บำเรอรักสุดขอบฟ้า

Chapter 1

ลมทะเลทรายยามค่ำคืนไม่ได้พัดพาความเย็นสบายมาด้วย แต่มันกลับหอบเอาไอร้อนที่สะสมมาตลอดทั้งวันพร้อมกับเกล็ดทรายละเอียด

ที่บาดผิวหน้าเบา ๆ ทุกครั้งที่ถูกสายลมปะทะ นลินากระชับผ้าคลุมไหล่

ผืนบางเข้าหาตัวเอง ขอบผ้าซาตินเนื้อดีเริ่มสากกระด้างด้วยละอองฝุ่นทราย ลิ้นของเธอสัมผัสได้ถึงรสเค็มปร่า และฝุ่นผงทรายที่หลุดรอดเข้ามาใน

ริมฝีปากที่แห้งผาก เสียงกีบเท้าอูฐเดินกระทบพื้นหินสลับทรายเป็นจังหวะหนัก ๆ ชวนให้เวียนหัว กลิ่นสาบสัตว์ผสมกับกลิ่นไหม้ของควันไฟจากแคมป์คนเดินทางที่อยู่ไกลออกไปลอยมาตามลม ลอยมาเตะจมูก นลินาพยายามผ่อนลมหายใจเข้าทางปากเบา ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงกลิ่นฉุนนั้น

แต่ทว่าหัวใจที่เต้นระทึกจนชิดแผ่นอก กลับทำให้จังหวะการหายใจของเธอนั้นติดขัด

“หยุด” เสียงทุ้มต่ำภาษาอารบิกดังก้องขึ้นกลางความมืดมืด น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังเกินไป แต่กลับหนักแน่นและฟังดูมีอำนาจเสียจนขบวนเดินทางเล็ก ๆ ด้านหน้าหยุดชะงักทันที นลินาชะงักมือที่กำลังจัดผ้าคลุม สายตาของเธอพร่ามัวจากความมืด ที่มีเพียงแสงของดวงดาวและแสงไฟริบหรี่จากตะเกียงน้ำมัน

ร่างสูงใหญ่บนหลังม้าสายพันธุ์อาหรับสีดำสนิทค่อย ๆ ควบเข้ามาใกล้ แสงไฟตกกระทบเครื่องหน้าคมคายที่ครึ่งล่างถูกปิดไว้ด้วยผ้าชีมัค

สีเข้ม เหลือเพียงดวงตาคู่คมกริบสีน้ำตาลเข้มจัดที่สะท้อนแสงไฟ

เป็นประกายวูบวาบประดุจพญาอินทรีที่กำลังจ้องมองเหยื่อตรงหน้า

ชีคท่านชีคคาลิล อัลฟาริส ดึงบังเหียนม้าให้หยุดลงข้างอูฐของเธอ ม้าของเขาส่งเสียงขู่ในลำคอเบา ๆ พร้อมกับก้าวเท้าขู่จนนลินาต้องผงะถอยหลังนิด ๆ ร่างสูงบนหลังม้าก้มมองเธอจากมุมสูง สายตาคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่เรือนผมที่หลุดลุ่ย ละอองทรายที่เกาะตามโหนกแก้มทั้งสองข้าง จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ลำคอระหงที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดของเธอ

“ผู้หญิง...” ท่านชีคคาลิลเอ่ยขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ สำเนียงดุดันแต่มีความลื่นไหลอย่างคนได้รับการศึกษาสูง เขาเอียงคอเล็กน้อย ปลายสายตาตวัดมองชายนำทางชาวเบดูอินที่กำลังก้มหน้าจนแทบชิดคออูฐ

“ข้าจำไม่ได้ว่าอนุญาตให้มีคนนอกเข้ามาร่วมขบวนตรวจชายแดนชั้นในตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“ทา...ท่านชีคครับ นานา...นางแค่หลงทางมาครับ นางขอติดขบวนเข้าเมืองครับ” ชายเบดูอินละล่ำละลักตอบ ปากคอสั่นจนฟังแทบไม่เป็นคำ

ท่านชีคคาลิลไม่ได้ฟังคำอธิบายนั้น สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวต่างชาติคนนั้น เขาไถลตัวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นทรายดัง สวบ ๆ หนักแน่น ทุกก้าวที่เขาเดิน

เข้ามาใกล้ นลินารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกบีบอัดจนเธอรู้สึกว่าหายใจลำบากขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นกายของเขา กลิ่นไม้กฤษณาหอมลึกซึ้งผสมกับกลิ่นแดดโชยเข้ามาแทนที่กลิ่นสาบสัตว์จนหมดสิ้น

“หลงทาง?” ท่านชีคคาลิลหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว เขาปัดผ้าปิดหน้าลง เผยให้เห็นสันจมูกโด่งสันและริมฝีปากเรียบตึงที่ไร้รอยยิ้ม

“เขตอนุรักษ์ฟาริสอยู่ห่างจากถนนใหญ่สี่สิบกิโลเมตร คนหลงทางประเภทไหนกันที่เดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาในกรงเสือ?”

นลินากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก เธอพยายาม

เชิดใบหน้าขึ้น สู้กับสายตาคู่โหดนั้น แม้ว่าปลายมือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม

จะจีบเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ

“ฉัน...ฉันถูกคนขับรถทิ้งไว้ที่ปั๊มน้ำมัน แล้วมีคนบอกว่าขบวนนี้

จะผ่านเข้าเมือง”

ท่านชีคคาลิลหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบต่ำและไร้ความขบขัน เขาขยับเข้ามาใกล้เธอขึ้นอีกก้าว จนกระแสความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านมาถึงผิวแก้มของเธอ

“และเจ้าก็เชื่อ?” เขาเอียงใบหน้า สายตามองสำรวจรอยแผลถลอก

เล็ก ๆ ที่หลังมือของเธอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเธอตรง ๆ

“ในทะเลทรายแห่งนี้ ไม่มีใครทำอะไรโดยไม่มีสิ่งแลกเปลี่ยนหรอก นะคุณผู้หญิง”

“ฉันมีเงิน” นลินารีบพูด มือบางยื่นไปจับกระเป๋าสะพายข้างตัวแน่น

“ฉันจ่ายค่าเดินทางให้พวกเขาแล้ว และถ้าคุณยอมพาฉันไปส่งที่สถานทูต ฉันยินดีจ่ายเพิ่มเป็นสองเท่า” เธอเสนอไปโดยไม่มรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าแท้จริงคือผู้ปกครองรัฐแห่งนี้

ความเงียบเข้าครอบคลุมบรรยากาศรอบข้างทันที มีเพียงเสียงลมพัดวูบผ่านผืนทราย และเสียงไหวของเปลวไฟในตะเกียง ท่านชีคคาลิล

ยื่นมือออกไป นลินาสะดุ้งเฮือกและพยายามจะถอยหลัง แต่สะโพกของเธอติดกับเบาะนั่งบนหลังอูฐ นิ้วเรียวยาวและหยาบกร้านของเขาสัมผัสลงบน

ผ้าคลุมไหล่ของเธอเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมันลงมา นลินาเผลอเกร็งไหล่ ลมหายใจติดขัด เมื่อปลายนิ้วของเขาครูดผ่านผิวเนื้อบริเวณไหปลาร้า

ของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ มันร้อนจัดจนเหมือนถูกเหล็กร้อนนาบ

กลิ่นหอมบางเบาลอยกระจายออกมาจากเรือนผมและผิวโพนของเธอทันทีที่ผ้าคลุมหลุดออก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนแรง แต่เป็นกลิ่นหอมนุ่มนวลเหมือนดอกมะลิยามเช้า กลิ่นที่ผูกพันกับความเย็นสดชื่น ซึ่งเป็นสิ่งหายากยิ่งในแผ่นดินที่มีแต่ทะเลทรายอันแห้งแล้งนี้ ดวงตาของท่านชีคคาลิลไหววูบไปชั่วครู่ รูม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นนิดหนึ่ง รอยตึงที่มุมปากผ่อนคลายลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะกลับมาทำสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม แต่จังหวะการหายใจของเขาหนักขึ้น ลมหายใจอุ่น ๆ รินรดลงบนหน้าผากของเธอ

“เงินของเจ้า...” ท่านชีคคาลิลเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงทุ้มลงกว่าเดิมครึ่งเสียง เขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาติดแก้มเนียนของเธอออก

อย่างเบามือ ละเมียดละไมจนผิดกับบุคลิกแข็งกร้าวเมื่อครู่

“ไม่มีค่าอะไรในแผ่นดินของข้าหรอกนะ”

“แล้วคุณต้องการอะไร?” นลินาถาม เสียงของเธอสั่นนิด ๆ แม้จะพยายามควบคุมมันอย่างสุดความสามารถ สายตาของเธอจ้องมองที่

ริมฝีปากของเขาที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

“นั่นสิ...” ท่านชีคคาลิลใช้นิ้วโป้งลูบแก้มเนียนของเธอเบา ๆ ละอองทรายที่ติดอยู่บนผิวแก้มถูกปัดออกไป แต่ความร้อนจากผิวกายของเขากลับฝังลึกแทนที่

“ฉันควรจะเรียกค่าตอบแทนจาก 'เชลย' ที่แอบลักลอบเข้ามาในดินแดนหวงห้ามยังไงดี?”

“ฉันไม่ใช่เชลย!” นลินาร้องเถียง พลางใช้มือดันอกกว้างของเขาออก แต่แผ่นอกหนาแน่นใต้เสื้อคลุมกลับแข็งแกร่งราวกับกำแพงหิน เธอรู้สึกถึงอัตราการเต้นของหัวใจเขาใต้ฝ่ามือของเธอ มันเต้นเร็วและหนักแน่น ไม่ต่างจากหัวใจของเธอเองในตอนนี้

ท่านชีคคาลิลไม่ร่นถอยแม้แต่น้อย เขากลับประสานมือเข้ากับมือบางของเธอที่อยู่บนอกแกร่งของเขา ดึงมันลงมาเบา ๆ แต่ไม่ยอมปล่อย

“คำพูดของเธอ ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ของเธอดีขึ้นเลย”

เขามองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ฉายแววหวาดหวั่นแต่อวดดีของเธอ นลินาพยายามจะชักมือกลับ แต่เขากลับเพิ่มแรงบีบเล็กน้อย

ไม่มากพอที่จะทำให้เจ็บ แต่มากพอที่จะบอกให้รู้ว่าเธอไม่มีทางหลุดพ้น

จากพันธนาการนี้

“นำตัวเธอไปที่วังกลางทะเลทราย” ท่านชีคคาลิลหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบ โดยที่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าหวาน

“อะไรนะ?!” นลินาตาโต

“คุณไม่มีสิทธิ์พาฉันไปไหนนะ! ปล่อยฉันนะ!”

“ในอัลซาฮารา...” ท่านชีคคาลิลโน้มตัวลงมาจนกระทั่งริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะที่ใบหูของเธอ กลิ่นไม้กฤษณาและไอร้อนจากตัวเขากลบสัมผัสอื่นจนหมดสิ้น

“ฉันคือสิทธิ์เดียวที่มีอยู่ในอัลซาฮารา”

หัวใจของนลินากระตุกวูบ ท่านชีคคาลิลผละใบหน้าออกไปเล็กน้อย ยกยิ้มที่มุมปากเพียงนิดเดียว รอยยิ้มที่ไม่ไปถึงดวงตา แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเร่าร้อนขึ้นอย่างน่าประหลาด เขาหมุนตัวกลับไปขึ้น

หลังม้าอย่างงดงาม นลินามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ หวาดหวั่น และความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง

ที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตกเป็นเหยื่อ

ของพญาอินทรีที่ไม่เคยปล่อยให้สิ่งใดหลุดมือ