Nobela ni มนัชชนก

Chapter32หนามยอกอกบ่ายคล้อยยามแสงแดดเมืองกรุงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มโรยแรง ความเงียบสงบภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หรูย่านสุขุมวิทถูกทำลายลงด้วยเสียงแก้วกาแฟกระเบื้องเนื้อดีกระทบจานรองดังแกร๊ก ศศิรินทร์นั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเบจ นัยน์ตาคู่เฉี่ยวเรียวยาวจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือด้วยความขุ่นเคืองรุนแรง จังหวะลมหายใจของเธอสั้นและตึงตระหนก ริมฝีปากที่แต้มลิปสติกสีสดบิดย่นเป็นรอยยิ้มหยัน ปลายเล็บที่ตัดแต่งอย่างประณีตเคาะลงบนที่ท้าวแขนเป็นจังหวะกระชั้นชิด“คุณหนูครับ ยืนยันแล้วครับ พ่อเลี้ยงแสนผาถูกพวกเหมืองฝั่งตะวันตกยิงกระจกออฟฟิศแตก ได้รับบาดเจ็บตรงไหล่จริง” เสียงของคนงานสายสืบที่เธอลงทุนให้เงินหนาปึกจ้างไว้รายงานผ่านลำโพงมือถือ“แต่ที่น่าประหลาดใจกว่านั้น ตอนนี้พ่อเลี้ยงพาคุณวันวิวาห์ลงไปกบดานอยู่ที่บ้านใหญ่ในตัวอำเภอครับ คนในเหมืองเขาลือกันหึ่งเลยว่า คุณนักบัญชีคนใหม่ใช้มารยาออดอ้อนจนพ่อเลี้ยงหลงหัวปักหัวปำ ยอมทรุดตัวเก็บเอกสารให้ แถมยังยอมปล่อยให้เธอนั่งเฝ้าเช็ดตัวป้อนยาชนิดที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อนเลยครับ!”ศศิรินทร์กดวางสายอย่างแรงจนเครื่องสื่อสารแทบหลุดมือ นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนเพลิ

Chapter31เสือหิว เสือหื่นไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานชั้นล่างของเรือนไม้สักครึ่งปูนสองชั้น ปะทะเข้ากับกลิ่นหอมกลมกล่อมของกาแฟคั่วบดที่เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ ผสานกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์จากกล่องเอกสารบัญชีที่ไอ้เป้ยกมาวางกองเต็มโต๊ะ เสียงพัดลมระบายอากาศหมุนดังหึ่ง หึ่ง เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงแดดสายลอดผ่านม่านบลายด์ไม้เข้ามาทอดเงาเป็นริ้วขนานลงบนโต๊ะทำงานไม้ตัวยาว วันวิวาห์นั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้บุนวม สองมือบางขยับจับปากกาลูกลื่นสลับกับเคาะนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊ก นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองตัวเลขงบประมาณสั่งซื้ออะไหล่เครื่องจักรอย่างตั้งอกตั้งใจ จังหวะการหายใจเข้าออกเป็นไปอย่างราบเรียบแม้เรือนผมยาวสลวยจะหลุดลุ่ยลงมาระแก้มเนียนเล็กน้อย ทว่าความสงบในการทำงานของเธอกลับถูกรบกวนด้วยสิ่งก่อสร้างที่เรียกว่ามนุษย์ มนุษย์ขนาดใหญ่ที่นั่งเกาะแกะอยู่ข้างๆ พ่อเลี้ยงแสนผาในสภาพสวมเพียงกางเกงยีนส์ตัวเก่า ท่อนบนเปือยกายเผยแผ่นอกกว้างสีแทนแกร่งแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ มีเพียงผ้าพันแผลสีขาวสะอาดปิดทับรอยแผลฉกรรจ์ตรงไหล่หนา ชายหนุ่มนั่งซ้อนอยู่บนเก้าอี้ไม้อีกตัวที่ลากมาเบียดชิดติดกับเก้าอี้ของเธอ ชายหนุ่มทอดสา

Chapter30มารยาเสือกลิ่นเขม่าปืนคละคลุ้งอัดแน่นอยู่ในอากาศ ร่วมกับกลิ่นควันไหม้และคราบเลือดสีแดงสดที่เริ่มส่งกลิ่นฉุนดิบดันเข้าประสาทสัมผัส เสียงหัวใจของวันวิวาห์เต้นระรัวก้องอยู่ในอกจนหูดับ หญิงสาวขดตัวอยู่ใต้โต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ สองมือบางกุมหัวเข่าแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ร่างกายสั่นสะท้านไปตามจังหวะลมหายใจที่ตื่นตระหนกและกระท่อนกระแท่นภาพแผ่นหลังกว้างของพ่อเลี้ยงแสนผาที่บัดนี้ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนรอยเลือดสีเข้ม ยืนตระหง่านบังทางออกไว้ ยังคงติดตาและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธออย่างไม่อาจถอนตัวตึง!! ปัง!!เสียงประตูออฟฟิศถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอก บานพับโลหะร้องครืดคราดราวกับจะหลุดออกมา!“ไอ้พ่อเลี้ยงแสนผา! มึงแน่จริงก็โผล่หัวออกมา!” เสียงตวาดห้าวระคายหูของชายแปลกหน้าดังแทรกผ่านรอยแตกของผนัง“พวกกูรู้ว่ามึงอยู่ข้างในกับอีตัวนักบัญชีนั่น! คิดว่าจะหลบซ่อนอยู่ใต้ร่มกระโปรงมันได้ตลอดหรือไง!”พ่อเลี้ยงแสนผายืนขนาบข้างขอบประตู นัยน์ตาสีเข้มวูบวาบไปด้วยเพลิงฆาตกรรมอันน่าสะพรึงกลัว ไร้ซึ่งความลังเลหรือหวาดหวั่น ชายหนุ่มยกปืนสั้นสีดำในมือขึ้นเช็กคัดปลอกลูกกระสุนอย่างเงียบเชียบ จังหว

Chapter29ปากไม่ตรงกับใจกลุ่มควันสีเทาดำที่เคยพวยพุ่งขึ้นสู่น่านฟ้าเหนือหน้าผาฝั่งตะวันออกค่อยๆ เจือจางลง เหลือเพียงกลิ่นไหม้ของคราบน้ำมันเครื่องและไอร้อนระอุที่ยังคงอบอวลอยู่ตามมวลอากาศ เสียงเครื่องจักรกลหนักสกัดหินค่อยๆ กลับมาคำรามกระหึ่มอีกครั้งอย่างเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าสถานการณ์ฉุกเฉินที่ตู้ปั่นไฟได้ถูกจัดการจนเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว ทว่าดวงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ ที่คล้อยต่ำลงหลังทิวเขาเหมืองภูคำ กลับทอดเงายาวดุจพยัคฆ์หมอบคลุมไปทั่วลานเหมืองภายในออฟฟิศ แสงแดดรำไรสอดส่องผ่านเกล็ดบานหน้าต่างไม้ เข้ามากระทบละอองฝุ่นหินที่ลอยเคว้งกลางอากาศ กลิ่นสบู่พฤกษาที่เคยหอมสดชื่นเมื่อเช้า บัดนี้เจือไปด้วยกลิ่นควันไหม้และกลิ่นเหงื่อไคลจากเรือนกายแกร่งของชายหนุ่มที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการลุยงานหนัก วันวิวาห์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สองมือบางจับขอบกระดาษงบประมาณไว้มั่น สายตาจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในห้อง พ่อเลี้ยงแสนผาในสภาพเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันดำเป็นทางตรงช่วงแขนและหน้าอก กระดุมเม็ดบนหลุดหายไปสองเม็ดจากการโหมแรง เผยให้เห็นแผ่นอกแกร่งสีแทนที่มีหยดเหงื่อใสเกาะแพรวพราว รอยไหม้เ

Chapter28รอยสัมผัสภายในห้องทำงานที่เคยตกอยู่ในเพลิงอารมณ์เมื่อครู่ บัดนี้เหลือเพียงความเงียบงันที่ทิ้งน้ำหนักลงบนบ่าของคนทั้งสอง วันวิวาห์นั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ทำงานไม้ สองมือบางรวบสาบเสื้อเชิ้ตสีอ่อนเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เรือนผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยลงมารับกับโหนกแก้มที่ยังคงขึ้นรอยแดงระเรื่อ หญิงสาวก้มหน้านิ่ง สายตาจับจ้องอยู่ที่ปลายเท้าของตัวเองซึ่งเกร็งชิดกันอยู่ใต้โต๊ะ จังหวะการหายใจยังคงตึงสะท้านและแผ่วสั้น ความอับอายและอารมณ์สับสนที่เพิ่งสงบลงทำให้อกข้างซ้ายของเธอหน่วงหนัก ไม่กี่ก้าวห่างออกไป พ่อเลี้ยงแสนผายืนหันหลังให้เธอ ชายหนุ่มยกมือหนาขึ้นเสยผมสีเข้มที่เปียกชื้นเหงื่อไปด้านหลังอย่างช้าๆ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสะอาดตาที่บัดนี้ยับย่นตรงช่วงเอวและหน้าอก เผยให้เห็นจังหวะแผ่นหลังกว้างที่กำลังกระเหนียดขึ้นลงตามลมหายใจหอบลึก ใบหน้าคมเข้มที่ไร้ตอหนวดเคราก้มลงเล็กน้อย ชายหนุ่มจ้องมองมือข้างขวาของตัวเองที่ยังคงสั่นระริก รสสัมผัสความนุ่มนวล กลิ่นแป้งเด็กเจือไอแดดอ่อน และเสียงครางหวานแผ่วเบาที่หลุดออกมาจากลำคอของเธอเมื่อครู่ยังคงลอยเคว้งอยู่ในหัว ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงลำคอท

Chapter27กลิ่นสบู่และไฟเสน่หาสายลมยามเช้าพัดเอากลิ่นหญ้าคาชื้นและความเย็นแห่งดอยสูงลอยละลิ่วผ่านลานเหมืองหิน เสียงเครื่องจักรกลหนักคำรามกระหึ่ม สลับกับเสียงสกัดหินดังกริ๊ก กริ๊ก แว่วมาจากหน้าผาฝั่งทิศตะวันออก แสงแดดอ่อนสาดกระทบฝุ่นหินสีเทาที่ลอยฟุ้งกอดกลุ่มกันกลางอากาศทว่าเช้าวันนี้ บรรยากาศบริเวณลานจอดรถไถกลับมีบางสิ่งผิดแปลกไปอย่างสิ้นเชิง ร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนสะอาด กระดุมคอปลดออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีแทนสะอาดสะอ้าน กางเกงยีนส์ตัวใหม่ทรงเรียบไร้คราบโคลนตม ยืนกอดอกพิงกระบะสี่ล้อ นัยน์ตาคู่ดุร้ายสีเข้มฉายแววคมกริบ ไร้ซึ่งซองยาสูบใบตองตึงในมือ ไร้ซึ่งกลิ่นควันไหม้ฉุนกึ้กที่เคยแผ่ออกมารอบกาย ที่สำคัญที่สุดคือใบหน้าคมเข้มนั้นเกลี้ยงเกลา ไร้ซึ่งตอหนวดเคราสากมือแม้แต่น้อย! สันกรามลึกได้รูป รอยหยักริมฝีปากหนาคมสันที่เคยซุกซ่อนอยู่ใต้เคราครึ้ม ปรากฏแก่สายตาคนทั้งเหมืองอย่างเต็มลูกกะตา กลิ่นสบู่หอมสดชื่นกลิ่นพฤกษาเจือไอเย็นพัดผ่านลานหน้าเหมือง นำความหล่อเหลาดุดันระดับที่ทำให้คนมองต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะไอ้เป้ที่กำลังหิ้วประแจตัวโตเดินผ่านถึงกับชะงักกึก ปากท

Chapter30กลิ่นหอมอบอวนของชาดอกมะลิยามเช้าโชยเตะจมูก เจือด้วยกลิ่นไอฝนโปรยปรายจาง ๆ จากสวนกล้วยไม้เบื้องนอก นลินาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าป่านสีขาวตัวหลวมกอดอกยืนมองละอองฝนที่เกาะเป็นหยดน้ำบนกระจกหน้าต่างห้องทำงานในบ้านพักย่านใจกลางกรุงเทพฯ เสียงจังหวะฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องดัง เปาะแปะ เปาะแปะ ให้ความรู้สึกสงบ อบอุ่น และแสนคุ้นเคย ผิดกับเสียงลมแล้งพัดทรายปะทะกระจกเพนท์เฮาส์สวีทกลางคาบสมุทรที่เธอเพิ่งเดินทางจากมาเมื่อแปดวันก่อนนิ้วเรียวบางแตะลงบนแหวนเพชรทรงหยดน้ำล้อมไพลินสีน้ำเงินเข้มบนนิ้วนางข้างซ้าย ความเย็นเยียบของเรือนทองคำขาวตัดกับอุณหภูมิผิวกายผ่าวร้อนที่เธอยังคงจดจำสัมผัสได้ดี เสียงสั่นครืด ครืดของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานดังขึ้นต่อเนื่อง นลินาอมยิ้มบาง ๆ บนริมฝีปากอิ่ม จังหวะการหายใจขยับสม่ำเสมอทว่าแฝงรอยเต้นรัวใต้อกเธอไม่ได้รีบร้อนก้าวยาว ๆ ไปรับในทันที ทิ้งช่วงเวลาให้จังหวะริงโทนดังขึ้นอีกสองครั้งก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดรับสายแล้วยกขึ้นแนบใบหู“ยังไม่ถึงเวลาประชุมที่บริษัทไม่ใช่หรือคะ?” นลินาทักขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มเย้ายวน สายตาหลุบมองหยดน้ำฝนที่ไหลเปรอะกระจกปลายสายเงียบไปราวสี่วิ

Chapter29เสียงใบมะพร้าวและต้นอินทผลัมพริ้วไหวตามแรงลมยามสาย อากาศอบอ้าวปนไอแดดจัดจ้านภายนอกถูกเจือจางด้วยสายลมเย็นชุ่มชื้นจากน้ำพุหินอ่อนทรงอาหรับกลางลานคฤหาสน์โบราณ กลิ่นดอกมะลิสายพันธุ์อาระเบียนผสมกลิ่นอินทผลัมอบเนยและเครื่องเทศกานพลูหอมละมุนฟุ้งอบอวลทั่วโถงรับรองต้อนรับขนาดมหึมา หลังคาทรงโดมแกะสลักลวดลายเรขาคณิตสลับลายนกพญาอินทรีทอดเงาเป็นแนวโปร่งตาลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันสีน้ำผึ้งนลินาสวมชุดเดรสยาวผ้าไหมไทยผสมผ้าฝ้ายสีครีมอ่อน แขนยาวทรงลูกไม้เรียบหรู ผมดำดกถูกรวบครึ่งศีรษะเปิดใบหน้าเนียนหวาน สองมือบางประสานเข้าหากันแน่นบนตัก จังหวะการหายใจขยับสั้นและเร็วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตสุกใสมองจับจ้องไปยังประตูซุ้มโค้งหินทรายด้านหน้า เสียงรถยนต์เครื่องยนต์ V8 ทรงพลังเคลื่อนเข้ามาจอดบนลานกรวด ขบวนรถ SUV สีดำเนี้ยบกริบสี่คันพร้อมรถตำรวจนำขบวนหยุดลงหน้ามุขคฤหาสน์ ประตูรถคันกลางเปิดออกโดยองครักษ์ในชุดเครื่องแบบอาหรับโบราณเต็มยศ ชายวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนและหญิงวัยเดียวกันในชุดผ้าไทยสีพาสเทลภูมิฐาน ก้าวลงมาจากรถตามด้วยชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลสีน้ำเงินเข้มที่มีสีหน้าทึ่งและ

Chapter28เสียงครางต่ำของสายลมราตรีปะทะกับแผ่นกระจกนิรภัยกรุรอบห้องสวีท ลมทะเลทรายภายนอกโหมกระหน่ำจนทรายเม็ดละเอียดปลิวว่อนชนกระจกดัง ซ่า ซ่า คล้ายเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ไอร้อนที่เคยอบอ้าวถูกบดบังด้วยความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศระดับห้าดาวกลิ่นกำยานไม้กฤษณาเข้มข้นเจือกลิ่นเทียนหอมอโรมากุหลาบดำและเบอร์กามอตลอยวนเวียนในมวลอากาศ อบอวลชวนให้จิตใจล่องลอยอยู่ในห้วงเสน่หานลินาสวมเสื้อคลุมยาวผ้าซาตินสีแชมเปญตัวบางนั่งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งไม้แกะสลักโบราณ มือบางจับแปรงไม้ขึ้นมาหวีเรือนผมยาวดกดำของตัวเองช้า ๆ จังหวะการหายใจขยับขึ้นลงตื้นและแผ่วเบา ยามที่นัยน์ตากลมโตสุกใสทอดมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่รอยแดงระเรื่อจาง ๆ บนซอกคอและแนวกระดูกไหปลาร้ายังคงเด่นชัด รอยตราประทับที่ชายหนุ่มฝากไว้เมื่อคราวกดอารมณ์คลั่งรักลงบนเรือนร่างของเธอ เสียงก้าวเท้าหนักแน่นทว่านุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลังท่านชีคคาลิลในชุดกางเกงขายาวสีดำตัวเดียว ปลดท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นหนั่นและรอยแผลเป็นกร้าวแกร่งตามผิวกายผ่าวร้อน ก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอ รูปร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงาครอบคลุมร่

Chapter27เสียงสายลมทะเลทรายพัดกระพือหวีดหวิวปะทะกระจกกันกระแทกหนาพิเศษของเพนท์เฮาส์สวีท เสียงนั้นดัง วูบ...วูบ...แฝงความกดอากาศต่ำที่เริ่มก่อตัวภายนอก ไอแดดจัดจ้านยามบ่ายทอดเงาเป็นแนวทแยงยาวเหยียดบนพื้นหินอ่อนสีครีม กลิ่นชาสะระแหน่ร้อน ๆ ในแก้วใสส่งควันฉุย เจือกลิ่นน้ำมันหอมกฤษณาจาง ๆ ที่ยังคงตกค้างบนหมอนหนานุ่มในห้องนอน นลินาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีนู้ดตัวบางทับกางเกงขายาวทรงกว้าง นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานกระจกข้างระเบียง นิ้วเรียวบางเกร็งแน่นขณะถือปากกาสไตลัสค้างไว้เหนือหน้าจอแท็บเล็ตนานหลายนาที สายตาไม่ได้จับจ้องอยู่ที่แบบร่างชุดราตรีตรงหน้าจอ แต่ละสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกอย่างคนมีเรื่องในใจจังหวะการหายใจของเธอสะดุดกึก ยามที่ตาริกก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยจังหวะการเดินที่รวดเร็วกว่าปกติ เสียงส้นรองเท้าคอมแบทหนังกระทบพื้นดัง ตึง! ตึง! องครักษ์หนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะค้อมศีรษะให้นลินาเล็กน้อย“คุณนลินาครับ...” ตาริกเอ่ยภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงต่ำตึง“ทางสภาชนเผ่าเริ่มการประชุมแล้ว แต่สถานการณ์มีความตึงเครียดมากกว่าที่คาดไว้ครับ”นลินาค่อย ๆ วางปากกา

Chapter26กลิ่นไอทะเลทรายยามค่ำคืนพัดผ่านระเบียงหินอ่อนของเพนท์เฮาส์ห้องสวีท นำพาความเย็นชืดปะปนกลิ่นกุหลาบอาระเบียนและไม้หอมที่ลอยมาจากสวนลอยฟ้าด้านล่าง แสงไฟเมืองยามราตรีส่องสะท้อนกระจกบานโตระยิบระยับ ทว่าภายในห้องกลับเงียบสงบ มีเพียงเสียงพัดลมแอร์ที่ทำงานแผ่วเบา และเสียงแก้วไวน์เจียระไนกระทบลงบนโต๊ะไม้ เนื้อหนา นลินานั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่ตัวยาว ส้นสูงสีนู้ดถูกถอดทิ้งไว้ข้างฐานโซฟาอย่างไม่เป็นระเบียบ รองเท้าส้นเข็มราคาแพงที่ใส่ออกงานเมื่อครู่ทิ้งรอยแดงเป็นแถบเล็ก ๆ ไว้บนหลังเท้าเรียวบาง นิ้วมือบางขยับลูบคลำรอยกดทับนั้นช้า ๆ จังหวะการหายใจขยับเข้าออกเป็นจังหวะยาวและลึก ความเหนื่อยล้าจากสายตาและแรงปะทะทางอารมณ์ในงานเลี้ยงยังคงตกค้างอยู่ในมวลอากาศ สร้อยเพชรไพลินน้ำหนึ่งยังคงโอบรัดอยู่บนลำคอขาวผุดผาด ความเย็นของทองคำขาวและอัญมณีชิ้นโตซึมผ่านผิวเนื้อ จนผิวกายส่วนนั้นหนาวเกร็งขึ้นเป็นลอนคลื่นเบา ๆ เสียงส้นเท้าหนังกระทบพื้นไม้หมากรุก ท่านชีคคาลิลเดินออกมาจากห้องแต่งตัว เขาสลัดเสื้อสูททักซิโด้ทิ้งไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอลงมาสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกำยำและรอยสักลายอาหรับโบ

Chapter25เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงจากวงออร์เคสตราสี่ชิ้นดังกังวานก้องทั่วห้องโถงแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว กลิ่นดอกลิลลี่พันธุ์อาราเบียนสีขาวนวลผสมกลิ่นแชมเปญชั้นเลิศและน้ำหอมราคาแพงฟุ้งอบอวลในอากาศ ไฟคริสตัลระย้อยขนาดมหึมาบนเพดานสูงทอดแสงสีส้มทองวาววับ สะท้อนกับแก้วเจียระไนและสร้อยเพชรบนเรือนร่างของบรรดาแขกเหรื่อชั้นสูงบรรยากาศเต็มไปด้วยเหล่านักการเมืองระดับประเทศ ทูตานุทูตจากหลากหลายทวีป และเหล่านักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลแห่งคาบสมุทรอาหรับ เสียงแก้วทรงสูงกระทบกันดังกริ๊ง ผสานกับเสียงหัวเราะอย่างมีชั้นเชิงและบทสนทนาโต้ตอบภาษาอังกฤษและภาษาอาหรับสำเนียงเป็นทางการพรึบ!แสงไฟส่วนหนึ่งในห้องโถงพลันดึงจังหวะดิ่งลงเล็กน้อย ยามที่ประตูบานซุ้มหินอ่อนขนาดมหึมาด้านหน้าเปิดออกช้า ๆ เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ภายในงานเริ่มชะงักกึก จังหวะการก้าวเท้าของแขกเหรื่อค่อย ๆ ชะลอลง นัยน์ตานับร้อยคู่พร้อมใจกันผินกลับไปจ้องมองผู้มาใหม่ที่กำลังก้าวผ่านบานประตูเข้ามา ท่านชีคคาลิลในชุดทักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บประณีต รูปร่างสูงใหญ่สง่างามดุจพญาอินทรีแห่งทะเลทราย ก้าวเดินเข้ามาอย่างมั่นคง สายตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มดุดัน