Nobela ni ARAGONES

Celestina "Tina" Roxas POVPagpasok pa lang namin sa grand ballroom ng limang-bituing hotel sa BGC, halos masilaw ako sa karangyaan. Nakasabit ang malalaking crystal chandeliers sa mataas na kisame, tumutugtog ang live string quartet sa gilid, at nagtatawanan ang mga kilalang negosyante at kilalang tao sa lipunan habang may hawak na baso ng mamahaling champagne.Tahimik lang ako sa tabi ni Inigo. Habang naglalakad kami pabalik sa gawi ng VIP area, ramdam ko ang mga mata ng mga tao na nakatutok sa amin. Ang bawat hakbang ko sa suot kong emerald green gown ay nagdudulot ng kaba sa dibdib ko.Inabutan ako ng waiter ng isang baso ng champagne, pero hindi ko 'yun maiinom dahil sa sobrang paninikip ng dibdib ko.Hindi nagtagal, lumapit sa amin ang ilang board members at investors ng Escudero Prime. Nag-usap sila tungkol sa mga malalaking proyekto, habang ako naman ay nakatayo lang sa likod ni Inigo, tahimik na ginagampanan ang papel ko bilang assistant—nag-tatala ng mahahalagang bilin at na

Celestina "Tina" Roxas POVKinabukasan, imbes na sangkatutak na papeles ang mag-abang sa desk ko, isang malaking itim na kahon mula sa isang kilalang luxury brand sa Paris ang nakapatong doon. May nakadikit na maliit na note sa ibabaw.Suotin mo 'yan. Dadalo tayo sa taunang Grand Gala ng Escudero Prime ngayong gabi. 6:00 PM sharp.Napakunot ang noo ko. Gala? Bakit kailangang kasama pa ako? Pero bago pa ako makapagtanong, bumukas na ang pinto ng opisina niya. Si Inigo, nakatayo roon habang inayos ang cuffs ng kaniyang white dress shirt."Kailangan ko ng plus one na hindi ako kukulitin tungkol sa kasal o negosyo buong gabi," malamig niyang sabi, na parang nabasa ang nasa isip ko. "Huwag mong isiping pabor 'to sa 'yo. Karugtong 'to ng trabaho mo bilang PA. Ayokong mapahiya sa mga investors nang dahil sa mukha kang kawawa."Nilunok ko ang sasabihin kong pagtanggi. Baka bawian pa niya ako sa pambayad sa ospital kapag sumuway ako.Ipinadala niya ako sa isang private suite sa top floor ng bu

Celestina "Tina" Roxas POVAlas kuwatro na ng madaling araw ako nakauwi kagabi matapos itakbo sa ospital ang pambayad para kay Leo. Dalawang oras lang ang tulog ko, pero bago pa mag-pito ng umaga ay nakatayo na ako sa tapat ng opisina ni Inigo. Ayokong bigyan siya ng kahit anong dahilan para sisantehin ako o bawian ako ng pambayad sa ospital.Nang bumukas ang pinto ng executive elevator, iniluwa nito si Inigo. Nakasuot siya ng dark charcoal suit na napakalinis ng pagkakatabas. Bagay na bagay sa kanya. Ang tangkad niya, ang tikas ng tindig, at amoy na amoy agad ang mamahaling barako at bergamot na perfume niya.Nag-iwas ako ng tingin nang magtagpo ang mga mata namin."Good morning, Mr. Escudero," pilit kong ipinapormal ang boses ko.Hindi man lang siya ngumiti. Nilagpasan niya lang ako na parang hangin, pero bago pa man maisara ang pinto ng opisina niya, narinig ko ang malamig niyang boses."In my office. Now."Mabilis akong sumunod sa loob. Nakatayo siya sa gilid ng desk niya habang b

Celestina "Tina" Roxas POVPara akong pinaliligiran ng yelo sa sobrang lamig ng titig ni Inigo. Ang dating mga mata na punong-puno ng lambing tuwing tinitingnan ako noon, ngayon ay parang dalawang patalim na nakabaon nang malalim sa dibdib ko.Hindi ako makagalaw. Gusto kong tumakbo palabas ng opisina niya, pero parang nasemento ang mga paa ko sa sahig."I... I didn't know you were the CEO," halos pabulong kong sabi habang kinakapos ng hininga.Isang matigas at nakakalokong tawa ang lumabas sa labi niya. Inikutan niya ako nang mabagal, na para bang isa akong prey na wala nang takas sa kulungan niya."Of course you didn't," sagot niya sa isang mababang boses na puno ng pait. "Kung alam mo, hinding-hindi ka magpapakita sa akin, 'di ba? Dahil ano nga ulit 'yung huling sinabi mo sa akin limang taon na ang nakakalipas? Ah, right. Sinabi mo na wala akong kwenta. Na wala akong maipapakain sa 'yo dahil mahirap lang ako."Kumirot ang puso ko sa sinabi niya. Gusto kong sumigaw at sabihing hindi

Celestina "Tina" Roxas POV"Miss Roxas, paki-ligpit na lang ang gamit mo bago mag-pasko. I'm sorry, pero wala na tayong magagawa. Downsizing ang utos mula sa upper management."Titig na titig ako sa sobreng puti na inabot ng HR manager. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Biglang nagdilim ang paningin ko, at ang nag-iisang tunog na naririnig ko lang ay ang mabilis na tibok ng sarili kong dibdib."P-pero, Ma'am... pwedeng kahit sa ibang department na lang?" halos paos kong pakiusap. "Kahit anong posisyon. Kailangan ko lang talaga ng trabaho. Maipapasok na sa ICU ang kapatid ko sa makalawa, kailangan ko ng pambayad."Umiling lang ang HR na may halong awang halhal. "Wala na talagang slot, Tina. I'm so sorry."Habang naglalakad ako palabas ng gusali bitbit ang isang maliit na kahon ng mga gamit ko, hindi ko na napigilang maiyak. Sanay naman ako sa hirap, pero bakit parang sabay-sabay namang naniningil ang tadhana?Pagkahawak ko pa lang sa phone ko, sumunod na agad ang panibagong pam