นางบำเรอ

แนะนำตัวละคร

ชาร์ล อิทธิโกศล

เจ้าของคาสิโนถูกกฎหมายของฮ่องกง และกิจการสีขาวและเทาหลายอย่างในเมืองไทย

หนุ่มหล่ออายุ 35 ปีเพอร์เฟ็คไปทุกด้าน ประสบความสำเร็จในทุกๆอย่าง ...ทุกอย่างที่ชาร์ลคิดว่าสามารถซื้อมาได้ด้วยเงิน

แม้แต่ความรัก..

"เธอก็เหมือนผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหาฉัน ไม่ต่างกันสักนิด!! แค่นางบำเรอ!!"

ของขวัญ อฐิคิราห์ พรหมสูท

สาวสวยวัย 19 ปี ผู้หญิงที่มีผิวขาวสวยดุจน้ำนม

ใบหน้าหวานสวยราวปั้นแต่ง บอบบางจนคิดว่าแค่แตะแรงๆก็อาจจะแตกหัก

เธอไม่ได้ต้องการเงินของเค้า.. เธอต้องการแค่ความรัก แม้จะต้องแลกมาด้วยคำว่านางบำเรอ..

"ใช่ค่ะ หนูเป็นแค่นางบำเรอของท่านจริงๆ.."

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของนางบำเรอ

งานเลี้ยงที่ไม่ได้จัดขึ้นอย่างเปิดเผย แต่มันก็ไม่ได้เป็นความลับสำหรับคนมีเงินที่จะเข้ามาหาความสุข

งานเลี้ยงที่มีแต่คนที่มีเม็ดเงินหนาถึงจะเข้ามาร่วมงานครั้งนี้ได้ เป็นงานที่เป็นแค่งานโปรดของพวกผู้ชายมีเงิน

งานประมูลสินค้า..

              “เจอท่านอีกแล้วนะครับ” เสียงทักทายของผู้ที่มาร่วมงานทักทายผู้ชายที่ท่าทางน่าเกรงขาม ใบหน้าที่หล่อเหลานั่นเรียบนิ่ง แววตาที่คมดุดุจราชสิงห์ตอนนี้ตวัดกลับมามองคนทักทาย ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ

              “ครับ เจอบ่อยเหมือนกันนะครับ” ชาร์ล ถามกลับไป

              “แน่นอนครับ ของสวยๆงามๆแบบนี้ผมชอบอยู่แล้ว” กมล ตอบกลับชานไปด้วยรอยยิ้ม

                 “ตอนนี้ก็ถึงเวลาเปิดตัวเพชรน้ำงามที่สุดของคืนนี้แล้วนะครับ.. แต่วันนี้ผมขอบอกก่อนเลยว่าเราไม่ได้ทำอย่างเช่นทุกครั้ง จะไม่มีการประมูลครับ” สิ้นเสียงของพิธีกร เสียงของแขกในงานก็พูดคุยเอ่ยถามกันจนเซ็งแซ่

                 “ไม่ต้องงงครับ ตอนนี้ผมขอเปิดตัวเพชรน้ำงามที่สุดของค่ำคืนนี้ให้ทุกคนได้เชยชมก่อนนะครับ เชิญพบได้เลยครับ!” เสียงพิธีกรพูดจบ ไฟในงานก็มืดดับจนเหลือแค่แสงสว่างจากกลางเวที

ตู้แก้วขนาดใหญ่เผยโฉมเมื่อม่านสีแดงถูกดึงออก ภายในตู้ที่มีเตียงขนาดห้าฟุตพร้อมกับพรมนุ่มนิ่มที่ตกแต่งอย่างสวยงามอยู่ภายในตู้นั้น บนเตียงที่มีผ้ากำมะหยี่สีขาวสะอาดตา ปรากฏร่างบางที่แสนเย้ายวนนอนอยู่ภายใน ผู้หญิงที่นอนตะแคง ด้านนึงของใบหน้าที่ทาบลงไปกับหมอนนุ่ม เรียวแขนสวย หน้าอกอวบอัดที่เอ่อล่นอยู่ภายใต้ชุดที่ปักคริสตัลเอาไว้อย่างปราณีต ชุดที่เว้าเอวคอดเผยผิวขาวดุจน้ำนมและสะโพกมนที่เว้าโค้งน่ามองรับกับเอวคอด เป็นภาพที่เรียกเสียงฮือฮาจากแขกที่อยู่ด้านล่างเวที

น่าหลงไหล.. คงเป็นคำเดียวที่ได้รับในตอนนี้

                 “ผมให้ห้าแสน!” เสียงของลูกค้าที่มักจะมาประมูลบ่อยๆร้องบอกขึ้น

                 “ผมให้หกแสน!” อีกคนสู้ราคากลับไปทันที

                 “ผมแปดแสน!”

                 “ทุกคนใจเย็นก่อนนะครับ บอกแล้วไงครับว่าวันนี้ไม่มีการประมูล”

                 “แล้วจะให้ทำยังไง” เสียงของผู้ชายที่หมายจะได้สินค้าชิ้นนี้กลับไปต่างเอ่ยถาม

                 “วันนี้พิเศษสำหรับเพชรเม็ดนี้นะครับ.. ที่ผ่านมาเราเป็นคนให้ท่านผู้มีเกียรติเป็นคนเลือก แต่วันนี้เราจะให้สินค้าของเราเลือกว่าอยากให้ใครครอบครอง..” สิ้นเสียงพิธีกรทุกคนในห้องโถงก็เงียบ

                 “แต่เราจะให้ทุกท่านสมัครใจที่จะรับการโดนเลือกในครั้งนี้นะครับ เพชรเม็ดนี้เป็นเม็ดสุดท้ายของค่ำคืนนี้แล้ว เราจะมอบให้คนที่ต้องการรับไปดูแลในราคาหนึ่งล้านบาท หากว่าท่านไหนไม่สนใจที่จะร่วมสนุกในครั้งนี้กระผมขอเชิญไปริมฝั่งขวานะครับ สำหรับตรงนี้คือคนที่จะถูกเลือก” พิธีกรผายมือไปที่ที่ถูกจัดขึ้นมาเป็นพิเศษ

สายตาของชาร์ลที่มองไปบนเวทีไม่สามารถอ่านออกได้ว่าเขาอยากจะร่วมสนุกในครั้งนี้หรือไม่ เขาไม่เคยต้องเป็นตัวเลือกให้ใคร มีแต่เขาเท่านั้นที่สามารถจะเลือกได้..

แต่ชาร์ลคิดว่าวันนี้จะลองดูสักครั้ง.. เพราะสายตาที่ทอดมองมาบอกว่าครั้งนี้เขาจะได้เธอกลับไป....

                 “เอาล่ะครับ สรุปว่าทุกคนในที่นี้เข้าร่วมทั้งหมดเลยนะครับ ขอเวลาให้น้องได้ตัดสินใจสักครู่นะครับ” พิธีกรว่าก่อนจะหันไปยิ้มให้ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียง สายตาเธอที่แสร้งทอดมองไปจนทั่วงานก่อนจะกระพริบตาเบาๆเพื่อบอกให้พิธีกรได้รับรู้

                 “เอาล่ะครับ.. ตอนนี้น้องได้เลือกเรียบร้อยแล้วนะครับ” พิธีกรยิ้ม แน่นอนว่าทุกคนที่นี่ต่างก็อยากรู้ว่าใครจะเป็นคนถูกเลือก..

ตู้กระจกถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสวยที่เดินออกมา เธอสะกดสายตาของทุกได้เป็นอย่างดี

เท้าเล็กเดินลงมาจากเวทีเตี้ยๆ นั่น ผ่านสายตาของผู้ชายหลายคนที่มองตามด้วยความเสียดายเมื่อไม่ได้ถูกเลือก ชาร์ลที่ถือแก้วไวน์อยู่มองตรงไปที่เธออย่างแน่วแน่ จนในที่สุดผู้หญิงในชุดราตรีหรูหราแต่เซ็กซี่ ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา

อย่างที่ชาร์ลคิดไว้..

                 “ฝากตัวด้วยนะคะ”

.

.

ฝากน้องด้วยนะคะ