางที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์ แม็กซ์และน้องสาวแท้ๆ ที่ยืนยิ้มให้กล้องอย่างสดใส เด็กในชุดมหา’ลัย แม้จะมีผู้หญิงสวยมากมายเข้าหา แต่เด็กคนนี้กลับทำให้ภาคินหยุดมองได้ชั่วครู่
“พรุ่งนี้ เอาไปส่งที่คฤหาสน์” ภาคินโยนรูปแผ่นนั้นลงพื้นอย่างไม่ใยดี
“ครับ” แต่เสียงที่ตอบกลับอีกครั้งดูแผ่วลง
“หลังจากพรุ่งนี้จนกว่าจะหาเงิน 100 ล้านมาคืนกู อย่าเสนอหน้ามาให้เห็น” เจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตรลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกจากห้องนั้นไป
ข้อมูลที่ได้จากผู้ชายคนนั้นมากพอที่ภาคินจะได้เงินคืนมากกว่าที่เสียไป และสิ่งที่ไอ้ทรยศคนนั้นเปิดปากพูดออกมาทำให้ความลับของศัตรูอยู่ในกำมือของเขาเช่นกัน เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ถือว่าเป็นของแถมในการเสียเวลาก็แล้วกัน..หึ
อ้วนตื่นมาก่อนพี่คีธของเธอ เด็กตัวน้อยขยับตัวออกจากแขนของพี่ที่กอดอยู่แล้วลุกนั่ง มองไปที่หน้าต่างที่ตอนนี้มีแสงเข้ามาแล้ว “ตับบาด” ยาหยีพึมพำแล้วก้มลงมองคีธ เห็นพี่ยังหลับแต่คุยกันแล้วนี่นาว่าจะไปตักบาตรด้วยกัน “คี้ดด ตื่มม” ยาหยีจับแขนของคนพี่แล้วเขย่า คีธที่หลับไปนานหลายชั่วโมงเมื่อโดนน้องปลุกก็ตื่นขึ้นมาได้ง่ายๆ เลย “อื้มม อ้วน” คีธลืมตาอย่างงัวเงียแล้วเรียกยาหยี “ตื่มน๊า ไปตับบาดกะน้อน” ยาหยียิ้มแป้น คีธขยับลุกขึ้นนั่งบ้าง ตื่นมาก็ยิ้มสดใสแบบนี้เลยนะอ้วนนะ “ฟอด มอร์นิ่งครับ” คีธขยับไปหอมแก้มน้องดังฟอด “คิก~ มอนิ่มม จุ๊บ” ตัวอ้วนเหรอจะยอม ขยับไปจุ๊บลงที่แก้มพี่บ้างจนคีธหัวเราะ “ครับ ไปล้างหน้าแปรงฟันกันดีกว่าเนอะ” “เค้ ป่ะ” ยาหยีพยักหน้าหงึกหงักเมื่อพี่ชวน “ต้องทำไงก่อนนะ” คีธพูดแล้วยิ้ม “คิก~~” ยาหยีหัวเราะ ไม่ลืมหรอกว่าต้องพับผ้าห่มก่อนลุกจากเตียง ผ้าห่มที่ใช้แค่ผืนเดียวสองคน ตอนนี้ทั้งคีธและยาหยีก็ช่วยกันพับจนเสร็จแล้วจับมือกันลุกจากเตีย
ปาร์ตี้กันเสร็จหมอเคนและเจสซี่ก็ขอตัวกลับ “ฝากด้วยนะคะยี่หวา” เจสซี่เอ่ยก่อนที่จะกลับ “ได้เลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะยาหยีดูแลอย่างดี” ยี่หวายิ้มบอก “อาฝากพี่คีธด้วยนะลูก” “ค้า~” ยาหยียิ้มบอกแล้วกอดแขนพี่คีธของเธอเอาไว้ “ให้พี่คีธไปหอมแก้มน้องคาริสาก่อนค่ะ” ยี่หวาต้องบอกให้อ้วนปล่อยพี่คีธแป๊บหนึ่ง เด็กตัวน้อยช้อนตามองพี่แล้วก็ยอมปล่อยอย่างดี คีธเดินไปหอมแก้มน้องสาวที่พ่ออุ้มเอาไว้ “เจอกันพรุ่งนี้นะคะคาริสา ฟอดด” คีธหอมแก้มน้องสาวดังฟอด “เจอ นิ!” คาริสาพูดตามพี่แล้วยิ้มกว้าง เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อน ตาเป็นประกายฟ้าเข้มเช่นเดียวกับพี่ชาย “ค่ะ เจอกันนะ” “บ๊าย~~ ยิฉา” ยาหยีโบกมือให้น้อง คาริสาโบกมือให้เช่นกัน รอส่งจนพ่อแม่ของคีธลับตาก็พากันเข้าบ้าน คืนนี้แม็กซ์กับแฟร์ก็ค้างที่นี่ด้วย ตอนนี้พากันขึ้นห้องไปเรียบร้อยแล้ว “หนูอาบน้ำแล้วเข้านอนกับพี่คีธเลยนะคะ พี่คีธมีการบ้านมั้ยครับ” ยี่หวาสั่งยาหยีเสร็จก็ถามคีธ “ผมทำเสร็จตั้งแต่เย็นแล้วครับคุณป้า”
คีธนั่งมองเด็กตัวอ้วนที่กำลังเล่นกับแมวอย่างไม่รู้จักเบื่อ ยาหยีไม่เคยเหนื่อยเลยที่จะต้องวิ่งไล่จับลูกสมุน ไม่เคยเหนื่อยเลยที่จะตามตื๊อโมชิเวลาไม่เล่นด้วยเพราะอารมณ์ไม่ดี ยาหยีงอแงบ้างเหมือนเด็กคนอื่นๆ เวลาไม่ได้ดั่งใจ แต่กลับหายไวมากโดยที่บางครั้งไม่ต้องทำอะไรเลย ยาหยีเป็นคนที่มุ่งมั่นกับทุกอย่างและทุกอย่างของยาหยีก็ทำให้คีธไม่เคยเบื่อเด็กคนนี้เลย.. น่ารักจนใจเจ็บมีอยู่จริง “คี้ดด” ยาหยีที่เล่นกับโมชิจนเหนื่อยเพราะวิ่งไล่จับแมวเด็กด้วยตอนนี้กลับมาหาคีธที่แค่นั่งมองเฉยๆ “ครับ เหนื่อยแล้วเหรอ” คีธถามยิ้มๆ ปัดขนแมวออกจากแก้มเล็กนั่นให้ด้วย “เหน่ยแย้ว น้อนจ๊อก” ยาหยีบอกคนพี่ “โอเค งั้นเราออกไปกันนะครับ ไม่เอาแมวออกไปนะให้นมมาเอาออกเอง” คีธบอกน้อง เพราะไม่กล้าปล่อยลูกสมุนของยาหยีออกไปโดยพลการ “เค้” ยาหยียิ้มพยักหน้าเพราะเล่นจนเหนื่อยแล้ว ไม่ให้เอาเจ้าเหมียวพวกนี้ไปก็ได้ “ป่ะ” คีธลูบหัวกลมๆ ของเจ้าแมวทั้งหลายแล้วส่งมือไปหาน้องเมื่อยืนขึ้น ยาหยียิ้มแล้วจับมือของคีธแน่น “อุ่มจัม” ยาหยียิ้มบอก
ยาหยีกลับมาถึงบ้านโดยที่วันนี้เป็นคุณแม่คนเดียวที่เข้าไปรับเพราะคุณพ่อยังทำงานอยู่ “น้อนน ถึมจางงง” ยาหยีวิ่งลงจากรถแล้วร้องเรียกน้องชายของตัวเอง “พิ!” เสียงของภาณินร้องเรียกพี่สาวแล้วเดินไวๆ มาหาเหมือนกัน “โป๊ะโหน่ยย ฟอดด จุ๊บ” ยาหยีหอมหัวน้องแล้วกดจูบที่หน้าผากจนตรงนั้นของน้องเปียกไปหมด ยี่หวาเห็นแล้วก็ได้แต่ยิ้ม เดินตามลูกเข้าไป “คุณหนูกลับมาแล้ว” ตาที่เดินออกมาทักทาย “น้อนจ๋าค้า” ยาหยียกมือไหว้ตาแล้วยิ้มโชว์แก้มบุ๋มของตัวเอง “จ๋าค่ะ หิวมั้ยเอ่ย” ตายิ้มเอ็นดูคุณหนูของเธอสุดหัวใจ “จ๊อกกก~~” ยาหยีลูบพุงตัวเองเป็นวงกลมจนทุกคนที่ได้เห็นต่างก็ยิ้มออกมา “ทำยังไงก่อนคะ” ยี่หวาถามลูก “เปี่ยนชุบค้า” “โอเค ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาทานของว่างนะ เย็นนี้เราจะทำอะไรกันน้า” ยี่หวาหรี่ตาถามลูก “จินจุ้งง คิคิ น้อนยอคี้ดด” ยาหยีตอบทันทีพร้อมกับยิ้มกว้าง “ใช่ค่ะ วันนี้มีทะเลเผา” “โน น้อนจินจุ้ง” ยาหยีส่ายหน้า





