Babysitting the Billionaire Son

The fluorescent lights hummed loudly overhead inside the university library, pero halos hindi na ito napapansin ni Izzette May Delgado. Nakaupo siya sa isa sa pinakadulong mesa, stack of Marketing textbooks sa gilid, pero ang atensyon niya ay nasa laptop screen na nakatitig sa kanya—parang nanunumbat. Nakabukas doon ang kanyang student portal, at ang malaking pulang numero na nakalagay sa Tuition Balance ay sapat na para mapatigil ang mundo niya saglit. Mabigat sa dibdib, parang imposibleng maabot, at paulit-ulit na bumubulong ng isang nakakatakot na katotohanan: Hindi mo ito kaya.

Third year na siya, taking up Bachelor of Science in Marketing, at pangarap niyang makatapos, makahanap ng magandang trabaho, at maiahon ang pamilya niya sa hirap. Pero ngayon, parang pangarap na lang iyon—dahil sa bawat araw na lumilipas, lalong lumalaki ang utang niya, at lalong lumiliit ang pag-asang makakabayad siya. Her part-time job at a small café barely covered her daily meals and the cheap boarding house she rented nearby; bawat piso ay kinakapos na kinakapos, hinahati-hati sa pamasahe, pagkain, at school projects. Ilang gabi na siyang hindi makatulog, nag-iisip kung ano ang dapat niyang gawin, kung may paraan pa ba para magpatuloy.

Ano na ang gagawin ko? Paano na lang kung kailangan ko nang huminto?

Napapikit siya nang mariin, hinaplos ang pagod niyang mga mata. Ramdam niya ang bigat ng responsibilidad sa balikat niya—siya ang pag-asa, pero paano kung siya mismo ang sumuko na? Para kahit sandali lang makalimot sa problemang bumabagabag sa kanya, kinuha niya ang cellphone niya at mindlessly nag-scroll sa I*******m. Walang pakialam sa mga posts na dumadaan—selfies ng kaklase, travel photos ng mga taong may kaya, food reviews—lahat iyon parang walang saysay sa paningin niya ngayon. Hanggang sa isang post, na naka-boost at naka-bold ang letters, biglang pumigil sa kanya. Agad siyang tumigil sa pag-scroll, at binasa ito nang dahan-dahan:

 

🔴 URGENT HIRING: LIVE-IN BABYSITTER / NANNY — IMMEDIATE OPENING

We are looking for a warm, patient, and responsible young woman to be the primary caregiver for our 4-year-old son, Leo Gian Bradford.

⚠️ Important Note: All previous household staff and nannies have resigned after only a short time. This is not because Leo is naughty or difficult to discipline. He is a quiet, sensitive, and very lonely little boy who finds it hard to trust people and open up to others. He has been left alone too many times, and as a result, he keeps to himself, rarely speaks, and pushes people away before they can leave him first. He needs someone who will be patient, consistent, and kind—someone who will stay.

✅ Salary: Extremely generous — way above the standard rate. More than enough to cover personal expenses, tuition, and savings combined.

✅ Benefits: Private bedroom with en-suite bathroom, free meals, full amenities, flexible schedule when Leo is asleep.

✅ Requirements: Good with children, gentle nature, willing to live-in, no experience required as long as you have a good heart.

📍 Location: Grand private mansion inside the most exclusive subdivision in the city.

💬 Please DM directly with a short introduction. Serious inquiries only.

— Bradford Household

 

Bumilis ang tibok ng puso niya nang sobra, parang sasabog sa kaba at pag-asa. Binasa niya ulit ang detalye ng sahod—at halos mapasinghap siya. The amount was way more than what she earned in three whole months working at the café. Sapat na sapat iyon para mabayaran niya ang kanyang tuition, makabili ng mga libro at gamit sa school, at may matitira pa para padalhan ang pamilya niya sa probinsya. Parang binigyan siya ng pag-asa na akala niya ay wala na.

Pero yung babala sa simula—lahat ng dating nannies ay umalis na, mahirap siyang lapitan—hindi iyon nagpatakot sa kanya. Sa halip, mas lalo siyang naantig. Naintindihan niya si Leo. Alam niya ang pakiramdam na mag-isa, na parang walang may oras para sa’yo, na kailangang magtago sa likod ng katahimikan para hindi masaktan kapag umalis na naman ang mga taong inaasahan mo. She knew what it felt like to be invisible, to long for someone to stay and listen and truly care. Isang batang naiiwan sa malaki at malamig na mansyon, na puno ng gamit pero kulang sa pagmamahal… naawa siya, at higit sa lahat, nakita niya ang sarili niya sa bata.

Hindi na siya nagdalawang-isip. Alam niyang malaki ang responsibilidad na hinihingi nito, at hindi siya sigurado kung sapat ang kaya niyang ibigay. Pero alam niyang mabuti siyang tao, matiyaga, at handang subukan—handang manatili para sa isang batang akala niya ay walang magtatagal para sa kanya. Nanginginig nang bahagya ang mga daliri niya habang nagta-type ng mensahe:

Hi po. I’m Izzette May Delgado, 21 years old, a third-year college student taking up Marketing. Wala po akong masyadong professional experience as a nanny, but I promise you this: I am patient, kind, and I will never give up on a child who needs someone to stay. I know what it feels like to be lonely, and I won’t let him feel that way as long as I’m there. Gusto ko po sanang makilala si Leo. Thank you po.

Huminga siya nang malalim, binasa ito nang huling beses, at pinindot ang Send.

Bumalik ang cellphone niya sa kanyang tabi, pero hindi na siya makapag-focus sa binabasa niya. Nakatitig lang siya sa screen, naghihintay, nagdarasal na sana—sana ito na ang sagot sa lahat ng pinagdadaanan niya.

Samantala, sa kabilang bahagi ng lungsod, sa loob ng napakalawak at napakatahimik na mansyon ng mga Bradford, nakaupo ang isang maliit na batang lalaki sa gitna ng malaking kwarto na puno ng mamahaling laruan. Pero hindi niya ito pinapansin. Nakaupo lang siya sa sahig, yakap ang kanyang lumang stuffed bear, nakatingin sa bintana habang pinapanood ang paglubog ng araw. Paulit-ulit na nagtatanong sa sarili niya kung bakit laging umaalis ang lahat—kung ano ang mali sa kanya, kung darating pa ba ang taong hindi siya iiwan.

At sa sandaling iyon, hindi alam ng bata na may isang mensahe lang ipinadala ng isang babae—isang ordinaryong estudyante na puno ng kabutihan—na babago sa buhay nila pareho. At sa huli, hindi lang trabaho ang hahanapin niya doon, kundi ang tahanan at pamilyang hindi niya inakala na magiging kanya balang araw. 💛