Chapter: Epilogue: Forever Starts NowLimang taon na ang lumipas mula noong araw na iyon sa simbahan — at ang mansyon na dating tahimik at malamig ay punong-puno na ngayon ng tawanan, kulay, at buhay.Nakaupo si Izzette sa malawak na hardin, hawak ang kamay ng kanyang panganay na si Leo — na pitong taong gulang na ngayon, matalino, at puno ng kabutihan katulad ng kanyang mga magulang. Sa kabilang bisig naman niya ay ang kanyang bunsong anak na babae — si Gianna Isabella Bradford, dalawang taong gulang na may kintab na mga mata at matamis na ngiti, ang tapat na kopya ng kanyang ama.Lumapit si Gian mula sa likuran at niyakap silang lahat nang mahigpit — ang kanyang mga anak at ang babaeng nagbigay ng buhay at kulay sa kanyang mundo. Hinalikan niya si Izzette sa noo, at sa bawat haplos ay nararamdaman pa rin ni Izzette ang parehong init at pagmamahal — mas matindi pa ngayon kaysa noon.“Masaya ka ba, mahal?” bulong ni Gian sa kanyang tainga. “Ito ba ang pangarap mo?”Tumingin si Izzette sa paligid — nandoon si Mama Franches
Huling Na-update: 2026-09-05
Chapter: Chapter 12 The Wedding — Ang Pinakamagandang ArawAng simbahan ay napapaligiran ng mga puting rosas at gintong ilaw — puno ng pag-asa at pagmamahal ang bawat sulok. Nandoon ang lahat — sina Mama Francheska na umiiyak sa tuwa, si Lolo Benedict na nakangiti nang may pagmamalaki, sina Cassie, Maddie, at Mavy na panay ang punas ng luha, at sina Justin at Oliver na parang mga kapatid na nakakita sa tagumpay ng kaibigan nila. At sa gitna ng altar — si Leo, na nakasuot ng maliit na suit, hawak ang mga singsing na nakaupo sa isang maliit na unan, parang munting prinsipe na handang pagbuklurin ang mga taong mahal niya.Nakatayo sa harap si Gian — nakasuot ng pormal na puting suit, ang mga mata ay nakapako sa pinto ng simbahan, hindi makapaghintay. Ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis — hindi sa kaba, kundi sa sobrang saya. Ilang sandali pa… bumukas nang dahan-dahan ang malalaking pinto.Pumasok si Izzette May Delgado — nakasuot ng napakagandang puting kasuotan na kumikinang sa liwanag, ang belo ay umabot hanggang sa sahig, at sa kanyang
Huling Na-update: 2026-09-05
Chapter: Chapter 11 Ang Pagdating Ni Lolo BenedictIsang taon ang lumipas — isang taon na puno ng pagmamahal, pagtutulungan, at walang humpay na suporta. At ngayon… ang araw na pinakahihintay ni Izzette sa loob ng mahabang panahon — ang kanyang Pagtatapos.Nakatayo siya sa gitna ng entablado, suot ang kanyang toga at sumbrero, hawak ang kanyang diploma — Bachelor of Science in Marketing, Cum Laude. Ang ngiti sa kanyang mukha ay hindi maipaliwanag — halo-halong saya, pasasalamat, at tagumpay. Hanap-hanap niya ang mga taong naging dahilan kung bakit siya nakarating dito — at sa gilid ng entablado, nandoon sila.Nakatayo si Gian Alessandro Bradford, nakasuot ng pormal na suit, hawak ang kamay ng kanilang apat na taong gulang na si Leo. Pareho silang nakangiti nang pinakamalaki — puno ng pagmamalaki at pagmamahal. Nang matawagin ang pangalan ni Izzette, tumayo sila at pumalakpak nang pinakamalakas — kasama sina Cassie, Maddie, at Mavy na nasa likuran nila, umiiyak sa tuwa para sa kanilang matalik na kaibigan.Nang matapos ang seremonya, a
Huling Na-update: 2026-09-04
Chapter: Chapter 10 Ang Pangako — At Ang Hindi Inaasahang PagdatingMabilis na nag-ayos si Izzette — nakasuot na siya ng maayos na damit pang-school, naka-bag na sa balikat, at handa nang umalis. Pagbaba niya sa sala, sinalubong siya ni Leo na tumatakbo palapit nang mabilis, yakap nang mahigpit ang kanyang binti na parang ayaw magpaalam.“Mommy… balik ka ha? Babalik ka talaga dito pagkatapos ng school mo?” tanong ng bata, may halong takot sa boses — parang natatakot na baka hindi na siya bumalik.Lumuhod si Izzette para pantayan siya, hinawakan nang mahigpit ang maliliit na kamay nito, at ngumiti nang pinakamapayapa at pinakatapat na ngiti.“Pangako, baby. Babalik ako. Hinding-hindi ako aalis nang hindi nagpapaalam sa’yo. Mag-aaral lang ako para makatapos, tapos uuwi agad ako dito — sa inyo. Sa pamilya ko.”Hinalikan niya ang noo ni Leo at niyakap ito nang mahigpit bago tumayo. Nandoon din si Gian, nakangiti at puno ng paghanga habang pinapanood sila — alam niyang tama ang desisyon niya, at alam niyang ligtas ang puso ng anak niya sa piling ng babaeng
Huling Na-update: 2026-09-04
Chapter: Chapter 9 Dito Ka Na Matulog (18+)Pagkatapos ng masayang date nila sa mall, pag-uwi sa bahay ay payapa at puno pa rin ng saya ang lahat. Inihanda na ni Izzette si Leo para matulog — pinaliguan, binihisan ng pambahay, at binasa ng kwento hanggang sa makatulog nang mahimbing ang bata. Dahan-dahan niyang inayos ang kumot at hinalikan ang noo nito bago lumabas ng kwarto.Pagbaba niya sa sala, nandoon pa rin si Gian — nakatayo malapit sa bintana, tila hinihintay siya. Nang marinig ang mga hakbang niya, lumingon siya agad at lumapit nang dahan-dahan.“Tulog na si Leo?” mahinang tanong niya.Tumango si Izzette. “Opo… mahimbing na po. Babalik na po ako sa kwarto ko para magpahinga rin.”Akma nang aakyat na sana siya nang hawakan ni Gian nang marahan ang kamay niya — mahigpit pero banayad, parang ayaw siyang palayain. Tinitigan niya ito nang malalim, at sa boses niyang puno ng pagmamahal at katapatan, sinabi niya:“Dito ka na matulog.”Nanlaki ang mata ni Izzette sa gulat. “Gian… p-pero po… ang kwarto ko po ay nasa kabilang ba
Huling Na-update: 2026-09-03
Chapter: Chapter 8 Ang Sasabihin Niya — At Ang Munting AbalaNang makalayo na sila nang tuluyan sa tatlong babae, huminto sila sa isang tahimik at maliit na sulok sa loob ng mall — malayo sa tao, payapa. Hinarap ni Gian si Izzette, huminga nang malalim, parang pinaghahandaan ang bawat salitang lalabas sa bibig niya. May kakaibang kaba sa dibdib niya — pero mas malakas ang kagustuhan niyang sabihin na ang totoo.Tinitigan niya si Izzette nang malalim, dahan-dahang nagsalita nang puno ng katapatan:“Uhm… Izzette… may sasabihin ako.”Napatingin si Izzette sa kanya — tumigil ang paghinga niya nang kaunti, naramdaman niyang may mahalagang bagay na sasabihin ang lalaki. Tugon niya nang malumanay:“Ano ‘yun, Gian?”Akma nang itutuloy na sana ni Gian ang sasabihin niya — ang mga salitang matagal na niyang kinikimkim — nang biglang sumingit si Leo sa pagitan nila, hinila ang laylayan ng damit ni Izzette nang may kagalakan at pananabik sa kanyang mukha.“Mommy! Laro ako sa Kidzoona!” masiglang pakiusap ng bata, itinuturo ang malapit na palaruan na puno n
Huling Na-update: 2026-09-02
The Billionaire Who Bully Me First
She never expected to walk into the towering headquarters of Velmore Holdings — and come face-to-face with the boy who made her high school years a living nightmare.
Audrey Lorraine Aquino worked hard to build a quiet, independent life, leaving behind the humiliation and heartbreak of her teenage years. But when financial desperation forces her to take a secretary position at the city’s most powerful empire, she finds herself reporting directly to Simon Rafael Velmore — the cold, ruthless CEO, and the very same boy who once made her feel small. The son of the billionaire elite, Simon had everything — wealth, power, and a cruel streak that targeted her above everyone else.
Years have passed, but the tension between them is thicker than ever. Simon is no longer just a schoolyard bully — he’s a man who controls empires, with a gaze that still unsettles her and a temper that terrifies everyone around him. Yet beneath his sharp suit and icy demeanor, Audrey begins to see something she never expected: a man haunted by his past, and a heart that has beaten for her since the very beginning.
He bullied her to hide how much he cared. She stayed away to protect herself. Now, trapped in the same office, forced to work side by side, the walls they built around their hearts begin to crumble. But when old secrets, family pressure, and dangerous rivals threaten to tear them apart — can Simon redeem himself and win the forgiveness he never deserved? Or will the pain of their past destroy the love that was always meant to be theirs?
He was my bully first. Now he’s my boss — and the only one who can save me.
Basahin
Chapter: FINAL CHAPTER: ANG WALANG HANGGANG PAMANALumipas ang mga taon — hindi mabilis, hindi mabagal, kundi sa tamang bilis, kung saan bawat sandali ay pinahalagahan namin nang buong-buo. Ang munting si Rosie na noon ay nakakapit lang sa daliri ni Simon, ngayon ay tumatakbo na sa damuhan, puno ng sigla, puno ng ngiti, at puno ng pagmamahal sa lahat ng nakapaligid sa kanya.Isang hapon, sa ilalim ng malaking puno sa aming bakuran — ang parehong puno kung saan kami madalas magpahinga — magkakatabi kaming nakaupo. Si Rosie, nasa pagitan namin, hawak ang kaliwang kamay ko at ang kanang kamay ni Simon — ang kanyang maliliit na kamay na ngayon ay mas malaki na, ngunit nananatiling mainit at puno ng pagtitiwala.Tumingin siya sa amin, ang kanyang mga mata ay kasing-kinang ng mga bituin, at tinanong:"Pa, Ma… paano niyo po nagkakilala?"Napatingin ako kay Simon — nakangiti na siya agad, parang hinihintay niya ang tanong na ito mula sa aming anak. Hinaplos niya ang buhok ni Rosie, at dahan-dahang nagsalita, ang boses ay malambing at puno ng
Huling Na-update: 2026-09-20
Chapter: CHAPTER 16: ANG AKING PRINSESANarinig namin ang tawa ni Wayne habang nakatingin kay Rosie — puno ng saya at pagmamahal ang kanyang mukha — nang bigla siyang tumahimik nang dahan-dahan. Tumingin siya sa aming lahat, at sa sandaling iyon, naramdaman namin ang pagbabago sa paligid.Dahan-dahang humakbang palapit si Simon. Inilapit niya ang kanyang mukha sa tabi ng duyan kung saan payapang natutulog ang aming anak, at hinaplos nang napakamarahan ang maliliit na daliri ni Rosie na nakapulupot pa rin sa kanyang pinky. Ang bawat galaw niya ay puno ng pag-iingat, parang hawak niya ang pinakamahalagang kayamanan sa buong mundo.Tumingin siya sa aming lahat — sa kanyang mga kaibigan, sa mga taong magiging sandigan namin — at ang kanyang boses ay malinaw, matatag, at puno ng pagmamalaking hindi maitatago:"Hayaan niyo si Wayne… hayaan niyo siyang magbigay, mag-alaga, at mahalin siya. Pero tandaan niyo ito — kahit anong mangyari, kahit sino pa ang magmahal sa kanya… siya ang aking prinsesa. Basta siya, siya ang aking prinsesa
Huling Na-update: 2026-09-19
Chapter: CHAPTER 15: ANG UNANG NGITI AT PAGLALAKBAY NG PUSOLumipas ang mga linggo at buwan — bawat araw ay tila puno ng liwanag dahil sa presensya ni Rosie. Ang dati’y tahimik na bahay, ngayon ay napupuno na ng kanyang mahinang tawa, ng paghuni niya, at ng bawat maliit na tunog na nagpapahiwatig ng paglaki niya sa aming piling.Isang umaga, habang hawak-hawak ko siya at inaalayan ng gatas, bigla siyang tumingin sa akin — ang malalaki niyang mata ay nagniningning — at dahan-dahang gumuhit ang pinakamatamis na ngiti sa kanyang labi. Hindi ito panandalian lamang; nanatili ito sa kanyang mukha, tila sinasabing nakikita kita, Mama… kilala kita.Nanginginig ang aking kamay sa tuwa. "Simon! Simon, halika rito!" tawag ko nang malakas, hindi makapaghintay.Agad siyang tumakbo mula sa ibang bahagi ng bahay — nag-aalala muna, pero nang makita niya ang anak namin, tumigil siya sa paghakbang at napatingin nang hindi kumukurap."Ngumiti siya…" bulong niya, dahan-dahang lumapit sa amin. "Ngumiti siya sa atin."Inilapit niya ang kanyang mukha kay Rosie, at n
Huling Na-update: 2026-09-18
Chapter: CHAPTER 14: ANG PINAKAMAGANDANG REGALOGabi na, payapa ang lahat, nang bigla akong magising — may banayad pero paulit-ulit na kirot sa aking tiyan. Hinawakan ko ito nang mahigpit, at agad na gumalaw si Simon sa tabi ko."Audrey? Anong nangyari?" gising na gising siya agad, umupo at hinawakan ang mukha ko."Simon… parang nagsisimula na," bulong ko, halo ng kaba at pananabik.Agad siyang tumayo, hindi nagpabaya. "Sige, huwag kang mag-alala. Nandito ako. Hahanda ko na ang lahat."Maingat niyang tinulungan akong magbihis, inalalayan ako pababa, at dinala sa sasakyan. Buong biyahe ay hindi binitawan ang kamay ko, pilit na pinapakalma ako kahit halata kong kinakabahan din siya."Nandito lang ako… hawak mo ako," paulit-ulit niyang sabi, hinahaplos ang likod ng kamay ko. "Kaya natin 'to. Magkasama tayo."Pagdating sa ospital, mabilis ang lahat — inalalayan ako sa kwarto, tiningnan ng mga doktor at nars. At sa bawat sandali, hindi lumayo si Simon — nasa tabi ko, humahawak sa kamay ko, pinupunasan ang pawis sa noo ko, at nagsasalita
Huling Na-update: 2026-09-17
Chapter: CHAPTER 13: PAGBABAGO AT PAG-ASAMula nang malaman namin ang balita, naging iba na ang takbo ng aming mga araw — hindi na puno ng takot at pagtatago, kundi ng pag-iingat, pagmamahal, at magagandang paghahanda para sa darating na munting himala.Tuwing umaga, bago pumasok sa trabaho, hindi na ako nauunahan ni Simon — siya ang naghihintay sa akin sa tapat ng bahay, may dala nang mainit na almusal at prutas. Tinitiyak niyang kumain ako nang maayos bago tayo pumunta sa opisina, at sa bawat sandali ay hindi nawawala ang pag-aalala sa kanyang mukha."Masama ba ang pakiramdam mo?" tanong niya nang madalas, kahit minsan ay wala naman talagang nararamdaman. "Sabihin mo agad sa akin kung may kailangan ka, ha? Kahit anong oras, kahit gaano ito kaliit."Tuwing tanghalian, magkasama kaming kumakain — siya mismo ang naghahanda ng pagkain ko, tinitiyak na masustansya at masarap. Ipinagbabawal niya sa akin ang pagbubuhat ng mabibigat na gamit, at kahit ang pagtayo nang mabilis ay pinagbabawalan na rin niya.Dumating ang araw na nagp
Huling Na-update: 2026-09-16
Chapter: CHAPTER 12: HINDI INAASAHANNiyakap ko siya nang mahigpit, pero hindi ko mapigilan ang pagkabigla at pagkalito sa isip ko. Tumingin ako sa kanya — nanginginig ang boses ko nang magsalita ako."Pero Simon… ginamit naman natin proteksyon," sabi ko nang mahina, puno ng pagtataka at pag-aalala. "Paano… paano kung mali ang hinala natin? O baka naman… baka iba lang ang dahilan ng pagsusuka ko?"Hinawakan niya ang mukha ko nang marahan, tinitingnan ako nang diretso sa mga mata — hindi nagalit, hindi nagduda, kundi puno ng pag-iingat at pag-unawa."Alam ko… alam kong ginamit natin," malumanay niyang sagot. "Pero hindi naman ito 100% sigurado, 'di ba? At saka… napansin ko rin ang mga senyales — ang pagkahilo, ang pagsusuka, ang pagka-crave mo sa pipino at mangga… lahat 'yan, Audrey. Posible pa rin."Napayuko ako, pinaglalaruan ang kamay ko. "Natatakot ako, Simon… paano kung… paano kung magbago ang lahat? Hindi pa tayo handa."Itinaas niya ang mukha ko nang dahan-dahan, hinaplos ang pisngi ko gamit ang hinlalaki."Kahit m
Huling Na-update: 2026-09-15
Mag-log in
