เข้าสู่ระบบLumipas ang mga taon — hindi mabilis, hindi mabagal, kundi sa tamang bilis, kung saan bawat sandali ay pinahalagahan namin nang buong-buo. Ang munting si Rosie na noon ay nakakapit lang sa daliri ni Simon, ngayon ay tumatakbo na sa damuhan, puno ng sigla, puno ng ngiti, at puno ng pagmamahal sa lahat ng nakapaligid sa kanya.Isang hapon, sa ilalim ng malaking puno sa aming bakuran — ang parehong puno kung saan kami madalas magpahinga — magkakatabi kaming nakaupo. Si Rosie, nasa pagitan namin, hawak ang kaliwang kamay ko at ang kanang kamay ni Simon — ang kanyang maliliit na kamay na ngayon ay mas malaki na, ngunit nananatiling mainit at puno ng pagtitiwala.Tumingin siya sa amin, ang kanyang mga mata ay kasing-kinang ng mga bituin, at tinanong:"Pa, Ma… paano niyo po nagkakilala?"Napatingin ako kay Simon — nakangiti na siya agad, parang hinihintay niya ang tanong na ito mula sa aming anak. Hinaplos niya ang buhok ni Rosie, at dahan-dahang nagsalita, ang boses ay malambing at puno ng
Narinig namin ang tawa ni Wayne habang nakatingin kay Rosie — puno ng saya at pagmamahal ang kanyang mukha — nang bigla siyang tumahimik nang dahan-dahan. Tumingin siya sa aming lahat, at sa sandaling iyon, naramdaman namin ang pagbabago sa paligid.Dahan-dahang humakbang palapit si Simon. Inilapit niya ang kanyang mukha sa tabi ng duyan kung saan payapang natutulog ang aming anak, at hinaplos nang napakamarahan ang maliliit na daliri ni Rosie na nakapulupot pa rin sa kanyang pinky. Ang bawat galaw niya ay puno ng pag-iingat, parang hawak niya ang pinakamahalagang kayamanan sa buong mundo.Tumingin siya sa aming lahat — sa kanyang mga kaibigan, sa mga taong magiging sandigan namin — at ang kanyang boses ay malinaw, matatag, at puno ng pagmamalaking hindi maitatago:"Hayaan niyo si Wayne… hayaan niyo siyang magbigay, mag-alaga, at mahalin siya. Pero tandaan niyo ito — kahit anong mangyari, kahit sino pa ang magmahal sa kanya… siya ang aking prinsesa. Basta siya, siya ang aking prinsesa
Lumipas ang mga linggo at buwan — bawat araw ay tila puno ng liwanag dahil sa presensya ni Rosie. Ang dati’y tahimik na bahay, ngayon ay napupuno na ng kanyang mahinang tawa, ng paghuni niya, at ng bawat maliit na tunog na nagpapahiwatig ng paglaki niya sa aming piling.Isang umaga, habang hawak-hawak ko siya at inaalayan ng gatas, bigla siyang tumingin sa akin — ang malalaki niyang mata ay nagniningning — at dahan-dahang gumuhit ang pinakamatamis na ngiti sa kanyang labi. Hindi ito panandalian lamang; nanatili ito sa kanyang mukha, tila sinasabing nakikita kita, Mama… kilala kita.Nanginginig ang aking kamay sa tuwa. "Simon! Simon, halika rito!" tawag ko nang malakas, hindi makapaghintay.Agad siyang tumakbo mula sa ibang bahagi ng bahay — nag-aalala muna, pero nang makita niya ang anak namin, tumigil siya sa paghakbang at napatingin nang hindi kumukurap."Ngumiti siya…" bulong niya, dahan-dahang lumapit sa amin. "Ngumiti siya sa atin."Inilapit niya ang kanyang mukha kay Rosie, at n
Gabi na, payapa ang lahat, nang bigla akong magising — may banayad pero paulit-ulit na kirot sa aking tiyan. Hinawakan ko ito nang mahigpit, at agad na gumalaw si Simon sa tabi ko."Audrey? Anong nangyari?" gising na gising siya agad, umupo at hinawakan ang mukha ko."Simon… parang nagsisimula na," bulong ko, halo ng kaba at pananabik.Agad siyang tumayo, hindi nagpabaya. "Sige, huwag kang mag-alala. Nandito ako. Hahanda ko na ang lahat."Maingat niyang tinulungan akong magbihis, inalalayan ako pababa, at dinala sa sasakyan. Buong biyahe ay hindi binitawan ang kamay ko, pilit na pinapakalma ako kahit halata kong kinakabahan din siya."Nandito lang ako… hawak mo ako," paulit-ulit niyang sabi, hinahaplos ang likod ng kamay ko. "Kaya natin 'to. Magkasama tayo."Pagdating sa ospital, mabilis ang lahat — inalalayan ako sa kwarto, tiningnan ng mga doktor at nars. At sa bawat sandali, hindi lumayo si Simon — nasa tabi ko, humahawak sa kamay ko, pinupunasan ang pawis sa noo ko, at nagsasalita
Mula nang malaman namin ang balita, naging iba na ang takbo ng aming mga araw — hindi na puno ng takot at pagtatago, kundi ng pag-iingat, pagmamahal, at magagandang paghahanda para sa darating na munting himala.Tuwing umaga, bago pumasok sa trabaho, hindi na ako nauunahan ni Simon — siya ang naghihintay sa akin sa tapat ng bahay, may dala nang mainit na almusal at prutas. Tinitiyak niyang kumain ako nang maayos bago tayo pumunta sa opisina, at sa bawat sandali ay hindi nawawala ang pag-aalala sa kanyang mukha."Masama ba ang pakiramdam mo?" tanong niya nang madalas, kahit minsan ay wala naman talagang nararamdaman. "Sabihin mo agad sa akin kung may kailangan ka, ha? Kahit anong oras, kahit gaano ito kaliit."Tuwing tanghalian, magkasama kaming kumakain — siya mismo ang naghahanda ng pagkain ko, tinitiyak na masustansya at masarap. Ipinagbabawal niya sa akin ang pagbubuhat ng mabibigat na gamit, at kahit ang pagtayo nang mabilis ay pinagbabawalan na rin niya.Dumating ang araw na nagp
Niyakap ko siya nang mahigpit, pero hindi ko mapigilan ang pagkabigla at pagkalito sa isip ko. Tumingin ako sa kanya — nanginginig ang boses ko nang magsalita ako."Pero Simon… ginamit naman natin proteksyon," sabi ko nang mahina, puno ng pagtataka at pag-aalala. "Paano… paano kung mali ang hinala natin? O baka naman… baka iba lang ang dahilan ng pagsusuka ko?"Hinawakan niya ang mukha ko nang marahan, tinitingnan ako nang diretso sa mga mata — hindi nagalit, hindi nagduda, kundi puno ng pag-iingat at pag-unawa."Alam ko… alam kong ginamit natin," malumanay niyang sagot. "Pero hindi naman ito 100% sigurado, 'di ba? At saka… napansin ko rin ang mga senyales — ang pagkahilo, ang pagsusuka, ang pagka-crave mo sa pipino at mangga… lahat 'yan, Audrey. Posible pa rin."Napayuko ako, pinaglalaruan ang kamay ko. "Natatakot ako, Simon… paano kung… paano kung magbago ang lahat? Hindi pa tayo handa."Itinaas niya ang mukha ko nang dahan-dahan, hinaplos ang pisngi ko gamit ang hinlalaki."Kahit m







