Novels by Iza wp

Isang taon ang lumipas — isang taon na puno ng pagmamahal, pagtutulungan, at walang humpay na suporta. At ngayon… ang araw na pinakahihintay ni Izzette sa loob ng mahabang panahon — ang kanyang Pagtatapos.Nakatayo siya sa gitna ng entablado, suot ang kanyang toga at sumbrero, hawak ang kanyang diploma — Bachelor of Science in Marketing, Cum Laude. Ang ngiti sa kanyang mukha ay hindi maipaliwanag — halo-halong saya, pasasalamat, at tagumpay. Hanap-hanap niya ang mga taong naging dahilan kung bakit siya nakarating dito — at sa gilid ng entablado, nandoon sila.Nakatayo si Gian Alessandro Bradford, nakasuot ng pormal na suit, hawak ang kamay ng kanilang apat na taong gulang na si Leo. Pareho silang nakangiti nang pinakamalaki — puno ng pagmamalaki at pagmamahal. Nang matawagin ang pangalan ni Izzette, tumayo sila at pumalakpak nang pinakamalakas — kasama sina Cassie, Maddie, at Mavy na nasa likuran nila, umiiyak sa tuwa para sa kanilang matalik na kaibigan.Nang matapos ang seremonya, a

Mabilis na nag-ayos si Izzette — nakasuot na siya ng maayos na damit pang-school, naka-bag na sa balikat, at handa nang umalis. Pagbaba niya sa sala, sinalubong siya ni Leo na tumatakbo palapit nang mabilis, yakap nang mahigpit ang kanyang binti na parang ayaw magpaalam.“Mommy… balik ka ha? Babalik ka talaga dito pagkatapos ng school mo?” tanong ng bata, may halong takot sa boses — parang natatakot na baka hindi na siya bumalik.Lumuhod si Izzette para pantayan siya, hinawakan nang mahigpit ang maliliit na kamay nito, at ngumiti nang pinakamapayapa at pinakatapat na ngiti.“Pangako, baby. Babalik ako. Hinding-hindi ako aalis nang hindi nagpapaalam sa’yo. Mag-aaral lang ako para makatapos, tapos uuwi agad ako dito — sa inyo. Sa pamilya ko.”Hinalikan niya ang noo ni Leo at niyakap ito nang mahigpit bago tumayo. Nandoon din si Gian, nakangiti at puno ng paghanga habang pinapanood sila — alam niyang tama ang desisyon niya, at alam niyang ligtas ang puso ng anak niya sa piling ng babaeng

Pagkatapos ng masayang date nila sa mall, pag-uwi sa bahay ay payapa at puno pa rin ng saya ang lahat. Inihanda na ni Izzette si Leo para matulog — pinaliguan, binihisan ng pambahay, at binasa ng kwento hanggang sa makatulog nang mahimbing ang bata. Dahan-dahan niyang inayos ang kumot at hinalikan ang noo nito bago lumabas ng kwarto.Pagbaba niya sa sala, nandoon pa rin si Gian — nakatayo malapit sa bintana, tila hinihintay siya. Nang marinig ang mga hakbang niya, lumingon siya agad at lumapit nang dahan-dahan.“Tulog na si Leo?” mahinang tanong niya.Tumango si Izzette. “Opo… mahimbing na po. Babalik na po ako sa kwarto ko para magpahinga rin.”Akma nang aakyat na sana siya nang hawakan ni Gian nang marahan ang kamay niya — mahigpit pero banayad, parang ayaw siyang palayain. Tinitigan niya ito nang malalim, at sa boses niyang puno ng pagmamahal at katapatan, sinabi niya:“Dito ka na matulog.”Nanlaki ang mata ni Izzette sa gulat. “Gian… p-pero po… ang kwarto ko po ay nasa kabilang ba

Nang makalayo na sila nang tuluyan sa tatlong babae, huminto sila sa isang tahimik at maliit na sulok sa loob ng mall — malayo sa tao, payapa. Hinarap ni Gian si Izzette, huminga nang malalim, parang pinaghahandaan ang bawat salitang lalabas sa bibig niya. May kakaibang kaba sa dibdib niya — pero mas malakas ang kagustuhan niyang sabihin na ang totoo.Tinitigan niya si Izzette nang malalim, dahan-dahang nagsalita nang puno ng katapatan:“Uhm… Izzette… may sasabihin ako.”Napatingin si Izzette sa kanya — tumigil ang paghinga niya nang kaunti, naramdaman niyang may mahalagang bagay na sasabihin ang lalaki. Tugon niya nang malumanay:“Ano ‘yun, Gian?”Akma nang itutuloy na sana ni Gian ang sasabihin niya — ang mga salitang matagal na niyang kinikimkim — nang biglang sumingit si Leo sa pagitan nila, hinila ang laylayan ng damit ni Izzette nang may kagalakan at pananabik sa kanyang mukha.“Mommy! Laro ako sa Kidzoona!” masiglang pakiusap ng bata, itinuturo ang malapit na palaruan na puno n

Nasa kwarto na si Izzette, nakaupo sa harap ng laptop, seryosong nagta-type at nagbabasa ng mga sanggunian para sa research paper niya sa Marketing. Medyo nakakunot ang noo niya habang sinusuri ang mga datos — mahirap kasing pagtugmain ang mga impormasyon, at kailangan pa niyang ayusin ang buong estruktura ng papel bago maging takdang-aralin.Dahan-dahang bumukas ang pinto. Sumilip si Gian, hindi agad pumasok para hindi manggulo. Nang makita niyang nakatingin siya sa kanya, dahan-dahan siyang lumapit at tumayo sa likod ng upuan niya, tinitingnan ang screen nang hindi nakikialam.“Mukhang mahirap ah,” bulong niya, at bahagyang napangiti nang lumingon siya sa kanya. “Want some help? I can help you with that — Marketing ‘di ba?”Napatingin si Izzette sa kanya, namula nang bahagya. “Kaya ko naman po… pero sigurado ka bang may oras ka pa para tulungan ako? Baka abala pa kita.”“Para sa’yo, may oras ako palagi,” malumanay na sagot ni Gian, at umupo siya sa gilid niya — sapat na lapit para m

Pagkaalis ni Devine, dahan-dahang lumapit si Leo kay Izzette, hinawakan ang kamay niya nang mahigpit, at nakangiting masiglang nagsalita:“Mommy, tara laro tayo!”Napangiti agad si Izzette, nawala ang bigat ng kaninang tensyon. “Sige, baby! Ano ang gusto mong laruin?”“Sa backyard po! May laruan ako doon!” hila-hila siya ng bata palabas.Sumunod si Izzette habang nakangiti kay Gian — parang sinasabing babalik kami agad. Naiwan si Gian sa sala, nakatingin sa kanila habang papunta sa malawak na hardin sa likod ng bahay. Napangiti siya nang kusa — ang ganda tingnan, ang liwanag ng araw na bumabalot sa kanila, parang talagang mag-ina.Naglalaro sila ni Leo — naghahabulan, nagtatawanan, puno ng buhay ang dating tahimik na bakuran. Hanggang sa biglang bumukas ang gate ng sasakyan at bumaba ang dalawang lalaking pamilyar kay Gian — ang matalik niyang kaibigan at kasama sa negosyo na sina Justin Kyle Yu at Oliver Hwang.Nang makita nila si Gian na nakatayo sa pinto ng bahay, kumaway sila at n